zondag, oktober 12, 2008

De rooms katholieke postzegel

Het is wat komkommertijd bij Cursief Huigje. Tijd om even in een ver verleden te duiken én zo een cursiefje van ruim twee jaar geleden te ontstoffen.

"Je kan van nonnen zeggen wat je wilt, maar het staat buiten kijf dat ze katholiek zijn. Meer nog – ze dragen alle tekenen van roomse gelovigheid. Al is er in de loop der jaren ook wel een beetje verval te bespeuren: de kappen, die niet over de haag gegooid werden, zijn toch ook bij echte believers achterwege gelaten. De zwarte pij heeft plaatsgemaakt voor een sober grijs ensemble. Vaak is een klein zilveren kruisje het enige uiterlijk teken van hun huwelijk met de Kerk en met God.


In een puur christelijke instelling voor bejaarden of in rooms katholieke ziekenhuizen waren destijds de zusters aan de macht.
Ze hielden nauwlettend in het oog hoe de christelijke waarden beleefd werden.
Patiënten die een rood mutualiteitklevertje hadden, werden met zeker argwaan bekeken.
De kledij van het personeel mocht niet te veel blootgeven.
Zelfs bij helse temperaturen moest alles zo volledig mogelijk bedekt worden. Posters die een plaats kregen in de kamers hadden best een religieus tintje.

Het was in die sfeer dat op zekere dag de dienst administratie voor een immens plooi- en plakopdracht stonden.
In allerijl moesten meer dan 400 brieven gekopieerd, geplooid en in enveloppes gestopt.
De bureauchef trok, terwijl zijn medewerkers aan het werk waren, naar het postkantoor om er 400 postzegels te halen.

De klok wees reeds halfvijf aan, toen de eerste postzegels op de witte enveloppes gekleefd werden.
Het weekend kwam er met rasse schreden aan,.

Marc en Carine probeerden er daarom bij het saaie beschuttende werkplaats-werk de moed erin te houden.
Maar dat buiten de waard gerekend.
De waard op die dag was de algemeen overste, die traditioneel op vrijdag haar toer deed.
Ze kwam overal de lucht opsnuiven (kwestie om alcohollucht bijtijds te ontdekken), de netheid controleren (al wat geen cactus was, mocht niet op de vensterbank staan) en traagwerkenden tot meer spoed aanmoedigen.

Zo kwam ze ook op de bureau terecht van Marc en Carine.
Ze keek toe hoe Marc zijn vijfenzeventigse postzegel in de rechterbovenhoek van de enveloppe kleefde.
En precies op dat moment werd de non-baas bleek, daarna rood.
Haar gezicht verstrakte.
Ze begon warempel te beven.
Ze riep Maxim, de bureauchef bij haar.
Die kreeg de opdracht om onmiddellijk de resterende postzegels naar het postkantoor terug te brengen én te ruilen voor andere.
Ze kon niet aanvaarden dat op de brieven van haar instelling postzegels met afbeelding van de liberale krant Het Laatste Nieuws stonden. Dat was eerder heidens. De katholieke sfeer moest reeds van bij het bekijken van de briefomslag voelbaar zijn.

Het werd overwerken voor de ganse dienst. Alle reeds gekleefde postzegels moesten eerst op grootmoeders wijze verwijderd worden. Daarna gedroogd én dan weer naar het postkantoor gevoerd.

Ondertussen was Maxim terug gearriveerd.
Tot 18u30 hebben ze nog werk gehad aan het kleven van de Turdus Pilaris-zegels.

Voor alle zekerheid maakte Maxim de overste wijs dat het hier ging om een zeer katholiek vogeltje. "

Labels:

9 Reacties

At donderdag, juni 02, 2005, Anonymous The Dude said...

En likken aan een visgeurriekende postzegel mag wel? Rare mensen die nonnen.

 
At donderdag, juni 02, 2005, Anonymous Herfstblad said...

En ik kende de nonnetjes nog met hun grote witte kappen en lange rokken .
Rond hun heupen hing een soort riem met daar aan een steeds ruisende paternoster met ijzeren kruis .
Zo gelden ze nog door de gangen van de Oude Bijloke in Gent . Als ze je als kind tegenkwam in de gangen ruikend naar de ether en dood werd je dubbel bang .
Maar ondanks alle kritiek waren ze er ook om de ergst stinkende wonden te verzorgen .
Stonden ze naats het bed van een reutelende stervende als wij familie al een stapje achteruit deden .
Balans voor mij in evenwicht . Enge nonnenwereld maar zo dienstbaar als wij stervelingen bang werden als de dood zijn opwachting maakte .
Mogelijks zijn er onder U lezers die de hoog geplafoneerde kamers met 8 of meer zieken van de Oude Bijloke kennen ? Het angstig weergalmen van de stemmen in de al even koude gangen van dat ziekenhuis ?
Ik spreek van de jaren 50 . Als kind moest ik dan verplicht mee op ziekenbezoek en kon al die geuren en klanken van zo'n wereld leren kennen .
Af en toe kwam zo'n non naar mij toe .
Haar strak gelaat ging over van kilte naar zonnewarmte . Boog zich voorover en aaide over mijn toen nog met krullen bedekt kopke . Ach manneke : zijde gij dat neefke van nonkelke op kamertje en bed n° ........
Later als je wat rijper bent besef je ineens dat dat “onaards nonneke wezen ” wel nonkelke zijn stinkende wonden verzorgde en zijn pis- en kakpan ververste . En dit zonder airco of meer hippe toestanden van huidige ziekenhuizen .
Maar het gaf toen op mij een enorme indruk dat “ zusterke Adelaine ”
Amén voor die periode uit mijn jeugd

 
At zaterdag, juni 04, 2005, Anonymous Marc said...

Ondeugende Bart,
Weeral schoon geschreven! Marc en Carine in een beschutte werkplaats. Hoe durf je? Stouterik! (ha,ha)

 
At zondag, december 03, 2006, Anonymous stoere schrijfster said...

Haha! Mooi geschreven!

 
At zondag, december 03, 2006, Blogger Julia said...

Ik heb eigenlijk nooit met nonnen van doen gehad maar het heeft wel wat vind ik !
Maar de postzegels had ik stiekum laten zitten zodra ze zich omdraaide.Of wil je dat wel laten bij een non ?

 
At maandag, december 04, 2006, Anonymous Llleennn said...

En dan vragen mensen zich af waarom ik dat geloof niet echt geloofwaardig vind...

 
At maandag, december 04, 2006, Blogger freddy11 said...

Aan die postzegels likken was dan toevallig niet onzedelijk omdat het hen goed uitkwam waarschijnlijk.

 
At donderdag, oktober 16, 2008, Blogger Ingelien said...

Toch makkelijk als je ruimdenkend bent...

 
At dinsdag, oktober 28, 2008, Blogger Annemie said...

Een leuk logje - de moeite waar om nog eens te plaatsen! Ik heb persoonlijk niks tegen nonnen want ik heb een tante nonneke en een schoonzuster in een streng klooster. Ik zat op internaat bij de nonnetjes etc... Alleen herinner ik mij levendig wat gebeurde bij de bevalling van mijn oudste zoon anno 1976. Toen waren er nog een paar nonnen op de kraamafdeling en 'zij' hebben mij het meeste 'pijn' gedaan terwijl ik in 'arbeid' was (echtgenoot achtte het wijselijker om te gaan werken, iets wat ik hem nu nog altijd kwalijk neem ;-)
Voor nummer 2 was hij dat weer van plan maar die kermis is niet doorgegaan. ;-)

 

Een reactie plaatsen

<< Home