dinsdag, januari 12, 2010

My name is Michael


Beste wensen voor een 'happy new year'!

Labels:

zondag, november 08, 2009

Saaiste beroepen ter wereld

Enkele dagen in Londen vertoeven is meer dan genoeg om in contact te komen met de saaiste beroepen ter wereld! Wie dacht dat de Jomme Dockx'en van deze wereld, de classificeerders in allerlei openbare instellingen, te beklagen waren- zit er helemaal naast.

De top 3 van de Big Town-allersaaiste-beroepen

1.Suppoost in het British museum - het grootste Londens museum dat 13 miljoen objecten herbergt!

Het zal je leven maar zijn. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in zaal 55 plaats nemen, dit op een oncomfortabele manier. Voor u starend. Ik zag suppoosten die in een kleine agenda bezig waren reproducties te maken van het schilderij waar ze uren lang moeten naar staren.

Anderen waren al eens content dat een bezoeker té dicht bij een meesterwerk kwam te staan, zodat ze even hun stoel konden verlaten om die toerist de levieten te lezen.
Neen, veel levensvreugde ontdekte ik niet op de gezichten van deze bewakers.


Maar voel je het toch kriebelen om te solliciteren voor deze job, hier vind je de functiebeschrijving. Succes!

2. Deuropeners bij Gucci, Chanel, Voulton, ...

Je hebt zo van die winkelstraten volgestouwd met luxe winkels. Fascinerende vitrines met het mooiste van het mooiste - zonder enige prijsindicatie. Toch even binnengluren: aan de deur staan steevast 1 of 2 mannen in maatpak. Klaar om de deur voor u te openen. Of liever: wachtend op die éné klant die de stap durft te wagen. Veel dagen is het wachten op Godot.

Wat zouden die mannen in maatpak thuis vertellen over hun werkdag?:)

3. Wachters bij Buckingham Palace

Aangekondigd als één van de attracties in Londen: het wisselen van de wacht. Mannen met berenmutsen voeren er dagelijks hun nummerke op. 45 minuten lang. Een schouwspel. Maar wat gedacht van de eenzame wachters die de dag door post vatten aan het huisje van The QUeen. Ze nemen plaats in hun abri, en doen niets anders dan 50 meter naar links te marcheren, daarna weer 50 meter naar rechts. Eindeloze keren na elkaar.

De zin ervan snap ik niet: enfin, 't is alvast goed tegen de opkomende koude of tegen de verkramping van de spieren.


PS misschien kan je deze lijst van saai-igheden verder aanvullen?

Labels: ,

maandag, juli 27, 2009

Belgische toestanden

Stefaan De Clercq, kersvers minister van Justitie, zal wel even gezweet hebben de voorbije dagen.

Tien jaar geleden moest hij ontslag nemen nadat Marc Dutroux
het hazenpad had gekozen. En op 23 juli ll vertoefde hij een dagje in de Brugse gevangenis. Nee, niet als gevangene maar om er een dagje cipier te spelen.(op uitnodiging van VRT-nieuwsdienst).
Stefaan zal gedacht hebben: in deze komkommertijd is alles goed om eens in de aandacht te komen.
Maar hij had duidelijk buiten de waard gerekend. De waard van dienst waren enkele 'stoute misdadigers' die precies op die dag zinnens waren te ontsnappen.

En het was niet zomaar ontsnappen. Zoals in een goeie Amerikaanse film verleidde een jonge schoonheid één of ander helicopterpiloot. Nadat ie lang genoeg in haar mooie blauwe ogen had getuurd, werd hij verplicht om
de helicopter neer te zetten op het binnenplein van de Brugse gevangenis.

In Amerikaanse films zou de helicopter direct onder vuur zijn genomen ... maar in ons rustig Belgiëland kon de helicopter diverse minuten op de binnenkoer staan zonder dat er maar één cipier in de omtrek te bespeuren was. Was het juist koffiepauze? Of het verplichte siësta-uurke? Enkel een meute gevangenen troepte samen rond de helicopter, in de hoop om een one-way ticket te bemachtigen. Het aantal zitplaatsen was echter beperkt, zodat uiteindelijk maar een drietal misdadigers de vrijheid tegemoet konden vliegen.

Ontsnappen is één iets, maar uit de klauwen van een intensief zoekende politiemacht blijven, is een andere. Maar ook daar liep er blijkbaar iets fout. Want pas tweee dagen na de spectaculaire ontsnapping verspreidde de politie een opsporingsbericht via de media. Al wie de vluchtwagen zou gezien hebben, diende zo vlug mogelijk contact te nemen met de plaatselijke wijkagent of politiebureau. Voor mij is het helemaal niet duidelijk waarom er eerst een paar dagen moet gewacht worden om het grote publiek te betrekken bij de ontsnapping van een gangster. En ten tweede konden de gevangenen mijns inziens al binnen het uur het land uit zijn.

