woensdag, januari 28, 2009

Een toevallige ontmoeting

Op een bank zitten ze zij aan zij.
Zij warm ingeduffeld tegen de bijtende kou.
Hij bleekjes naar adem happend.

Ik geraak met hen aan de praat.
Eerst over koetjes en kalfjes, het slechte weer,
het Dendermonde drama.
Maar geleidelijk aan wordt het steeds persoonlijker.

Hugo is doodziek.
Een leven lang gewerkt in een kerncentrale.
Een leven lang gerookt als een ketter.
De longen zijn kapot, veel inspanningen kan hij niet meer doen.

Ik vraag: hoe lang ben je in feite al ziek?
Hij kijkt haar in de ogen.
'Euh, 10 jaar?"
Zij: 'Neen, 't is al langer. 't Was juist nadat hét gebeurd is."

Ik zie de ogen van Hugo en Marie steeds triestiger worden.
Ik voel dat ze een triest verhaal te vertellen hebben.
Niet over de ziekte van Hugo, dat is blijkbaar voor hen secundair.
Wel over wat er gebeurde, nu precies 13 jaar geleden.

En dan komt al hortend en stotend woorden, zinnen en een triest verhaal naar boven,
vergezeld met ingehouden verdriet, vergezeld met droge tranen.


Marie zegt: 'Ja meneer, ik heb ze gevonden. ... Ik ging naar buiten. De tuin in. En daar zag ik haar ... aan een boom. Ik ben begonnen met schreeuwen en roepen. Hugo is komen aangerend.

Hugo: 'Ik heb meteen een mes gehaald. Het touw doorgesneden. Maar ik wist dan al ... het is te laat. Het leven is voorbij. Onze 'kleine' was er niet meer. '

Ik weet niet wat zeggen.
Maar voel dat het verhaal daarmee nog niet af is.

Marie: 'Ze was ons enig kleinkind. Ze moest nog 13 jaar worden.'

Bevend haalt Hugo zijn portefeuille uit de broekzak. Hij haalt er een kleurenfoto van een blijkbaar levenslustig, knappe tiener. 'Ja, dat was ze.'

Onder de foto zit een vergeeld stukje papier.
Daarop staan in kinderkrabbels geschreven: 'Sorry oma en opa'.

Ik blijf nog een hele poos bij hen.
Ik voel dat verdriet soms nooit overgaat.
13 jaar reeds dragen ze dit met hen mee.

We nemen afscheid van elkaar.
Een stevige handdruk.
Meer kan ik niet geven.

Ik denk aan de familie van
Korneel, Leon en Marita.
Wie kan hen troost geven?

Zitten zij ook over zoveel jaren op een bank
in het park
dicht bijeen
met pijn die nooit overgaat?


Labels:

20 Reacties

At woensdag, januari 28, 2009, Blogger zapnimf said...

Dit is zowel schrijnend als raar. Een tienermeisje dat zich ophangt? Pillen pakken of polsen doorsnijden, maar ophangen?

 
At woensdag, januari 28, 2009, Anonymous Regine said...

onmenselijk moet dit zijn voor de betrokken gezinnen, woorden van troost bestaan hiervoor niet...

 
At woensdag, januari 28, 2009, Anonymous tantieris said...

Het gevoel ken ik ... bijna drie jaar geleden heeft een leerling van 14 zich ook opgehangen. Het lijkt me een wrede dood. Het geeft ook grote littekens. Zelfs bij juffen ... wat moet dat niet zijn voor ouders en grootouders? Mooi geschreven. Het pakte mij.

 
At woensdag, januari 28, 2009, Anonymous Karen said...

Ik krijg er kippenvel van

 
At woensdag, januari 28, 2009, Blogger Nagolore said...

Kort, erg mooi en gevoelig.
Héél knap beschreven!

 
At woensdag, januari 28, 2009, Blogger Yvonne said...

Kan de pijn voelen ...

 
At donderdag, januari 29, 2009, Anonymous Lizemie2 said...

Een pakkend gedicht

 
At donderdag, januari 29, 2009, Blogger adelheid said...

Aangrijpend...

 
At donderdag, januari 29, 2009, Anonymous Lieslot said...

ik word er stil van...
morgen hangen wij witte linten en ballonnen op aan de deur van de opvang waar ik werk. als teken van steun aan de getroffen gezinnen

 
At donderdag, januari 29, 2009, Anonymous Stijndc said...

Verdorie. Hier word ik stil van. Een kind of kleinkind verliezen op zo'n manier, schrijnend.

 
At donderdag, januari 29, 2009, Anonymous tijdtussendoor said...

Goh, wat zeg je op zoiets...
Ik word er stil van, ook door de manier waarop je het uitschreef.
Mooi.

 
At donderdag, januari 29, 2009, Anonymous veerle said...

Pakkend. Zo'n pijn gaat inderdaad nooit over.

 
At vrijdag, januari 30, 2009, Blogger Alice van der Plas said...

Pfff, komt heel dichtbij, ik heb zo ook een vriend verloren, heb hem gevonden ook, 19 jaar. Arme mensen.

 
At vrijdag, januari 30, 2009, Blogger Ingelien said...

Ontroerend verhaal dat me zeker niet koud laat.
En je hebt het sereen verwoordt: dat maakt het nog sterker.
Ik word en stil van...

 
At vrijdag, januari 30, 2009, Blogger Elsje said...

*pinkt een traantje weg*

 
At zondag, februari 01, 2009, Anonymous klaproos said...

tot tranen toe geroerd,
wat een pijn moeten die mensen hebben..

* snik*

 
At zondag, februari 01, 2009, Anonymous Glenn said...

Daar wordt een mens stil van ... Pakkend, ook hoe je het beschreven hebt.

 
At maandag, februari 02, 2009, Anonymous Aïda said...

Ik denk ook aan die anderen, en dat is nu ook die ene vader en moeder en hun zoon.

En neen, het gaat niet over.

 
At maandag, februari 02, 2009, Blogger woutervanheiningen said...

Dit zet je behoorlijk aan het denken.
Hoeveel levens zijn er verwoest.

 
At maandag, maart 02, 2009, Anonymous Anoniem said...

Corneel is met een C...

 

Een reactie plaatsen

<< Home