Voorlopig zijn er in deze komkommerperiode geen journalisten die schreeuwen dat de minister van Justitie zijn verantwoordelijkheid moet opnemen. Af en toe mag een minister wel eens geluk hebben, of niet?

Labels:

donderdag, juli 09, 2009

Rekenopgave

De examens liggen een eindje achter ons. Helaas voor anderen staan de examens ook weer voor de deur. Een mens kan veel blokken, maar zeg nu zelf: hij kan toch niet alles weten.
Zelfs een portie 'gezond boerenverstand' is soms niet voldoende om de vele vraagstukken van het leven op te lossen.

Neem nu de historie van de Crèche 't Lachbekje. Trouwens, ik heb mijn bedenkingen bij die naam. Alle respect voor het kleine 'grut' van deze aardbol - maar de keren dat ik in de buurt van een crèche passeerde, was er veel meer 'gebleit', dan 'schaterlach' te horen. Maar dit louter tussen haakjes.

De crèche is een petitie gestart tegen het verblijf van tijgers op een naburige boerderij.
Ook hier kan mijn gezond boerenverstand er niet bij: een boerderij met tijgers? Zijn alle varkens misschien bezweken aan de Mexicaanse griep? Of alle beschikbare kippen ziekjes van de vogelpest? En was daardoor Boer Koster ten einde raad?En zocht hij zijn toevlucht op het internet waar diverse sites tijgers aanbieden?
Maar dit louter tussen haakjes.


In deze komkommertijd is dit uiteraard voor vele kranten 'hot news'. Daarom verbaasde het me niet dat ook het Nieuwsblad uitpakte met serieuse berichtgeving. Boven een lang artikel blokletterde de 'zetter van dienst':

Weet je: ik hou van duidelijke informatie. Objectieve berichtgeving. En deze krantenkop beantwoordt hier perfect aan: voor de lezer is het duidelijk: er zijn tijgers op een boerderij + de helft moet verdwijnen. Bij het zien van die 'kop' vroeg ik me wel af over hoeveel tijgers gaat het hier. Hoeveel lieve beestjes moeten er verdwijnen.

Wiskunde is nooit mijn sterkste vak geweest ... maar van een getal de helft berekenen, dàt zag ik toch nog wel zitten.
Dus werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Ik ging in het artikel op zoek naar het exact aantal tijgers- om daarna de rekensom (of is het de rekendeling) te maken.


Ik vond volgende informatie:

Ligt het nu aan mij? Of aan mijn gebrekkige wiskundige kennis? Maar het is mij toch niet duidelijk hoe de inspecteurs van Dierenwelzijn er zullen in slagen om dit vraagstuk op te lossen- zonder dat onze GAIA-vrienden moord en brand schreeuwen.

Ik maak me wel de bedenking: misschien wordt er in Crèche 't Lachbekje voor het eerst zeer hard gelachen wanneer de peuters binnenkort op de landerijen van de boerderij ergens een halve tijger zien grazen.

PS: ondertussen vind er hier een seaside rendez-vous plaats.

Labels:

zondag, juni 07, 2009

Verhelderend interview

Een staaltje van topjournalistiek was er te zien in het Eén-journaal van 13 uur.
Daar werd vanuit de studio 'live' overgeschakeld naar het kiesbureau in Roeselare, waar de reporter ter plaatse het woord nam.
Hij legde uit dat op het eigenste moment het kiesbureau zijn deuren sloot. Dat er dus niemand meer binnen mocht om er een stem uit te brengen.
Maar hij had iemand bij zich die hij wou interviewen.

Hij: Hier naast mij een mevrouw die bijna te laat was om te stemmen.
Zij (enigszins verbaasd: 'Te laat' is wel lichtjes overdreven.
Hij: Maar je was toch wel de laatste in de bureau. Je hebt alsnog je stem kunnen uitbrengen.
Zij: Inderdaad.
Hij: Dit was het dan. Over naar de studio.

Wat een heerlijk verhelderend interview met grote informatieve waarde.
Ik vermoed dat we vandaag en de komende dagen nog fantastische stof zullen hebben om over te palaberen.

Labels:

woensdag, mei 20, 2009

Een verademing

In deze tijden

waar jobadvertenties gevuld zijn met Engelse woorden,
waar het woord 'competentie' te pas en te onpas uit de toverhoed getoverd wordt,
waar vacatures liefst met zoveel mogelijk woorden gevuld worden,
waar selectiebureaus een goeie stuiver overhouden van hun geselecteer (vaak meer dan dat de jonge sollicant zal verdienen)

is het een verademing te ontdekken dat het ook anders kan.

Labels:

zondag, mei 10, 2009

Alcoholprobleem opgelost!!

De voorbije weken is Cursief Huigje undercover gegaan. Niet in opdracht van De Decker of van Somers, maar uit volledige vrije wil. Aanleiding was een babbel met Leon, 54 jaar en alcoholverslaafd. 's Morgens ontwaakt hij met een blonde Leffe (en neen, Leffe is niet de naam van zijn vrouw. Trouwens zijn vrouw is een bruine, maar dat allemaal tussen haakjes). De voormiddag besteedt hij aan het verorberen van drie Kriek Lambic, 2 Duvels (allemaal de schuld van Aspe, want door het bekijken van deze detectivereeks heeft hij de Duvel leren kennen.) en 5 Jupilers (mannen weten nu eenmaal waarom).
Na zijn middagdutje, om de kater even weg te duwen, start hij aan het hoofdmenu: trappisten. En dat blijft hij toen tot de late uurtjes.

Leon vertelde me onlangs dat hij lid geworden is van de AA-club,gevestigd in de Rozebottelstraat. Als nieuwsgierige journalist wou ik wel eens weten welke tips de lesgevers daar gaven aan de mannen en vrouwen die komaf willen maken van hun verslaving. Dus dronk ik mezelf een beetje moed in, en trok gisterenavond naar 'the place to be'.

Ik hoorde zowel éne Jef(28 jaar) als de Leon een emotionele getuigenis afleggen. In het daaropvolgende kringgesprek mocht elke aanwezige één vraag stellen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om dé vraag te stellen, die al lang in mijn hoofd spookte:

"Kunnen de grootwarenhuizen, die beschikken over een enorme ruimte met tientallen soorten bier - niet meehelpen om het alcoholprobleem van bv Leon mee op te lossen. Want zeg nu zelf, je zal maar in zo'n winkel rondwandelen én terechtkomen in dat oord des verderfs.?

Welnu, Cursief Huigje kwam iets sensationeels te weten.
Het is haast niet te geloven.
En toch waar.
Want zoals een goeie onderzoeksjournalist betaamt, heb ik het zelf gecontroleerd.'

Wat kwam ik te weten?
Een grootwarenhuis in het Brugse heeft een contract afgesloten met een brouwerij, die speciaal bier brouwt voor alcoholverslaafden. Ik hoor de lezer al zeggen: 'Datis toch schandalig. Zo profiteren van de zwakke mens.". Maar beste mensen, de brouwerij wil niet pesten ... integendeel: ze pakken de bierflesjes op een heel specifieke klantvriendelijke manier in. En zorgt voor een dubbel effect bij de alcoholist.

Ten eerste is de man in kwestie heel content dat hij bier kan kopen.


Ten tweede helpt de brouwer/de winkelketen de alcoholist door op de verpakking een duidelijke boodschap te vermelden.

(met dank aan Lieslot, voor het bezorgen van de foto's!)

Labels:

woensdag, april 29, 2009

Bizarre koopjes

Vandaag gekocht in de Delhaize.
Een product met daarop een kortingsbon.
Na het verwijderen van die kortingsbon, ben ik niet meer zo zeker van wat ik precies gekocht heb.
Wie kan me helpen?




Labels:

donderdag, maart 19, 2009

Vooruitgang

Je kent ze wel. De kinderen, die ’s avonds gretig naar de reclamespots op televisie kijken en ’s anderendaags hun zakgeld gebruiken om het nieuwste van het nieuwste te kopen. Uit pedagogisch onderzoek is gebleken dat het hier meestal gaat over 12 tot 14-jarigen. Volwassenen die dergelijk gedrag vertonen, krijgen dan al vlug het stigma opgeplakt van ‘het zijn juist kinderen’.

In die situatie bevond ik mij ongeveer een jaar geleden.

In één van mijn schrijfboeken ontdekte ik volgende story!

"De opvolger van Etienne Schouppe heeft niet stilgezeten. In dezelfde week dat het Atochastation definitief op de wereldkaart werd gezet, werd een nieuw initiatief van onze eigenste NMBS op een druk bijgewoonde persconferentie voorgesteld. Een treinticket kopen vanuit de luie zetel.

Dus als groot klein kind wil ik dat vanzelfsprekend uitproberen.
Ik heb – toevallig of niet – een treinreis in het vooruitzicht.

In mijn herinneringen duiken de beelden op van lange rij wachtenden aan het loket. Of van die keer dat het microfoontje aan de andere kant van het loketglas blijkbaar niet werkte, en ik in een overvolle stationshal luidkeels moest roepen dat ik naar Blankenberge wou. Heen en terug tweede klas. Ik meende dat ik tientallen wachtenden zag grijnzen of glimlachten. Ik hield er zeker rode kaken van over, toen de dame nà mij naar de slaperig uitziende loketbediende tierde dat ze naar Parijs wou. Enkele reis. Eerste klas.

Die vernederingen zullen nu volledig tot het verleden behoren, dankzij de nieuwe uitvinding van de spoorwegen.

Ik zet me vóór het computerscherm in mijn luie stoel. Ik surf klokvast naar de treinsite en breng de gevraagde gegevens in. Meteen komt de onrustwekkende gedachte in mij op dat zelfs een hacker in kinderschoenen in dat systeem toch moeten kunnen inbreken. Maar dat kan mij nu geen barst schelen. Mijn enige betrachting is een geldig ticket in mijn bezit krijgen. En wonderwel, na een paar minuutjes waarbij ik niet heb moeten ingeven dat ik mooie blauwe ogen heb, dat ik schoenmaat 47 heb (bij bepaalde merken althans), dat ik naar Leuven moet om wetenschappelijke redenen, dat ik in feite door op de trein te springen me niet direct op reis voel, … kan ik overgaan tot printen van een ticket;
Ik spaar de kleurencartridge én daar komt het ticket uit de printer.
Een ticket? Het lijkt eerder op een blad uit één of andere universitaire cursus. Het is alvast niet handig om in de broek- of jaszak te steken. Dus maar in een dunne ringmap steken?

Nu besef ik dat ik waarschijnlijk wel één van de eersten ben die het geriskeerd heeft om het spoor van de digitale treinwereld te volgen. Ik woon al niet in een grootstad én het kleine stationnetje op enkele kilometers van mijn woonplaats, lijkt mij toch al stokoud. Van een computer is er daar mijns inziens nog geen sprake.
En wat dan gezegd van de treinconducteur, bijna op het einde van zijn carrière. De enige sprong dat hij op de carrièreladder maakte, van toen het kaartjesknippen aan de deuren van het perron afgeschaft werd én hij vanaf dan de treinbiljetten moest controleren in de treintoestellen.


Ik vrees dat hij nog geen boter heeft gegeten van informatica. Erger nog, wetende dat de informatiedoorstroming vanuit de top van de NMBS naar de basis niet klokvast is én met lange wachttijden gepaard gaat – zie ik mijn ritje naar Leuven opeens minder positief tegemoet.

In mijn treincoupé hou ik iedereen onopvallend in de gaten. En probeer te ontdekken of er nog individuen zijn met cursusachtige ticketten. Even denk ik prijs te hebben, wanneer een studente haar rugzak induikt én met een wit bedrukt blad begint te zwaaien naar haar vriendje. Die pakt op zijn beurt het blad af en begint het af te lezen; ‘Hoe voel ik liefde voor de rode trein, die daar zo onbesuisd langs de weiden raast?’

De treinconducteur komt eraan.
Mijn handen beginnen zweterig aan te voelen.
‘Ticketten a.u.b.’
Ik geef hem het kopieerpapier.
Hij fronst de wenkbrauwen, bekijkt het blad nu eens via de voorkant, dan eens via de achterkant.
Hij kijkt naar mij. Daarna naar het blad.

Mijn medepassagiers beginnen zich wat te interesseren in het voorval.
Ik meen een glimlach bij de meesten te ontdekken.
Schaamrood is er nog niet op de wangen, misschien is de tint eerder lijkbleek.
De conducteur vraagt mijn identiteitskaart.
Op die kaart staat mijn foto, daterend uit 1994 ( dus nog vóór de golfcrisis).
Hij kijkt naar mijn foto, dan naar mij, dan naar mijn blad.
Hij zwijgt, kijkt nog even rond
En geeft dan nonchalant de papieren terug.
‘Goeiemiddag’

Ik vermoed dat hij via zijn gsm en walkietalkie andere treinconducteurs uit de streek geïnformeerd heeft over het verdachte papier dat een semi-verdacht individu hem getoond heeft.
Want hoe valt anders te verklaren dat ik vandaag op mijn weg naar Leuven en terug naar huis vijf keer een conducteur voor mijn neus kreeg.

Volgende week neem ik zeker weer plaats in de lange rij wachtenden voor het loket;
Zeker weten!"

Labels:

zondag, maart 08, 2009

Still alive

'I'm still alive' ... want sommige bezoekers beginnen zich af te vragen of Cursief Huigje nog op deze wereld vertoeft.
Ja, dus ... het is lang stilgeweest ... maar het betekent niet dat Cursief Huigej stilgezeten heeft, integendeel ...

- hij maakte mee hoe éne Bart Peeters (ja, die van 'Mag ik u kussen?) een ongelooflijk fantastisch optreden bracht in de Aalsterse Werf. Wie dus nog aan kaartjes geraakt voor 'Een hemel in het klad', je krijgt gegarandeerd een muzikaal hoogstaande en ontspannende avond aangeboden.

- hij vertoefde enkele dagen in het dichtbije Eifelgebied. Vermeed er de karnavalsgekte, al zag hij wel ergens een paard in de gang staan. Het weekendje leverde wel enkele foto's op.

- hij is weer eens in blijde verwachting! Een paar jaar geleden gaf de vaatwas de geest. Ik was er zo kwaad op dat ik hem niet direct wou vervangen. Maar het rouwproces is nu achter de rug. Cursief Huigje is weer volop klaar om vanaf volgende week de nieuwe vaatwas deskundig te vullen.

- hij vertoefde meerdere keren in het containerpark. En stelde vast dat de kookpotten die hij op semi-professionele wijze de container-voor-metalen, inkieperde ... drie minuten later weer het containterpark verlieten, onder de armen van een spichtig jonge kerel. Enfin, het doet me allemaal denken aan het verhaal van Chris die enkele jaren geleden op reis was in Frankrijk. Een echte natuurliefhebber, die veel wandelingen maakte en steeds op zoek was naar groene omgevingen. Op één van zijn tochten zag hij plots een wegwijzer staan met de melding: 'Parc à conteneur'. Hij was meteen in de hoogste wolken, weer een nieuw natuurpark ontdekt. Helaas dus, al wat Chris ontdekte was een 'groene jongen' die in zijn beste Frans vroeg welk soort afval hij wou achterlaten.

Labels:

zondag, februari 15, 2009

Fileleed

Het zal je maar overkomen.
Roberto (87) haalde de voorpagina van één van de meest bekeken on-line-kranten in Vlaanderen, zijnde Het Laatste Nieuws.

Nee, hij was niet op zijn 87ste vader geworden - waardoor een debat in de kamer over 'ongewenste zwangerschappen in rusthuizen' dus nog net vermeden kon worden.
Ook was hij niet één van de 40 000 mensen die in Mexico-stad het kus-wereldrecord hielpen verbeteren. (by the way, welk wereldrecord zou jij - dierbare blogger - eens willen breken?)

Roberto was de oorzaak van de enige file die deze morgen in het ganse land te vinden was ... meer nog, het was een file van amper één kilometer.
Allemaal te danken aan de Roberto, die er in geslaagd was om zijn auto (Citroën DS) op zijn oprit te plaatsen, zonder de handrem aan te trekken.
De auto was zachtjes achteruit gebold én versperde daardoor de 'Lange Goedzakstraat'.
Het duurde zeker een kwartier vooraleer Roberto de auto weer aan de praat kreeg.
Ondertussen stond al één kilometer toeterende auto's aan te schuiven.

Meteen goed voor een vermelding op de HLN-website!

(zie rechterbovenhoek)

Labels:

woensdag, februari 04, 2009

Het lied over de opvoeding

Lieslot is één van de trouwe bezoekers van Cursief Huigje. Meer nog, af en toe geeft ze me ideetjes om te gebruiken op deze blog. Vandaag bezorgde ze me een hilarisch filmpje. En zoals vaak het geval is met hilariteit, er zit een stukje waarheid in.

Ik durf er om wedden dat vele bezoekers zich een beetje zullen herkennen in de woordenvloed die straks uit de muziekboxen van je computer zal weerschallen.

Jeugdigen onder jullie zullen ongetwijfeld "déja-vu's" krijgen wanneer ze 'De Moeder' aanhoren.
Zoon of dochter zijn, is soms lijden.

En de +40'ers zullen toegeven dat ze minstens één keer in hun leven een ietwat gelijkaardige boodschap verkondigd hebben aan hun kinderen. Ouderschap is soms lijden.

Laat het me weten welke mooie, erge, triestige, blije herinneringen je associeert met dit 'opvoedingslied'.

PS Lieslot, bedankt!


Labels:

zondag, januari 18, 2009

Goede voornemens (1)

De nieuwjaarsmaand sleept zich naar zijn einde. Nog een goeie twee weken tijd heeft de mens op aarde om de obligate nieuwjaarsbezoekjes aan suikernonkel, groottante of nonkel pastoor af te leggen.
Eens dàt achter de rug, is het tijd om de goede voornemens voor het nieuwe jaar in praktijk om te zetten.
Cursief Huigje heeft zijn oor de voorbije weken goed te luisteren gelegd. En wat blijkt: 4/10 medemensen heeft het voornemen om dit jaar wat meer te sporten en om wat kilootjes lichaamsvet kwijt te geraken.
Een nobel doel.
Maar helaas bijna onmogelijk te bereiken.
Cursief Huigje ging namelijk op onderzoek én kwam tot verbijsterende resultaten.
Dikker worden is immers heel wat gemakkelijker dan afslanken.
Want heel veel zaken dat een modale mens doet, leidt tot extra kilootjes.

1. 'Je pense donc je suis' ... Descartes zaliger zal wellicht bij al zijn gefilosofeer niet gedacht hebben aan zijn gewicht. Maar volgens
een zeer recente studie maakt 'denken' de mens dikker. En dat is toch ook wel wat te merken wanneer je Descartes wat van dichterbij bekijkt!

2. Iedereen weet dat chocolade eten de mens dik maakt. Dus lijkt het me simpel: gewoon de chocolade uit je huis verbannen. Maar helaas ... dat is niet voldoende. Een andere studie toont immers aan dat alleen al
chocolade wegdenken, de mens ook doet verzwaren.

3. Vele studies toonden reeds aan: we leven in een stressvolle maatschappij. Niemand kan daar aan ontkomen. En blijkt nu? Stress maakt dik, althans volgens het Garvan Institute in Sydney.

4. Weinigen onder jullie zullen het weten: maar de zwaarlijvigheid van de ijsberen op de noordpool is geen toeval.
Gebrek aan zonlicht maakt immers dik.

5. An apple a day keeps a doctor away. Dus fruit lijkt me erg gezond. Dus waarom niet elke dag starten met een lekker glas versgeperst appelsiensap. Helaas helaas ... ook dat is
een dikmaker.

Maar kandidaat-afslankers aller landen, laat je niet afschrikken door deze onderzoeksresultaten.
Misschien leidt juist het lezen van dit cursiefje tot straffe vermageringsresultaten.
Laat het me weten!:))

Labels:

zondag, december 21, 2008

Niet van deze wereld?

2008 sleept zich naar het einde. Vele tijdschriften stellen hun eindejaarsvragen aan BV's. Kranten pakken uit met jaaroverzichten.
Het lijkt allemaal wel veel kommer en kwel: grote economische crisis, de recessie, een jaar lang regeringsperikelen, grootste financiële crisis, oorlogstoestand in Congo, terroristische aanslagen her en der, steeds weer opnieuw dopingaffaires, ...

Steps de luxe, het glossy lifestyle magazine, verraste me dan ook met de intro in het laatste nummer, waarin de uitgever terugblikt op 2008. Ofwel heeft uitgever Inge Claerhout een jaar vertoeft op de maan of op één of ander planeet. Ofwel moet het lezerspubliek van Steps de luxe hun dag doorbrengen in luxueuse hotels, vér weg van het gewone leven.

Want hoe kan je anders volgend voorwoord uit het novembernummer verklaren?

Wij zijn er al mee begonnen. Met aftellen.
Aftellen naar die laatste tien seconden. We rekenen ondertussen al in weken,
straks worden het dagen, uren, minuten. Spanning, tot die geruststellende
laatste seconden. Dan schreeuwen we ons in tien tellen naar 2009, waarna we
kussen. En daarna volgt nog een ritueel: het glas opnieuw vullen met bubbels en
... terugblikken. Of het een goed jaar is geweest?


Ons antwoord kennen wij nu al ... ja, met een
uitroepteken, want 2008 was Grand Cru. Niet in het minst dankzij dit
magazine.



By the way: wat was voor jou dé gebeurtenis in jouw leven?

Labels:

zondag, november 30, 2008

Fietsende hond

Cursief Huigje heeft een primeur! Zoals je in de media kon vernemen, is sinds kort een speciale wagen met speciale panoptische camera begonnen aan zijn opdracht om doorheen heel Vlaanderen ALLE verkeersborden in kaart te brengen. Een initiatief van minister Van Brempt met een prijskaartje van 15 000 000 euro.

Via een betrouwbare bron binnen het politiewezen heb ik recentelijk vernomen dat het project momenteel weeral stilligt.

1. De chauffeur is holderdebolder opgenomen in een psychiatrisch centrum, nadat hij 's avonds laat door een toevallige voorbijganger halt werd toegeroepen - toen hij al voor de 26ste keer hetzelfde rondpunt opreed. Het navigatiesysteem leek defect te zijn.

2. Maar nog erger is het defect aan de camera. Technici van het ministerie hebben vandaag de oorzaak ervan ontdekt.

In de software waren alle bestaande verkeersborden opgeslagen - telkens de camera een verkeersbord opmerkte, werd er een foto genomen.
Dit liep allemaal op wieltjes - totdat de wagen gisteren de Schriekenstraat in Berlare, vier kilometer verwijderd van het Fortiskantoor - inreed.

De camera sloeg helemaal tilt ter hoogte van het kerkhof.
Een kleine straat waar menig wandelaar en fietser dagelijks passeert.
Ook honden zijn er al vaak gesignaleerd.
Maar fietsende honden heb IK nog nooit gezien.
Misschien ... omdat zoiets echt verboden is volgens dit bord.

Een camera zou er al voor minder tilt slaan!


PS ondertussen droomt Cursief Huigje hier over de voorbije vakanties ...

Labels:

zondag, november 23, 2008

Van het kastje naar de muur


Labels:

woensdag, november 05, 2008

Recht op verdediging

Mijn dorp haalt weer eens het (wereld) nieuws. Op vrijdag 3 oktober zou Mireille S, echtgenote van minister Karel De Gucht in het plaatselijke Fortiskantoor gans haar pakket fortisaandelen verkocht hebben. Niets aan de hand, ware het niet dat op die bewuste namiddag onze regering geheime onderhandelingen aan het voeren was over mogelijke verkoop van de Nederlandse onderdelen van de Fortis. Gevolg zijn titels in de media die weinig aan de verbeelding overlaten: 'Verkocht Karel net op zijn tijd zijn aandelen? Handel met voorkennis? '

Gans die affaire zou me niet zodanig raken,ware het niet dat er blijkbaar een geruchtenstroom ontstaan is waarin ook mijn naam vernoemd wordt.
Op de videobeelden van de bewakingscamera van het Fortiskantoor heeft de politie namelijk vastgesteld dat ook ik op die bewuste middag vertoefde in het kantoor. Ik werd dan ook ondervraagd. En dat alles was blijkbaar ruim voldoende om enkele snoodaars er toe aan te zetten om mijn naam zwart te maken: Cursief Huigje was betrokken bij het gesjoemel!

Elke burger heeft recht op verdediging. Daarom wil ik bij deze én met klem ontkennen dat ik ook maar iets te maken heb met wat zich afspeelde tussen de kantoorbediende en mevrouw De Gucht.
Ik was niet in het Fortiskantoor aanwezig om aandelen te verkopen of te kopen. Ik kwam enkel langs om mijn nieuwe VISA-kaart op te halen

Ik was immers van plan om via het internet een grote hoeveelheid Immunofortis te kopen!:)

Labels:

dinsdag, oktober 28, 2008

Conversatie in de winkel

Zij (een 40'er die naar haar polshorloge kijkt): Mevrouw, hoe laat is het nu?
De kassierster(met enigszins verbaasde blik en stem): Euh, het is nu 5 vóór 2
Zij (nog steeds haar polshorloge aan het bekijken): Oh, dank je wel.
Dan stilte.
De kassierster kijkt met groter wordende verbazing de klant aan.
Zij: O ja, mijn uurwerk staat nog steeds op het verkeerde uur.

Labels:

zondag, oktober 12, 2008

De rooms katholieke postzegel

Het is wat komkommertijd bij Cursief Huigje. Tijd om even in een ver verleden te duiken én zo een cursiefje van ruim twee jaar geleden te ontstoffen.

"Je kan van nonnen zeggen wat je wilt, maar het staat buiten kijf dat ze katholiek zijn. Meer nog – ze dragen alle tekenen van roomse gelovigheid. Al is er in de loop der jaren ook wel een beetje verval te bespeuren: de kappen, die niet over de haag gegooid werden, zijn toch ook bij echte believers achterwege gelaten. De zwarte pij heeft plaatsgemaakt voor een sober grijs ensemble. Vaak is een klein zilveren kruisje het enige uiterlijk teken van hun huwelijk met de Kerk en met God.


In een puur christelijke instelling voor bejaarden of in rooms katholieke ziekenhuizen waren destijds de zusters aan de macht.
Ze hielden nauwlettend in het oog hoe de christelijke waarden beleefd werden.
Patiënten die een rood mutualiteitklevertje hadden, werden met zeker argwaan bekeken.
De kledij van het personeel mocht niet te veel blootgeven.
Zelfs bij helse temperaturen moest alles zo volledig mogelijk bedekt worden. Posters die een plaats kregen in de kamers hadden best een religieus tintje.

Het was in die sfeer dat op zekere dag de dienst administratie voor een immens plooi- en plakopdracht stonden.
In allerijl moesten meer dan 400 brieven gekopieerd, geplooid en in enveloppes gestopt.
De bureauchef trok, terwijl zijn medewerkers aan het werk waren, naar het postkantoor om er 400 postzegels te halen.

De klok wees reeds halfvijf aan, toen de eerste postzegels op de witte enveloppes gekleefd werden.
Het weekend kwam er met rasse schreden aan,.

Marc en Carine probeerden er daarom bij het saaie beschuttende werkplaats-werk de moed erin te houden.
Maar dat buiten de waard gerekend.
De waard op die dag was de algemeen overste, die traditioneel op vrijdag haar toer deed.
Ze kwam overal de lucht opsnuiven (kwestie om alcohollucht bijtijds te ontdekken), de netheid controleren (al wat geen cactus was, mocht niet op de vensterbank staan) en traagwerkenden tot meer spoed aanmoedigen.

Zo kwam ze ook op de bureau terecht van Marc en Carine.
Ze keek toe hoe Marc zijn vijfenzeventigse postzegel in de rechterbovenhoek van de enveloppe kleefde.
En precies op dat moment werd de non-baas bleek, daarna rood.
Haar gezicht verstrakte.
Ze begon warempel te beven.
Ze riep Maxim, de bureauchef bij haar.
Die kreeg de opdracht om onmiddellijk de resterende postzegels naar het postkantoor terug te brengen én te ruilen voor andere.
Ze kon niet aanvaarden dat op de brieven van haar instelling postzegels met afbeelding van de liberale krant Het Laatste Nieuws stonden. Dat was eerder heidens. De katholieke sfeer moest reeds van bij het bekijken van de briefomslag voelbaar zijn.

Het werd overwerken voor de ganse dienst. Alle reeds gekleefde postzegels moesten eerst op grootmoeders wijze verwijderd worden. Daarna gedroogd én dan weer naar het postkantoor gevoerd.

Ondertussen was Maxim terug gearriveerd.
Tot 18u30 hebben ze nog werk gehad aan het kleven van de Turdus Pilaris-zegels.

Voor alle zekerheid maakte Maxim de overste wijs dat het hier ging om een zeer katholiek vogeltje. "

Labels:

zondag, oktober 05, 2008

Fortistas te koop.

Mijn oog viel vandaag op de voorpagina van een regionaal reclameblad.

Wat deed een ouder zoals Cursief Huigje wanneer zijn spruit voor het eerst naar een kleuterklasje ging?

inderdaad ... een boekentasje kopen ... in de jaren '80 was die nog voorzien met de Power Rangers, de Smurfen of Samson ... natuurlijk moest er ook een foto genomen worden van zoonlief met de boekentas ... zo fier als een gieter.

Na de kleuterklas was er dan de overgang naar de grote school.
... dus tijd voor het kopen van een nieuwe boekentas ... en uiteraard ook weer tijd voor een foto.

Zes jaar later stond zoonlief voor de poorten van de extra grote school oftewel het middelbaar ... de klassieke boekentas werd vervangen door een soort rugzak, volgepropt met kilo's boeken, snoepen, euro's en andere rommel ... Geen tijd meer voor een foto, want 12-jarigen willen niet meer zo vlug op de foto.

En dan begon zoonlief aan de laatste schoolperiode: de hogeschool. Ver weg van het kleine dorp.
... hoog tijd voor een nieuwe stevige boekentas, die weer en wind moet doorstaan ...

Dan dacht Cursief Huigje: 'oef, 't is gedaan met die boekentasrace' ...

Maar dat was buiten de waard gerekend. De waard van dienst was de allereerste werkgever van zoonlief: zijnde de stilaan wereldbefaamde Fortisbank. Elke dag naar Brussel pendelen, kan niet ... zonder nieuwe boekentas om er de dagelijkse 'Tijd' in te stoppen, alsook een pakket aandelen en andere paperassen.

De zoektocht naar de geschikte boekentas verliep niet zonder hindernissen, maar dan was het eindelijk zo ver: een piccobello lederen tas stond klaar om de Fortiswereld te veroveren.

De eerste werkdag liet zoon nog even die spiksplinternieuwe boekentas thuis. Even afwachten. Hij kwam 's avonds thuis met een geschenkje van de bank: zijnde een Fortis-tas, die hij vervolgens weken aan een stuk meesleurde.

En die mooie lederen boekentas? Die staat netjes te wachten op de kleerkast in zijn kamer.

Misschien wordt ie vlugger dan verwacht weer bovengehaald. Want de dag van vandaag met een Fortistas rondlopen, is niet meer zo hip!

Labels: