Saaiste beroepen ter wereld

Enkele dagen in Londen vertoeven is meer dan genoeg om in contact te komen met de saaiste beroepen ter wereld! Wie dacht dat de Jomme Dockx'en van deze wereld, de classificeerders in allerlei openbare instellingen, te beklagen waren- zit er helemaal naast.

De top 3 van de Big Town-allersaaiste-beroepen

1.Suppoost in het British museum - het grootste Londens museum dat 13 miljoen objecten herbergt!

Het zal je leven maar zijn. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in zaal 55 plaats nemen, dit op een oncomfortabele manier. Voor u starend. Ik zag suppoosten die in een kleine agenda bezig waren reproducties te maken van het schilderij waar ze uren lang moeten naar staren.

Anderen waren al eens content dat een bezoeker té dicht bij een meesterwerk kwam te staan, zodat ze even hun stoel konden verlaten om die toerist de levieten te lezen.
Neen, veel levensvreugde ontdekte ik niet op de gezichten van deze bewakers.

Maar voel je het toch kriebelen om te solliciteren voor deze job, hier vind je de functiebeschrijving. Succes!

2. Deuropeners bij Gucci, Chanel, Voulton, ...

Je hebt zo van die winkelstraten volgestouwd met luxe winkels. Fascinerende vitrines met het mooiste van het mooiste - zonder enige prijsindicatie. Toch even binnengluren: aan de deur staan steevast 1 of 2 mannen in maatpak. Klaar om de deur voor u te openen. Of liever: wachtend op die éné klant die de stap durft te wagen. Veel dagen is het wachten op Godot.

Wat zouden die mannen in maatpak thuis vertellen over hun werkdag?:)

3. Wachters bij Buckingham Palace

Aangekondigd als één van de attracties in Londen: het wisselen van de wacht. Mannen met berenmutsen voeren er dagelijks hun nummerke op. 45 minuten lang. Een schouwspel. Maar wat gedacht van de eenzame wachters die de dag door post vatten aan het huisje van The QUeen. Ze nemen plaats in hun abri, en doen niets anders dan 50 meter naar links te marcheren, daarna weer 50 meter naar rechts. Eindeloze keren na elkaar.

De zin ervan snap ik niet: enfin, 't is alvast goed tegen de opkomende koude of tegen de verkramping van de spieren.

PS misschien kan je deze lijst van saai-igheden verder aanvullen?

Wachten op God(ot)

Het wielerseizoen zit er bijna op. In Putte-Kapellen werd gisteren het Belgisch wielerseizoen afgesloten. Straks nog een laatste stuiptrekking in de Ronde van Lombardije-en de wintervakantie mag voor velen beginnen. Natuurlijk zijn er altijd van die gekke meneren dievinden dat ze ook in de wintermaanden volle bak moeten geven op hun fietske. Ze vertoeven dan op patattenvelden of op baanpistes. Gek zijn doet blijkbaar geen zeer.


Vele minder getalendeerde renners sloten het wielerjaar af met 0 overwinningen. Velen kwamen zelfs niet in beeld tijdens de 6 uur durende rechtstreekse TV-uitzending. Is afzien dan een hoger doel?

Enfin, deze week was dé kans voor hen om eindelijk eens in de spotlights komen te staan. In de gemeente waar vroeger Fred DeBruyne - zaliger vertoefde, werd de jaarlijkse kermiskoers georganiseerd.

Was het feit dat de voorbije jaren er weinig spankracht in de koers zat de aanleiding voor de bizarre beslissing van de organisatoren?

Of wilden ze alsnog VDB de kans geven om zijn zesde overwinning van het seizoen te behalen?
Wetende dat een teveel-kilometers-tellende-wedstrijd voor de Frank een onoverkomelijke hindernis zou vormen?

Dus lieten de organisatoren in alle kranten een aankondiging van hun wedstrijd plaatsen.
Het startuur én het aantal kilometers werden duidelijk vermeld.



Nu was het wachten op de Frank.


Helaas had hij andere plannen. Senegalese plannen. Plannen smeden om na de winter weer in grote vorm te verschijnen in het wielerpeloton.

Het heeft niet mogen zijn.

Frank zal geen plaats krijgen op de erelijst van de Berlaarse wielerkoers.

Jammer, want met één krachtinspanning én met Avila in zijn gedachten was die 162 meter durende koers zeker en vast een moment van glorie geweest voor hem.


Jammer.

Dag van de architectuur

Een namiddagje stappen in Gent leverde een aangename kennismaking op met enkele gebouwen, die toegankelijk waren op deze 'Dag van de architectuur'.: het studentenhuis Therminal, Ufo universiteitsforum, de Braunschool, Campus Kantienberg, Sint-Lucas Hoge School en Woning Casteleyn. Meer info daarvoor te vinden op deze plaats.

Maar op de wandeltocht ontdekte Cursief Huigje ook nog enkele andere pareltjes:

Frans - Nederlands

De vertaler van dienst zal met zijn gedachten teveel bezig zijn geweest met zijn boekhouding!

Er even tussen uit

Hopelijk zonder ...

Ik verkies 'sunny songs':)) Wat is trouwens voor jullie de 'song' die het best de zonnewarmte benadert? Laat het me weten!

Belgische toestanden

Stefaan De Clercq, kersvers minister van Justitie, zal wel even gezweet hebben de voorbije dagen.

Tien jaar geleden moest hij ontslag nemen nadat Marc Dutroux het hazenpad had gekozen. En op 23 juli ll vertoefde hij een dagje in de Brugse gevangenis. Nee, niet als gevangene maar om er een dagje cipier te spelen.(op uitnodiging van VRT-nieuwsdienst).
Stefaan zal gedacht hebben: in deze komkommertijd is alles goed om eens in de aandacht te komen.
Maar hij had duidelijk buiten de waard gerekend. De waard van dienst waren enkele 'stoute misdadigers' die precies op die dag zinnens waren te ontsnappen.

En het was niet zomaar ontsnappen. Zoals in een goeie Amerikaanse film verleidde een jonge schoonheid één of ander helicopterpiloot. Nadat ie lang genoeg in haar mooie blauwe ogen had getuurd, werd hij verplicht om de helicopter neer te zetten op het binnenplein van de Brugse gevangenis.

In Amerikaanse films zou de helicopter direct onder vuur zijn genomen ... maar in ons rustig Belgiëland kon de helicopter diverse minuten op de binnenkoer staan zonder dat er maar één cipier in de omtrek te bespeuren was. Was het juist koffiepauze? Of het verplichte siësta-uurke? Enkel een meute gevangenen troepte samen rond de helicopter, in de hoop om een one-way ticket te bemachtigen. Het aantal zitplaatsen was echter beperkt, zodat uiteindelijk maar een drietal misdadigers de vrijheid tegemoet konden vliegen.

Ontsnappen is één iets, maar uit de klauwen van een intensief zoekende politiemacht blijven, is een andere. Maar ook daar liep er blijkbaar iets fout. Want pas tweee dagen na de spectaculaire ontsnapping verspreidde de politie een opsporingsbericht via de media. Al wie de vluchtwagen zou gezien hebben, diende zo vlug mogelijk contact te nemen met de plaatselijke wijkagent of politiebureau. Voor mij is het helemaal niet duidelijk waarom er eerst een paar dagen moet gewacht worden om het grote publiek te betrekken bij de ontsnapping van een gangster. En ten tweede konden de gevangenen mijns inziens al binnen het uur het land uit zijn.

Voorlopig zijn er in deze komkommerperiode geen journalisten die schreeuwen dat de minister van Justitie zijn verantwoordelijkheid moet opnemen. Af en toe mag een minister wel eens geluk hebben, of niet?

Relaties onder druk

Op de dag dat ik dit 's morgens lees bij het ontbijt, ontdek ik volgend citaat in het boek dat ik aan het verslinden ben:

"Hij kon nu ook zijn aandeel in het geheel overzien, ja zelfs erkennen dat hij door zijn voortdurende afwezigheid en een groeiend gebrek aan belangstelling voor wat er in haar leven belangrijk was, het grootste deel van de schuld droeg. Als je van schuld kon spreken. Een stukje van de weg legde je samen af. Daarna konden de wegen uiteengaan, zo geleidelijk en onmerkbaar, dat wat er gebeurd was pas duidelijk werd als het te laat was. En op dat moment was je al buiten bereik voor elkaar."

Uit 'De vijfde vrouw' van Henning Mankell

Niets is wat het lijkt

Cursief Huigje heeft onlangs wat prospectie gedaan voor onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur. Gratis en voor niets. Een voormiddagje rondslenteren in het spiksplinternieuwe Magrittemuseum in Brussel. Me meermaals de bedenking gemaakt dat 'museumwachter-zijn' toch één van de saaiste beroepen moet zijn?! Enfin, 't was meer dan de moeite waard ... en wie van plan is er naar toe te trekken (Joke?) ... vergeet zeker niet op het einde naar de filmvertoning te gaan over het leven van Magritte.

"Ik heb een hekel aan mijn verleden en aan dat van anderen. Ik heb een hekel aan berusting, geduld, professionele heldhaftigheid en obligate nette gevoelens. Ik heb ook een hekel aan sierkunsten, folklore, reclame, de stem van radio-omroepers, aerodynamica, scouting, de geur van benzine, de actualiteit en zatte mensen.Ik houd van subversieve humor, sproeten, knieën, lange vrouwenharen, de dromen van jonge kinderen die nog vrij zijn, en een jong meisje dat over de straat rent. Ik verlang naar echte liefde, naar het onmogelijke en het utopische. Ik ben bang om te ontdekken waar precies mijn grenzen liggen."

René Magritte

Rekenopgave

De examens liggen een eindje achter ons. Helaas voor anderen staan de examens ook weer voor de deur. Een mens kan veel blokken, maar zeg nu zelf: hij kan toch niet alles weten.
Zelfs een portie 'gezond boerenverstand' is soms niet voldoende om de vele vraagstukken van het leven op te lossen.

Neem nu de historie van de Crèche 't Lachbekje. Trouwens, ik heb mijn bedenkingen bij die naam. Alle respect voor het kleine 'grut' van deze aardbol - maar de keren dat ik in de buurt van een crèche passeerde, was er veel meer 'gebleit', dan 'schaterlach' te horen. Maar dit louter tussen haakjes.

De crèche is een petitie gestart tegen het verblijf van tijgers op een naburige boerderij.
Ook hier kan mijn gezond boerenverstand er niet bij: een boerderij met tijgers? Zijn alle varkens misschien bezweken aan de Mexicaanse griep? Of alle beschikbare kippen ziekjes van de vogelpest? En was daardoor Boer Koster ten einde raad?En zocht hij zijn toevlucht op het internet waar diverse sites tijgers aanbieden?
Maar dit louter tussen haakjes.


In deze komkommertijd is dit uiteraard voor vele kranten 'hot news'. Daarom verbaasde het me niet dat ook het Nieuwsblad uitpakte met serieuse berichtgeving. Boven een lang artikel blokletterde de 'zetter van dienst':

Weet je: ik hou van duidelijke informatie. Objectieve berichtgeving. En deze krantenkop beantwoordt hier perfect aan: voor de lezer is het duidelijk: er zijn tijgers op een boerderij + de helft moet verdwijnen. Bij het zien van die 'kop' vroeg ik me wel af over hoeveel tijgers gaat het hier. Hoeveel lieve beestjes moeten er verdwijnen.

Wiskunde is nooit mijn sterkste vak geweest ... maar van een getal de helft berekenen, dàt zag ik toch nog wel zitten.
Dus werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Ik ging in het artikel op zoek naar het exact aantal tijgers- om daarna de rekensom (of is het de rekendeling) te maken.

Ik vond volgende informatie:

Ligt het nu aan mij? Of aan mijn gebrekkige wiskundige kennis? Maar het is mij toch niet duidelijk hoe de inspecteurs van Dierenwelzijn er zullen in slagen om dit vraagstuk op te lossen- zonder dat onze GAIA-vrienden moord en brand schreeuwen.

Ik maak me wel de bedenking: misschien wordt er in Crèche 't Lachbekje voor het eerst zeer hard gelachen wanneer de peuters binnenkort op de landerijen van de boerderij ergens een halve tijger zien grazen.

PS: ondertussen vind er hier een seaside rendez-vous plaats.

Beledigend of ongepast?

Het overlijden van een bekend figuur brengt heel vaak een niet-altijd-goed te verklaren golf (of liever tsunami) van emoties teweeg bij heel veel mensen, die de politieker, zangeres of popster bij wijze van spreken totaal niet kennen. In Vlaanderen gaat alles er nogal 'beschaafd' aan toe: er zijn de rouwregisters waar iedereen iets in kwijt kan. Fans zoeken elkaar op om te delen wat niet te delen is.
In Amerika is alles veel meer oncontroleerbaar ... soms neigt het naar massahysterie.
Maar over verdriet kan niemand (dus ook Cursief huigje) niet oordelen.

Verdriet hoort bij het leven en dus ook bij de dood. Wat echter niet hoort bij de dood, is de sensatiebeluste journalist die willens nillens de lezer (in dit geval de vele fans) wil lokken naar zijn krant of tijdschrift. Het is al langer zo dat de grenzen van fatsoen vlugger overschreden worden.

Het feit dat Yasmine uit het leven stapte, is op zich al erg genoeg. Het is al moeilijk te vatten. De sensatiekrant HLN pakte uit (ook op hun website)met titels als: "Yasmine hing zich op aan boom nabij huis zus". Het artikel dat ze eronder plaatsen, is mijns inziens totaal misplaatst. Vreselijk zelfs.

Op de website was het mogelijk te reageren op het artikel. Meer dan 100 lezers hadden dat al gedaan - ze verwoorden vaak hun eigen gevoelens. Ik kon het niet laten en stuurde een korte tekst ter publicatie door waarin ik oa stelde dat ik in hun duizend jaar kan inbeelden wat de meerwaarde van zo'n artikel in de krant kan zijn. Dat het grote inbreuk doet op de privacy. Louter sensatie. Ook het afdrukken van foto van de 'bewuste' boom toont aan hoe diep de krant gevallen is."

Na het doorsturen van de reactie verschijnt een bericht dat de moderator het bericht zal lezen én daarna zal plaatsen - voor zover het niet beledigend of ongepast is.

En wat raad je?
De reactie kreeg geen plaats.
De redacteur zal mijn reactie als beledigend ervaren hebben.

Lucky week

Je hebt zo van die weken waarin alles meezit.
Weken waarin het geluk je komt tegemoet gewandeld.
Deze week was zo'n week voor mij.
Want wat kwam er in mijn richting ge-emaild of ge-post?


1. een duo-ticket voor de opvoering van de musical Sunset Bouvelard in de Antwerpse Schouwburg. Da's voor vanavond.

Als musicalfan heb ik al een hele reeks musicals gezien: Les Miserables, Miss Saigon, Phantom of the Opera, Sacco & Vanzetti, Sound of Music, My fair lady, Camelot, Jekyll & Hyde, Dracula, Daens, Chess, Anne, Beauty & The Beast, Jesus Christ Superstar, The King & I, Company, Man van la Mancha. Dus daar komt nu weer een gratis musical bij.

Best meegenomen, want musicals bekijken is een dure zaak.

2. Deze morgen bracht de postbode een brief van de Persgroep. Daarin twee kaarten voor Wouter Deprez, die in de Gentse Vooruit zijn programma Eelt brengt. Dat op woensdag 24 juni.

En weten dat men voor Deprez uren in de rij staat om een ticket te bemachtigen (dat stond vandaag toch in de krant)ben ik dus bij de gelukkigen die 2 tickets in bezit heeft.

3. Geen twee zonder drie. Zonet stuurde De Morgen me een mail waarin staat dat ik één van de winnaars ben van een duoticket voor een concert op 14 juni in het Paleis van Schone Kunsten te Brussel. Er staan 2 werken op het programma: Richard Strauss= Vier Letzte Lieder én Symfonie nr 2 opus 27 van Josef Suk.

Misschien toch overwegen om op de lotto te spelen?

En hoe was jouw week?

Verhelderend interview

Een staaltje van topjournalistiek was er te zien in het Eén-journaal van 13 uur.
Daar werd vanuit de studio 'live' overgeschakeld naar het kiesbureau in Roeselare, waar de reporter ter plaatse het woord nam.
Hij legde uit dat op het eigenste moment het kiesbureau zijn deuren sloot. Dat er dus niemand meer binnen mocht om er een stem uit te brengen.
Maar hij had iemand bij zich die hij wou interviewen.

Hij: Hier naast mij een mevrouw die bijna te laat was om te stemmen.
Zij (enigszins verbaasd: 'Te laat' is wel lichtjes overdreven.
Hij: Maar je was toch wel de laatste in de bureau. Je hebt alsnog je stem kunnen uitbrengen.
Zij: Inderdaad.
Hij: Dit was het dan. Over naar de studio.

Wat een heerlijk verhelderend interview met grote informatieve waarde.
Ik vermoed dat we vandaag en de komende dagen nog fantastische stof zullen hebben om over te palaberen.

Avatar (2)

"Bloggers zijn lijstjesmensen" is een veelgehoord cliché. En met rode kaken moet ook Cursief Huigje toegeven dat hij toch 'iets' met lijstjes heeft.
Regelmatig spendeer ik tijd om nieuwe leuke, interessante blogs te ontdekken. (ik vraag me trouwens af hoe andere bloggers hun 'link-lijstje' samenstellen)
In die zoektocht hou ik ook steeds in het oog of de blogger in kwestie een avatar heeft. Toen ik als groentje in het bloggen voor het eerst de term avatar ontdekte, vreesde ik in aanraking te zijn gekomen met één of andere mysterieuse ziekte.

"Avatar (uitspraak: afa·tar soms ook wel: affà·tjar) is echter een klein plaatje meestal tussen de 48x48 en 125x125 pixels groot, dat gebruikt wordt als gebruikersplaatje op het Internet. Avatars staan meestal naast of onder de nickname van een lid.
Een avatar wordt gewoonlijk gebruikt als verpersoonlijking voor de persoon achter de computer. Het is de verschijning van een speler in de virtuele wereld of fantasiewereld."
(Bron: Wikipedia)

Hieronder een reeks van 5 avatars. Soms zijn het echt pareltjes.

Als je er op klikt, kom je te weten welke blog er achter schuilt.En je zal merken dat de avatar soms veel mooier is dan de blog! Maar ook dat af en toe een avatar de perfecte weerspiegeling is van een verrassende, mooie, mysterieuse blog. Aan jou om te oordelen en te veroordelen.

1. 2+2= 7

2. Art=Life & Life=Art

3. Ash-blogger

4. I believe I can fly


5. Alexaland


En mocht je morgen in de stemhokjes een mooie avatar tegenkomen, laat het me weten!

Het zijn zo van die dagen

Waar ik me aan ergerde vandaag?

- de klusjesmannen die je steeds opnieuw moet opbellen én toch nog steeds niet zijn verschenen.
- de 13 spamberichten die mijn e-box bevolken
- de kleurentelevisie die weer eens een paar kleuren minder schijnt te hebben
- mijn krant die meer dan een halve voorpagina besteed aan de winnaars van 'Het Restaurant' en nog 1/8ste pagina aan de comeback van Boonen. De vliegtuigramp is verbannen naar pagina 4.
- het plastic waarin de Carrefourfolder, de Flair en de Humo verpakt zijn. De Humo bevat een artikel met aanklacht tegen het vele plastiek dat in de zee terechtkomt.
- in de Delhaize zijn al enkele dagen geen chips met paprika te vinden.
- de krantenman die zich overslapen had, waardoor mijn ontbijt nieuwsloos was.

Wat was jouw grootste ergernis?

Tijd voor reclame

Dat Cursief Huigje ook liefhebber is van fotografie, zal menig blogger ondertussen al weten. Op de weblog 'Just look and enjoy' staan ondertussen al een tweehonderdtal foto's.

Wat misschien minder bekend is, is het volgende:
Enige tijd geleden stelde ik een foto-album samen met 40 kleurenfoto's.
Een album met een stevige kaft. (30 pagina's!)
Formaat: 28 op 21cm.
De reacties zijn heel positief. Zo positief dat er al diverse albums verkocht zijn.

Ben jij nog op zoek naar een geschenk? Of hou je van fotografie? Is er plaats op je salontafel voor een leuk handig fotoalbum? Of wil je je vrienden verrassen met een origineel cadeau?
Laat het me weten. Stuur een mail naar cursiefhuigje@gmail.com en ik neem verder contact op voor verdere afspraken rond betaling en levering.
Voor 26 euro is de album 'Just look and enjoy' de jouwe. (excl verzendingskosten).
En je zal er van genieten ...

Een verademing

In deze tijden

waar jobadvertenties gevuld zijn met Engelse woorden,

waar het woord 'competentie' te pas en te onpas uit de toverhoed getoverd wordt,

waar vacatures liefst met zoveel mogelijk woorden gevuld worden,

waar selectiebureaus een goeie stuiver overhouden van hun geselecteer (vaak meer dan dat de jonge sollicant zal verdienen)

is het een verademing te ontdekken dat het ook anders kan.

Alcoholprobleem opgelost!!

De voorbije weken is Cursief Huigje undercover gegaan. Niet in opdracht van De Decker of van Somers, maar uit volledige vrije wil. Aanleiding was een babbel met Leon, 54 jaar en alcoholverslaafd. 's Morgens ontwaakt hij met een blonde Leffe (en neen, Leffe is niet de naam van zijn vrouw. Trouwens zijn vrouw is een bruine, maar dat allemaal tussen haakjes). De voormiddag besteedt hij aan het verorberen van drie Kriek Lambic, 2 Duvels (allemaal de schuld van Aspe, want door het bekijken van deze detectivereeks heeft hij de Duvel leren kennen.) en 5 Jupilers (mannen weten nu eenmaal waarom).

Na zijn middagdutje, om de kater even weg te duwen, start hij aan het hoofdmenu: trappisten. En dat blijft hij toen tot de late uurtjes.

Leon vertelde me onlangs dat hij lid geworden is van de AA-club,gevestigd in de Rozebottelstraat. Als nieuwsgierige journalist wou ik wel eens weten welke tips de lesgevers daar gaven aan de mannen en vrouwen die komaf willen maken van hun verslaving. Dus dronk ik mezelf een beetje moed in, en trok gisterenavond naar 'the place to be'.

Ik hoorde zowel éne Jef(28 jaar) als de Leon een emotionele getuigenis afleggen. In het daaropvolgende kringgesprek mocht elke aanwezige één vraag stellen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om dé vraag te stellen, die al lang in mijn hoofd spookte:

"Kunnen de grootwarenhuizen, die beschikken over een enorme ruimte met tientallen soorten bier - niet meehelpen om het alcoholprobleem van bv Leon mee op te lossen. Want zeg nu zelf, je zal maar in zo'n winkel rondwandelen én terechtkomen in dat oord des verderfs.?

Welnu, Cursief Huigje kwam iets sensationeels te weten.

Het is haast niet te geloven.

En toch waar.

Want zoals een goeie onderzoeksjournalist betaamt, heb ik het zelf gecontroleerd.'

Wat kwam ik te weten?

Een grootwarenhuis in het Brugse heeft een contract afgesloten met een brouwerij, die speciaal bier brouwt voor alcoholverslaafden. Ik hoor de lezer al zeggen: 'Datis toch schandalig. Zo profiteren van de zwakke mens.". Maar beste mensen, de brouwerij wil niet pesten ... integendeel: ze pakken de bierflesjes op een heel specifieke klantvriendelijke manier in. En zorgt voor een dubbel effect bij de alcoholist.

Ten eerste is de man in kwestie heel content dat hij bier kan kopen.

Ten tweede helpt de brouwer/de winkelketen de alcoholist door op de verpakking een duidelijke boodschap te vermelden.

(met dank aan Lieslot, voor het bezorgen van de foto's!)

Bizarre koopjes

Vandaag gekocht in de Delhaize.

Een product met daarop een kortingsbon.

Na het verwijderen van die kortingsbon, ben ik niet meer zo zeker van wat ik precies gekocht heb.

Wie kan me helpen?

Vooroordelen

Vooroordelen. Wie betrapt zichzelf niet regelmatig op dit euvel? En wat is er iets dat meer verrassend kan zijn, dan 'lik op stuk' te krijgen bij het vaststellen dat het vooroordeel totaal misplaatst was?

Welnu, dit overkwam zowel de 'professionele' jury als het 'publiek' bij de Engelse talentenjacht 'Britain's Got Talent'. Een 47-jarige werkloze mevrouw verschijnt op het podium. Er is licht hoongelacht te horen (en te zien) bij het publiek.
Dit verandert echter zodra deze Susan Boyle een prachtig lied uit de musical 'Les Miserables' brengt. Een staande ovatie is het resultaat.

Oké, 'it's problably part of the show'. Want ook vorig jaar werd éne Paul Potts eerst weggehoond, om later de competitie te winnen. Maar hoedanook, het blijft toch mooi om te bekijken en te beluisteren.
Dus toch de volgende keer een beetje minder vooroordelen?:))

Wat is trouwens één van jouw grootste vooroordelen, waarvan je achteraf vaststelde dat ze onterecht waren? Laat het me weten!

Met dank aan Vicky, Manuel en Freddie

Een mens maakt voortdurend keuzes. Vaak zonder veel afwegingen. Pas achteraf ontstaat soms de zoektocht waarom ie nu juist 'dit' of 'dat' deed.
Waarom gaat een mens bijvoorbeeld op vakantie naar Barcelona? Er zijn immers nog zoveel andere plaatsen om naar toe te gaan.

Ik had geen bewust beeld van Barcelona toen ik er een weekje geleden naar toe trok. Ik wist dat er een Rambla is, dat Gaudi er zijn gebouwen plaatste én dat Barça in Nou Camp voetbalt.
Een week later weet ik al heel wat meer.
En ik ben blij dat ik er geweest ben.

Maar nu ik terug in mijn vaderland vertoef, vallen stilaan de puzzelstukjes in elkaar. En kom ik te weten waarom ik uiteindelijk geen andere keuze had dan naar Barcelona te gaan.

Barcelona heeft mijn bezoek enkel en alleen te danken aan Manuel, Freddie en Vicky. Ze verdienen dus ergens een standbeeldje langs de Rambla of op het strand.

Manuel

Ik ben fan van Britse humor. Fawlty Towers blijft dan ook een reeks uit de jaren '70, die eindeloos herhaald wordt op alle tv-zenders. De Spaanse ober Manuel speelt er een schitterende bijrol. Hij is de kluns, hij kan niets goeds doen. En Basil (John Cleese) gebruikt dan in elke aflevering het memorabele excuus voor Manuel: 'Don't mind him. He's from Barcelona'.

Freddie

In 1988 ontmoetten Freddie Mercury en Monserrat Caballe elkaar. Op 8 oktober 1988 vertolkten ze voor het eerst 'live' en 'in open lucht' het lied 'Barcelona'. 20 jaar later kan je tijdens het weekend dat openingsnummer van de Olympische spelen nog steeds horen in Barcelona. De Magische Fontein voor het Museum (Carrer Mirador Palau) vormt er 's avonds een waar spektakel. Door speciale lichteffecten lijkt de fontein allerlei verschillende kleuren water te spuiten. De muziek erbij maakt het werkelijk magisch en adembenemend.

Vicky

Vorig jaar zag ik de nieuwste film van Woody Allen in de cinema. Hoofdrolspeler was deze keer niet de stad Manhattan, maar wel een knap trio 'Vicky Cristina Barcelona'. Een opgewekte romantische film waar de mooiste bezienswaardigheden van Barcelona af en toe opduiken. Ik herinner me ook de aanstekelijke soundtrack van deze film.

Enkele foto's van de citytrip vind je op deze plaats.

Vooruitgang

Je kent ze wel. De kinderen, die ’s avonds gretig naar de reclamespots op televisie kijken en ’s anderendaags hun zakgeld gebruiken om het nieuwste van het nieuwste te kopen. Uit pedagogisch onderzoek is gebleken dat het hier meestal gaat over 12 tot 14-jarigen. Volwassenen die dergelijk gedrag vertonen, krijgen dan al vlug het stigma opgeplakt van ‘het zijn juist kinderen’.

In die situatie bevond ik mij ongeveer een jaar geleden.
In één van mijn schrijfboeken ontdekte ik volgende story!

"De opvolger van Etienne Schouppe heeft niet stilgezeten. In dezelfde week dat het Atochastation definitief op de wereldkaart werd gezet, werd een nieuw initiatief van onze eigenste NMBS op een druk bijgewoonde persconferentie voorgesteld. Een treinticket kopen vanuit de luie zetel.

Dus als groot klein kind wil ik dat vanzelfsprekend uitproberen.
Ik heb – toevallig of niet – een treinreis in het vooruitzicht.

In mijn herinneringen duiken de beelden op van lange rij wachtenden aan het loket. Of van die keer dat het microfoontje aan de andere kant van het loketglas blijkbaar niet werkte, en ik in een overvolle stationshal luidkeels moest roepen dat ik naar Blankenberge wou. Heen en terug tweede klas. Ik meende dat ik tientallen wachtenden zag grijnzen of glimlachten. Ik hield er zeker rode kaken van over, toen de dame nà mij naar de slaperig uitziende loketbediende tierde dat ze naar Parijs wou. Enkele reis. Eerste klas.

Die vernederingen zullen nu volledig tot het verleden behoren, dankzij de nieuwe uitvinding van de spoorwegen.

Ik zet me vóór het computerscherm in mijn luie stoel. Ik surf klokvast naar de treinsite en breng de gevraagde gegevens in. Meteen komt de onrustwekkende gedachte in mij op dat zelfs een hacker in kinderschoenen in dat systeem toch moeten kunnen inbreken. Maar dat kan mij nu geen barst schelen. Mijn enige betrachting is een geldig ticket in mijn bezit krijgen. En wonderwel, na een paar minuutjes waarbij ik niet heb moeten ingeven dat ik mooie blauwe ogen heb, dat ik schoenmaat 47 heb (bij bepaalde merken althans), dat ik naar Leuven moet om wetenschappelijke redenen, dat ik in feite door op de trein te springen me niet direct op reis voel, … kan ik overgaan tot printen van een ticket;
Ik spaar de kleurencartridge én daar komt het ticket uit de printer.
Een ticket? Het lijkt eerder op een blad uit één of andere universitaire cursus. Het is alvast niet handig om in de broek- of jaszak te steken. Dus maar in een dunne ringmap steken?

Nu besef ik dat ik waarschijnlijk wel één van de eersten ben die het geriskeerd heeft om het spoor van de digitale treinwereld te volgen. Ik woon al niet in een grootstad én het kleine stationnetje op enkele kilometers van mijn woonplaats, lijkt mij toch al stokoud. Van een computer is er daar mijns inziens nog geen sprake.
En wat dan gezegd van de treinconducteur, bijna op het einde van zijn carrière. De enige sprong dat hij op de carrièreladder maakte, van toen het kaartjesknippen aan de deuren van het perron afgeschaft werd én hij vanaf dan de treinbiljetten moest controleren in de treintoestellen.


Ik vrees dat hij nog geen boter heeft gegeten van informatica. Erger nog, wetende dat de informatiedoorstroming vanuit de top van de NMBS naar de basis niet klokvast is én met lange wachttijden gepaard gaat – zie ik mijn ritje naar Leuven opeens minder positief tegemoet.

In mijn treincoupé hou ik iedereen onopvallend in de gaten. En probeer te ontdekken of er nog individuen zijn met cursusachtige ticketten. Even denk ik prijs te hebben, wanneer een studente haar rugzak induikt én met een wit bedrukt blad begint te zwaaien naar haar vriendje. Die pakt op zijn beurt het blad af en begint het af te lezen; ‘Hoe voel ik liefde voor de rode trein, die daar zo onbesuisd langs de weiden raast?’

De treinconducteur komt eraan.
Mijn handen beginnen zweterig aan te voelen.
‘Ticketten a.u.b.’
Ik geef hem het kopieerpapier.
Hij fronst de wenkbrauwen, bekijkt het blad nu eens via de voorkant, dan eens via de achterkant.
Hij kijkt naar mij. Daarna naar het blad.

Mijn medepassagiers beginnen zich wat te interesseren in het voorval.
Ik meen een glimlach bij de meesten te ontdekken.
Schaamrood is er nog niet op de wangen, misschien is de tint eerder lijkbleek.
De conducteur vraagt mijn identiteitskaart.
Op die kaart staat mijn foto, daterend uit 1994 ( dus nog vóór de golfcrisis).
Hij kijkt naar mijn foto, dan naar mij, dan naar mijn blad.
Hij zwijgt, kijkt nog even rond
En geeft dan nonchalant de papieren terug.
‘Goeiemiddag’

Ik vermoed dat hij via zijn gsm en walkietalkie andere treinconducteurs uit de streek geïnformeerd heeft over het verdachte papier dat een semi-verdacht individu hem getoond heeft.
Want hoe valt anders te verklaren dat ik vandaag op mijn weg naar Leuven en terug naar huis vijf keer een conducteur voor mijn neus kreeg.

Volgende week neem ik zeker weer plaats in de lange rij wachtenden voor het loket;
Zeker weten!"

Still alive

'I'm still alive' ... want sommige bezoekers beginnen zich af te vragen of Cursief Huigje nog op deze wereld vertoeft.
Ja, dus ... het is lang stilgeweest ... maar het betekent niet dat Cursief Huigej stilgezeten heeft, integendeel ...

- hij maakte mee hoe éne Bart Peeters (ja, die van 'Mag ik u kussen?) een ongelooflijk fantastisch optreden bracht in de Aalsterse Werf. Wie dus nog aan kaartjes geraakt voor 'Een hemel in het klad', je krijgt gegarandeerd een muzikaal hoogstaande en ontspannende avond aangeboden.

- hij vertoefde enkele dagen in het dichtbije Eifelgebied. Vermeed er de karnavalsgekte, al zag hij wel ergens een paard in de gang staan. Het weekendje leverde wel enkele foto's op.

- hij is weer eens in blijde verwachting! Een paar jaar geleden gaf de vaatwas de geest. Ik was er zo kwaad op dat ik hem niet direct wou vervangen. Maar het rouwproces is nu achter de rug. Cursief Huigje is weer volop klaar om vanaf volgende week de nieuwe vaatwas deskundig te vullen.

- hij vertoefde meerdere keren in het containerpark. En stelde vast dat de kookpotten die hij op semi-professionele wijze de container-voor-metalen, inkieperde ... drie minuten later weer het containterpark verlieten, onder de armen van een spichtig jonge kerel. Enfin, het doet me allemaal denken aan het verhaal van Chris die enkele jaren geleden op reis was in Frankrijk. Een echte natuurliefhebber, die veel wandelingen maakte en steeds op zoek was naar groene omgevingen. Op één van zijn tochten zag hij plots een wegwijzer staan met de melding: 'Parc à conteneur'. Hij was meteen in de hoogste wolken, weer een nieuw natuurpark ontdekt. Helaas dus, al wat Chris ontdekte was een 'groene jongen' die in zijn beste Frans vroeg welk soort afval hij wou achterlaten.

Fileleed

Het zal je maar overkomen.
Roberto (87) haalde de voorpagina van één van de meest bekeken on-line-kranten in Vlaanderen, zijnde Het Laatste Nieuws.

Nee, hij was niet op zijn 87ste vader geworden - waardoor een debat in de kamer over 'ongewenste zwangerschappen in rusthuizen' dus nog net vermeden kon worden.
Ook was hij niet één van de 40 000 mensen die in Mexico-stad het kus-wereldrecord hielpen verbeteren. (by the way, welk wereldrecord zou jij - dierbare blogger - eens willen breken?)

Roberto was de oorzaak van de enige file die deze morgen in het ganse land te vinden was ... meer nog, het was een file van amper één kilometer.
Allemaal te danken aan de Roberto, die er in geslaagd was om zijn auto (Citroën DS) op zijn oprit te plaatsen, zonder de handrem aan te trekken.
De auto was zachtjes achteruit gebold én versperde daardoor de 'Lange Goedzakstraat'.
Het duurde zeker een kwartier vooraleer Roberto de auto weer aan de praat kreeg.
Ondertussen stond al één kilometer toeterende auto's aan te schuiven.

Meteen goed voor een vermelding op de HLN-website!

(zie rechterbovenhoek)

Valentijn

Twee glazen witte wijn

raken elkaar

heel even

verlegen.

Twee handen verkleumd van de kou

verwarmen elkaar

zomaar

zonder woorden.

Twee vlinders brengen lente

in de winter

twee blikken ontmoeten

en raken elkaar

niet even

wel verlegen.

twee gevoelens van opwinding en verwarring

ontkiemen in het hart

niet even

wel verlegen.

twee glazen

witte wijn

naast elkaar

niet even

niet verlegen.

Gevangen

't Was een tijdje geleden. Maar nu is het weer zo ver: els gooide een stokje in mijn richting.

1. Wat staat er in het laatste SMS'je dat je verstuurde?
De fortisverkoop gaat niet door.

2. Wat is het laatste eetbare voorwerp dat je in je mond hebt gestoken?
Een stukje 'Toblerone - chocolade'

3. Wat is het laatste dat je hebt gecopy paste? (druk een keer op paste voor het antwoord)
http://elsjesemoties.blogspot.com/

4. Wat is de laatste film die je in de cinema hebt gezien? Any good?
De Italiaanse film 'Caos Calmo' van Antonio Grimaldi. Gezien in de Gentse Sfinx. Ontroerende film over 'afscheid nemen' en 'je leven weer in handen nemen'.

5. Wat is het laatste waaraan je geld hebt uitgegeven?
Een groot lichtgrof brood (gesneden) wat me 1 euro 90 cent kostte. Kort voordien was ik langs geweest bij het containerpark, dat kostte mij 1 euro.

Op deze grijze woensdag breng ik wat leven in de bloggersbrouwerij door een stokje te gooien naar La melodie d'amelie, The one hit wonder en Zofie.

Het lied over de opvoeding

Lieslot is één van de trouwe bezoekers van Cursief Huigje. Meer nog, af en toe geeft ze me ideetjes om te gebruiken op deze blog. Vandaag bezorgde ze me een hilarisch filmpje. En zoals vaak het geval is met hilariteit, er zit een stukje waarheid in.

Ik durf er om wedden dat vele bezoekers zich een beetje zullen herkennen in de woordenvloed die straks uit de muziekboxen van je computer zal weerschallen.

Jeugdigen onder jullie zullen ongetwijfeld "déja-vu's" krijgen wanneer ze 'De Moeder' aanhoren.
Zoon of dochter zijn, is soms lijden.

En de +40'ers zullen toegeven dat ze minstens één keer in hun leven een ietwat gelijkaardige boodschap verkondigd hebben aan hun kinderen. Ouderschap is soms lijden.

Laat het me weten welke mooie, erge, triestige, blije herinneringen je associeert met dit 'opvoedingslied'.

PS Lieslot, bedankt!

Een toevallige ontmoeting

Op een bank zitten ze zij aan zij.
Zij warm ingeduffeld tegen de bijtende kou.
Hij bleekjes naar adem happend.

Ik geraak met hen aan de praat.
Eerst over koetjes en kalfjes, het slechte weer, het Dendermonde drama.
Maar geleidelijk aan wordt het steeds persoonlijker.

Hugo is doodziek.
Een leven lang gewerkt in een kerncentrale.
Een leven lang gerookt als een ketter.
De longen zijn kapot, veel inspanningen kan hij niet meer doen.

Ik vraag: hoe lang ben je in feite al ziek?
Hij kijkt haar in de ogen.
'Euh, 10 jaar?"
Zij: 'Neen, 't is al langer. 't Was juist nadat hét gebeurd is."

Ik zie de ogen van Hugo en Marie steeds triestiger worden.
Ik voel dat ze een triest verhaal te vertellen hebben.
Niet over de ziekte van Hugo, dat is blijkbaar voor hen secundair.
Wel over wat er gebeurde, nu precies 13 jaar geleden.

En dan komt al hortend en stotend woorden, zinnen en een triest verhaal naar boven,
vergezeld met ingehouden verdriet, vergezeld met droge tranen.

Marie zegt: 'Ja meneer, ik heb ze gevonden. ... Ik ging naar buiten. De tuin in. En daar zag ik haar ... aan een boom. Ik ben begonnen met schreeuwen en roepen. Hugo is komen aangerend.

Hugo: 'Ik heb meteen een mes gehaald. Het touw doorgesneden. Maar ik wist dan al ... het is te laat. Het leven is voorbij. Onze 'kleine' was er niet meer. '

Ik weet niet wat zeggen.
Maar voel dat het verhaal daarmee nog niet af is.

Marie: 'Ze was ons enig kleinkind. Ze moest nog 13 jaar worden.'

Bevend haalt Hugo zijn portefeuille uit de broekzak. Hij haalt er een kleurenfoto van een blijkbaar levenslustig, knappe tiener. 'Ja, dat was ze.'
Onder de foto zit een vergeeld stukje papier.
Daarop staan in kinderkrabbels geschreven: 'Sorry oma en opa'.

Ik blijf nog een hele poos bij hen.
Ik voel dat verdriet soms nooit overgaat.
13 jaar reeds dragen ze dit met hen mee.

We nemen afscheid van elkaar.
Een stevige handdruk.
Meer kan ik niet geven.

Ik denk aan de familie van Korneel, Leon en Marita.
Wie kan hen troost geven?
Zitten zij ook over zoveel jaren op een bank
in het park
dicht bijeen
met pijn die nooit overgaat?

Goede voornemens (1)

De nieuwjaarsmaand sleept zich naar zijn einde. Nog een goeie twee weken tijd heeft de mens op aarde om de obligate nieuwjaarsbezoekjes aan suikernonkel, groottante of nonkel pastoor af te leggen.
Eens dàt achter de rug, is het tijd om de goede voornemens voor het nieuwe jaar in praktijk om te zetten.
Cursief Huigje heeft zijn oor de voorbije weken goed te luisteren gelegd. En wat blijkt: 4/10 medemensen heeft het voornemen om dit jaar wat meer te sporten en om wat kilootjes lichaamsvet kwijt te geraken.
Een nobel doel.
Maar helaas bijna onmogelijk te bereiken.
Cursief Huigje ging namelijk op onderzoek én kwam tot verbijsterende resultaten.
Dikker worden is immers heel wat gemakkelijker dan afslanken.
Want heel veel zaken dat een modale mens doet, leidt tot extra kilootjes.

1. 'Je pense donc je suis' ... Descartes zaliger zal wellicht bij al zijn gefilosofeer niet gedacht hebben aan zijn gewicht. Maar volgens een zeer recente studie maakt 'denken' de mens dikker. En dat is toch ook wel wat te merken wanneer je Descartes wat van dichterbij bekijkt!

2. Iedereen weet dat chocolade eten de mens dik maakt. Dus lijkt het me simpel: gewoon de chocolade uit je huis verbannen. Maar helaas ... dat is niet voldoende. Een andere studie toont immers aan dat alleen al chocolade wegdenken, de mens ook doet verzwaren.

3. Vele studies toonden reeds aan: we leven in een stressvolle maatschappij. Niemand kan daar aan ontkomen. En blijkt nu? Stress maakt dik, althans volgens het Garvan Institute in Sydney.

4. Weinigen onder jullie zullen het weten: maar de zwaarlijvigheid van de ijsberen op de noordpool is geen toeval. Gebrek aan zonlicht maakt immers dik.

5. An apple a day keeps a doctor away. Dus fruit lijkt me erg gezond. Dus waarom niet elke dag starten met een lekker glas versgeperst appelsiensap. Helaas helaas ... ook dat is een dikmaker.

Maar kandidaat-afslankers aller landen, laat je niet afschrikken door deze onderzoeksresultaten.
Misschien leidt juist het lezen van dit cursiefje tot straffe vermageringsresultaten.
Laat het me weten!:))

Wens

Geluk
dat zoeken we met ons allen,
dat willen we elke dag weer
en wanneer een nieuw jaar er aankomt
wensen we het elkaar toe - keer op keer.

Samen
kunnen we die wens meer gestalte geven
in het samen werken, in het samen leven.

Leven
is echter niet alleen vreugde, maar ook verdriet.
Zonder een schouderklop
of een stil gebaar
lukt het niet.

Wat het komend jaar brengen zal,
wie kan dat nu weten?
Wanneer we echter hoop en liefde geven aan elkaar
maken we onze wens voor geluk toch een beetje waar.

Niet van deze wereld?

2008 sleept zich naar het einde. Vele tijdschriften stellen hun eindejaarsvragen aan BV's. Kranten pakken uit met jaaroverzichten.
Het lijkt allemaal wel veel kommer en kwel: grote economische crisis, de recessie, een jaar lang regeringsperikelen, grootste financiële crisis, oorlogstoestand in Congo, terroristische aanslagen her en der, steeds weer opnieuw dopingaffaires, ...

Steps de luxe, het glossy lifestyle magazine, verraste me dan ook met de intro in het laatste nummer, waarin de uitgever terugblikt op 2008. Ofwel heeft uitgever Inge Claerhout een jaar vertoeft op de maan of op één of ander planeet. Ofwel moet het lezerspubliek van Steps de luxe hun dag doorbrengen in luxueuse hotels, vér weg van het gewone leven.

Want hoe kan je anders volgend voorwoord uit het novembernummer verklaren?

Wij zijn er al mee begonnen. Met aftellen.
Aftellen naar die laatste tien seconden. We rekenen ondertussen al in weken,
straks worden het dagen, uren, minuten. Spanning, tot die geruststellende
laatste seconden. Dan schreeuwen we ons in tien tellen naar 2009, waarna we
kussen. En daarna volgt nog een ritueel: het glas opnieuw vullen met bubbels en
... terugblikken. Of het een goed jaar is geweest?

Ons antwoord kennen wij nu al ... ja, met een
uitroepteken, want 2008 was Grand Cru. Niet in het minst dankzij dit
magazine.

By the way: wat was voor jou dé gebeurtenis in jouw leven?

Fietsende hond

Cursief Huigje heeft een primeur! Zoals je in de media kon vernemen, is sinds kort een speciale wagen met speciale panoptische camera begonnen aan zijn opdracht om doorheen heel Vlaanderen ALLE verkeersborden in kaart te brengen. Een initiatief van minister Van Brempt met een prijskaartje van 15 000 000 euro.

Via een betrouwbare bron binnen het politiewezen heb ik recentelijk vernomen dat het project momenteel weeral stilligt.

1. De chauffeur is holderdebolder opgenomen in een psychiatrisch centrum, nadat hij 's avonds laat door een toevallige voorbijganger halt werd toegeroepen - toen hij al voor de 26ste keer hetzelfde rondpunt opreed. Het navigatiesysteem leek defect te zijn.

2. Maar nog erger is het defect aan de camera. Technici van het ministerie hebben vandaag de oorzaak ervan ontdekt.

In de software waren alle bestaande verkeersborden opgeslagen - telkens de camera een verkeersbord opmerkte, werd er een foto genomen.
Dit liep allemaal op wieltjes - totdat de wagen gisteren de Schriekenstraat in Berlare, vier kilometer verwijderd van het Fortiskantoor - inreed.

De camera sloeg helemaal tilt ter hoogte van het kerkhof.
Een kleine straat waar menig wandelaar en fietser dagelijks passeert.
Ook honden zijn er al vaak gesignaleerd.
Maar fietsende honden heb IK nog nooit gezien.
Misschien ... omdat zoiets echt verboden is volgens dit bord.

Een camera zou er al voor minder tilt slaan!

PS ondertussen droomt Cursief Huigje hier over de voorbije vakanties ...

Van het kastje naar de muur

Tussendoortje

Wie zin heeft, mag me laten weten wat volgens hem/haar écht niet kan.

Recht op verdediging

Mijn dorp haalt weer eens het (wereld) nieuws. Op vrijdag 3 oktober zou Mireille S, echtgenote van minister Karel De Gucht in het plaatselijke Fortiskantoor gans haar pakket fortisaandelen verkocht hebben. Niets aan de hand, ware het niet dat op die bewuste namiddag onze regering geheime onderhandelingen aan het voeren was over mogelijke verkoop van de Nederlandse onderdelen van de Fortis. Gevolg zijn titels in de media die weinig aan de verbeelding overlaten: 'Verkocht Karel net op zijn tijd zijn aandelen? Handel met voorkennis? '

Gans die affaire zou me niet zodanig raken,ware het niet dat er blijkbaar een geruchtenstroom ontstaan is waarin ook mijn naam vernoemd wordt.
Op de videobeelden van de bewakingscamera van het Fortiskantoor heeft de politie namelijk vastgesteld dat ook ik op die bewuste middag vertoefde in het kantoor. Ik werd dan ook ondervraagd. En dat alles was blijkbaar ruim voldoende om enkele snoodaars er toe aan te zetten om mijn naam zwart te maken: Cursief Huigje was betrokken bij het gesjoemel!

Elke burger heeft recht op verdediging. Daarom wil ik bij deze én met klem ontkennen dat ik ook maar iets te maken heb met wat zich afspeelde tussen de kantoorbediende en mevrouw De Gucht.
Ik was niet in het Fortiskantoor aanwezig om aandelen te verkopen of te kopen. Ik kwam enkel langs om mijn nieuwe VISA-kaart op te halen

Ik was immers van plan om via het internet een grote hoeveelheid Immunofortis te kopen!:)

Onbelangrijke dingen

Ik kreeg zowaar een stokje toegeworpen door de Benny. Ik ben nooit een goeie keeper geweest, dus zal het wel volledig toevallig zijn dat ik de stok kon opvangen.
Benny was benieuwd naar zes totaal onbelangrijke dingen over mezelf.

1. ik heb schoenmaat 46
2. ik heb geen enkel Fortisaandeel in mijn bankkluis zitten.
3. de kilometerteller van mijn wagen staat op 170845.
4. ik ontdekte in het jaar 1969 wie de échte Sint is.
5. ik schudde ooit de hand van Freddy Maertens.
6. tijdens mijn autorijlessen slaagde ik erin om iemand knal op mij te laten rijden.

Reacties op deze wereldschokkende mededelingen zijn altijd welkom.

En wil je meer van dat lezen bij een ander, dan kan je misschien je kans wagen bij de 'stokjesvangers' van dienst: Elsje, Chelone, Maansteen, Zapnimf, Boe dan ik en Witch.

Conversatie in de winkel

Zij (een 40'er die naar haar polshorloge kijkt): Mevrouw, hoe laat is het nu?
De kassierster(met enigszins verbaasde blik en stem): Euh, het is nu 5 vóór 2
Zij (nog steeds haar polshorloge aan het bekijken): Oh, dank je wel.
Dan stilte.
De kassierster kijkt met groter wordende verbazing de klant aan.
Zij: O ja, mijn uurwerk staat nog steeds op het verkeerde uur.

De rooms katholieke postzegel

Het is wat komkommertijd bij Cursief Huigje. Tijd om even in een ver verleden te duiken én zo een cursiefje van ruim twee jaar geleden te ontstoffen.

"Je kan van nonnen zeggen wat je wilt, maar het staat buiten kijf dat ze katholiek zijn. Meer nog – ze dragen alle tekenen van roomse gelovigheid. Al is er in de loop der jaren ook wel een beetje verval te bespeuren: de kappen, die niet over de haag gegooid werden, zijn toch ook bij echte believers achterwege gelaten. De zwarte pij heeft plaatsgemaakt voor een sober grijs ensemble. Vaak is een klein zilveren kruisje het enige uiterlijk teken van hun huwelijk met de Kerk en met God.

In een puur christelijke instelling voor bejaarden of in rooms katholieke ziekenhuizen waren destijds de zusters aan de macht.

Ze hielden nauwlettend in het oog hoe de christelijke waarden beleefd werden.

Patiënten die een rood mutualiteitklevertje hadden, werden met zeker argwaan bekeken.

De kledij van het personeel mocht niet te veel blootgeven.

Zelfs bij helse temperaturen moest alles zo volledig mogelijk bedekt worden. Posters die een plaats kregen in de kamers hadden best een religieus tintje.

Het was in die sfeer dat op zekere dag de dienst administratie voor een immens plooi- en plakopdracht stonden.

In allerijl moesten meer dan 400 brieven gekopieerd, geplooid en in enveloppes gestopt.

De bureauchef trok, terwijl zijn medewerkers aan het werk waren, naar het postkantoor om er 400 postzegels te halen.

De klok wees reeds halfvijf aan, toen de eerste postzegels op de witte enveloppes gekleefd werden.

Het weekend kwam er met rasse schreden aan,.

Marc en Carine probeerden er daarom bij het saaie beschuttende werkplaats-werk de moed erin te houden.

Maar dat buiten de waard gerekend.

De waard op die dag was de algemeen overste, die traditioneel op vrijdag haar toer deed.
Ze kwam overal de lucht opsnuiven (kwestie om alcohollucht bijtijds te ontdekken), de netheid controleren (al wat geen cactus was, mocht niet op de vensterbank staan) en traagwerkenden tot meer spoed aanmoedigen.

Zo kwam ze ook op de bureau terecht van Marc en Carine.
Ze keek toe hoe Marc zijn vijfenzeventigse postzegel in de rechterbovenhoek van de enveloppe kleefde.
En precies op dat moment werd de non-baas bleek, daarna rood.
Haar gezicht verstrakte.
Ze begon warempel te beven.
Ze riep Maxim, de bureauchef bij haar.
Die kreeg de opdracht om onmiddellijk de resterende postzegels naar het postkantoor terug te brengen én te ruilen voor andere.
Ze kon niet aanvaarden dat op de brieven van haar instelling postzegels met afbeelding van de liberale krant Het Laatste Nieuws stonden. Dat was eerder heidens. De katholieke sfeer moest reeds van bij het bekijken van de briefomslag voelbaar zijn.

Het werd overwerken voor de ganse dienst. Alle reeds gekleefde postzegels moesten eerst op grootmoeders wijze verwijderd worden. Daarna gedroogd én dan weer naar het postkantoor gevoerd.

Ondertussen was Maxim terug gearriveerd.
Tot 18u30 hebben ze nog werk gehad aan het kleven van de Turdus Pilaris-zegels.

Voor alle zekerheid maakte Maxim de overste wijs dat het hier ging om een zeer katholiek vogeltje. "

Fortistas te koop.

Mijn oog viel vandaag op de voorpagina van een regionaal reclameblad.

Wat deed een ouder zoals Cursief Huigje wanneer zijn spruit voor het eerst naar een kleuterklasje ging?

inderdaad ... een boekentasje kopen ... in de jaren '80 was die nog voorzien met de Power Rangers, de Smurfen of Samson ... natuurlijk moest er ook een foto genomen worden van zoonlief met de boekentas ... zo fier als een gieter.

Na de kleuterklas was er dan de overgang naar de grote school.
... dus tijd voor het kopen van een nieuwe boekentas ... en uiteraard ook weer tijd voor een foto.

Zes jaar later stond zoonlief voor de poorten van de extra grote school oftewel het middelbaar ... de klassieke boekentas werd vervangen door een soort rugzak, volgepropt met kilo's boeken, snoepen, euro's en andere rommel ... Geen tijd meer voor een foto, want 12-jarigen willen niet meer zo vlug op de foto.

En dan begon zoonlief aan de laatste schoolperiode: de hogeschool. Ver weg van het kleine dorp.
... hoog tijd voor een nieuwe stevige boekentas, die weer en wind moet doorstaan ...

Dan dacht Cursief Huigje: 'oef, 't is gedaan met die boekentasrace' ...

Maar dat was buiten de waard gerekend. De waard van dienst was de allereerste werkgever van zoonlief: zijnde de stilaan wereldbefaamde Fortisbank. Elke dag naar Brussel pendelen, kan niet ... zonder nieuwe boekentas om er de dagelijkse 'Tijd' in te stoppen, alsook een pakket aandelen en andere paperassen.

De zoektocht naar de geschikte boekentas verliep niet zonder hindernissen, maar dan was het eindelijk zo ver: een piccobello lederen tas stond klaar om de Fortiswereld te veroveren.

De eerste werkdag liet zoon nog even die spiksplinternieuwe boekentas thuis. Even afwachten. Hij kwam 's avonds thuis met een geschenkje van de bank: zijnde een Fortis-tas, die hij vervolgens weken aan een stuk meesleurde.

En die mooie lederen boekentas? Die staat netjes te wachten op de kleerkast in zijn kamer.

Misschien wordt ie vlugger dan verwacht weer bovengehaald. Want de dag van vandaag met een Fortistas rondlopen, is niet meer zo hip!

Wangedrag op bus en tram

De Lijn kondigde ruim anderhalf jaar geleden aan dat wangedrag op tram en bus beboet zou worden.
Een initiatief dat op het eerste zicht méér dan aanvaardbaar was - maar dat volgens Cursief Huigje zou leiden tot toenemend ongenoegen én mogelijks geweld van de Lijngebruikers!
Cursief Huigje nam daarom destijds pen en briefpapier met lijntjes, om ons Kathleen Van Brempt te waarschuwen! En met de ontsnapping van Kaplan in gedachten, was een verwittigde vrouwelijke minister er zeker twee waard.

Voor de huidige busgebruiker zet ik nu nog eens alles op een rijtje.

Wat kan er nu allemaal beboet worden?

1. geen zitplaats afstaan aan bejaarden.

Meteen al een groot probleem voor mij. Ik zie er een beetje ouder uit dan mijn lichaam in realiteit is. Ik mag het niet gedroomd hebben dat één of andere jonge snuiter zijn plaats aan mij wil afstaan.

2. medereizigers storen

Het moge gezegd: ik ben een onzekere busgebruiker. Vooral op onbekend terrein verschijnen angstdruppels op mijn voorhoofd ... want aan welke halte moet ik immers afstappen om zo dicht mogelijk te vertoeven op 'my place to be'? Tot op heden kon ik (in de meeste gevallen) vermijden dat ik twee haltes te vroeg opstapte, door mijn medereiziger (met zijn blik strak door het venster gericht) aan te spreken.
Als ik dit in de toekomst nog doe - hangt er mij een boete boven het hoofd!

3. geen zitplaats afstaan aan gehandicapten

Stel je voor: een overvolle bus, tropische temperaturen ... de bus stopt. En wie stapt er op: een dertiger getooid met een bril-met-Willy-Martens-bokaal-glazen. Riskeer ik een boete wanneer ik mijn achterste niet oplicht?

4. praten met de chauffeur tijdens het rijden

Dit verbieden, zal het liefdesverdriet in Vlaanderen sterk doen toenemen. Ik voorspel dat de telefoon bij Tele Onthaal of de Jongerentelefoon roodgloeiend zal staan. (by the way, heb jij ooit al eens een gloeiende telefoon gezien??:)). Want de nieuwe maatregel maakt het voor de 'meisjes van 16 of jonger' niet meer mogelijk met hun 'knipperende' ogen contact te zoeken met de chauffeur. En de dagelijkse babbel tussen Maaike (17 jaar) en chauffeur Jean (46 jaar) over koetjes en kalfjes, over bloemetjes en bijtjes horen tot een ver busverleden.

5. overdadig lawaai

Deze maatregel brengt alvast Louis, een verre nonkel in de gevarenzone. Hij trekt namelijk elke dinsdag samen met Louise, zijn 10 jaar oudere eega naar de Aalsterse markt. Tot zover geen probleem, ware het niet dat Louise al enkele maanden nagenoeg 'potdoof' is. Elke busrit wordt dus geanimeerd door het luide geroep van Louis, die zijn vrouwke probeert duidelijk te maken dat het buiten warm is - en waarop Louise nog luider dan luid repliceert dat haar arm geen pijn doet.
Dàt wordt dus in de toekomst dokken voor nonkel Louis !

Hoe zou het zijn met ... Bart De Pauw?

Deze vraag kreeg Cursief Huigje toegegooid van een collega-surfer. Veel meer had ik dan ook niet nodig om op onderzoek te gaan. En beste lezer, je bent verwittigd: je zal mogelijks van je stoel vallen bij het lezen van de resultaten van mijn diepgaand onderzoek.

Zoals je wellicht wel weet, besliste TV-maker Bart De Pauw om na 11 jaar op te stappen bij Woestijnvis. Maar sindsdien heeft niemand nog iets van hem gehoord. De naaste familie houdt de lippen stijf op elkaar, wanneer Cursief Huigje hen daarover aanspreekt. Ik ben echter een doorzetter,

Ik kwam in contact met Geneviève, de bazin van café 'De schalkse amazone'. Zij had horen zeggen van tante Germaine, die goed bevriend is met de neef van César De Mol, wiens zoon vertoeft in 'het milieu'. (voor mij niet echt duidelijk of het hier nu gaat om een groene jongen, of om de maffia) dàt Bart De Pauw aan lager wal was geraakt. Op korte tijd zou hij 10 kilogram vermagerd zijn. Hij laat zich volledig gaan. Heeft geen aandacht meer voor zijn uiterlijk. Er gaan zelfs geruchten dat hij het helemaal niet meer ziet zitten.

Maar geruchten alleen zijn niet voldoende voor onderzoeksjournalist Cursief Huigje. Feiten, bewijzen: daar gaat het om.
Exclusief voor de lezers van deze blog heb ik videomateriaal kunnen bemachtigen die een kwalijk licht doet schijnen op de -eens zo bejubelde - artiest én familieman.
Dag Allemaal wist niet van wanten, en zal dus zeer ontgoocheld zijn. Ik heb ondertussen een advocaat onder mijn arm genomen om een mogelijke aanklacht van de hoofdredacteur zo goed mogelijk te behandelen.

Enfin, Cursief Huigje ontdekte dat Bart De Pauw een relatie heeft aangeknoopt met een blonde madame, een zekere Pamela A., in realiteit al 40 jaar - maar in fantasiewereld nog geen 30 jaar. De opnames werden gemaakt in Melle, één van Vlaanderens bekendste dorpen.
Laat Bart zijn hoofd op hol slaan door deze rondborstige dame. Of zal hij zich nog tijdig kunnen herpakken? Of met andere woorden, zien we hem nog terug op het televisiescherm?

Alvast materie om verder in het oog te houden.

Maar nu, beste bloggers, le moment suprême: het exclusief videomateriaal

Misschien wil je Cursief Huigje verder op onderzoek laten gaan. Laat dan weten over welke BV je zou willen weten hoe het nu met hem/haar is!

Start to smurf

Gisteren vertoefde ik even in de plaatselijke Delhaize-winkel. Het was er een drukte van jewelste. Niet omdat de tomaten in superaanbieding stonden of omdat in gang 3 een ijverige dame probeerde mannen te verleiden om een Hoegaarden Rosée te drinken.

Niets van dat alles. In de inkomsthal stonden (voornamelijk) moeders met hun kroost te drummen om bij een klein tafeltje te geraken waar een grote collectie smurfenstickers tentoongesteld lagen.

Ik was onverwachts temidden een ruildag beland, georganiseerd door AD Delhaize.

Oma Chantal was nog op zoek naar stickers nr 40, 157 en 168 zodat Barbara, haar kleinkind, eindelijk zou ophouden met zagen omdat ze haar smurfenalbum nog niet volledig is.

Rik (7 jaar) had zeker dubbels van Brilsmurf, Potige Smurf en Klungelsmurf. Even verderop stond Elise (6 jaar) wat verlegen in een hoekje, op zoek naar nummer 4: de Smurfin.

Hoedanook, de Smurfen hebben blijkbaar de Delhaize geen windeieren (oftewel smurfeieren) gelegd. In een paar maand tijd verdeelde dit grootwarenhuis 175 miljoen smurfenstickers!

Kranten plaatsen herhaaldelijk zoekertjes waarbij lezers dringend vragen om hun dubbele stickers te ruilen.

Dit deed mij terugdenken aan een anekdote uit de beginjaren '90. Via een zoekertje in het Nieuwsblad was ik in het bezit gekomen van een video-opname van een bepaald televisieprogramma. Ik wou de schenker bedanken door in ruil iets te geven dat zij spaarde. Francesca (13 jaar) liet me daarop weten dat ze alles spaarde over Leopold 3.

Ik vond dat enigszins bizar. Een tienermeisje dat zo geïnteresseerd is in de Belgische politiek? Maar ja, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. En trouwens, Francesca was bij mij op het goeie adres. Op zolder vond ik menig artikel én foto van deze Belgische vorst.

Francesca zal content zijn, dacht ik. Maar net voordat ik de grote enveloppe met alle koningsnieuwtjes toekleefde, viel mijn oog op een artikel in het Nieuwsblad. Het was een overzicht van de Vlaamse Top 10. Op nummer 1 stond al voor de zoveelste week op rij het lied 'Volle maan'. Uitvoerders was de popgroep 'Leopold 3'.

Ik heb vervolgens stillekes de documentatie van Koning Leopold terug op zolder gelegd.

Start to spin!

In stressy tijden gaan veel gesprekjes dan ook over 'hoe ontspannen'.
Zo ook, de babbel tussen Evy en Kristien.

Evy: Oh, ik kan enorm ontspannen door te zwemmen. Niets is zaliger dan 10 lengtes af te haspelen. Aan niets meer denken, gewoon genieten.

Kristien: Da's leuk. Maar ik word volledig relaxed door te spinnen.

Evy: Allez, da's toch niet meer van deze tijd. Ik kan niet geloven dat jij ontspant door bezig te zijn met 'garen' en 'wol'!

Het duurde een hele poos voordat Kristien bekomen was van de 'slappe lach'. En het duurde nog langer vooraleer Evy uiteindelijk begreep dat 'spinnen' niets met weefgetouwen te maken had, ook niet met de achtpotige dieren die te pas en te onpas opduiken in je huis.
Maar wel met een rage op fitnessgebied.

Afwachten

Altijd maar opnieuw
de zon en de regen
die als een hobo
weemoed en verwarring
in mij laat weerklinken.

Altijd maar opnieuw
de wind en de storm
die klanken omtoveren
tot één symfonie.

Plots een dissonant
of
is het een vreemd instrument?

Ritselende gedachten
krijgen
zin
in een zin.

Ik zie wel.
Ik kijk graag.

Ik leef.

De top van de ladder

Het zat er aan te komen.

Wie bezig is met het beklimmen van de maatschappelijke ladder, is goed op weg om langer te leven dan zijn collega die zich tevreden heeft genesteld op de tweede trede van de lange statusladder.
Dit is toch wat een Brits onderzoek ons wil wijsmaken. De onderzoekers hebben hiervoor niet over één nacht ijs gegaan. Dat zou trouwens in de huidige trend van aarde-opwarming door het bekende gat in de ozon sowieso al levensgevaarlijk geweest zijn.
Nee, sir Marmot (what’s in a name) heeft ruim een kwarteeuw onderzoek achter de rug. Dit leidde tot bovenvermelde conclusie.

Oswald, verkoper van zowel hobbyladders als professionele ladders volgde op de voet de vorderingen van het onderzoek.

Cursief Huigje had het genoegen om hem vandaag eventjes te kunnen spreken.

Oswald verraste mij direct met een citaat van een zekere Covey, de managementsgoeroe van het ogenblik: “Sommige mensen bereiken de hoogste sport van de ladder en ontdekken dan pas dat die tegen de verkeerde muur staat.”

Wie op de top van de ladder staat, kan wel eens van grote hoogte vallen én dus voortijdig afscheid moeten nemen van het aards leven. Wie daarentegen zich wat bescheidener opstelt – ik denk bijvoorbeeld aan de derde of vierde trede – kan zelfs bij een accident de parcours nog heelhuids de val overleven. En dus zijn leven langer blijven leven.

Oswald – een amateurschrijver - maakte een eigen studie waarbij hij nauwgezet bijhield wanneer leden van de koninklijke familie, voetballers, werklozen, cafébazen, leraars, verplegers, mollenvangers, glazenwassers, managers en politiekers er het bijltje bij neerlegden.
Met andere woorden, is een cafébaas gedoemd om veel eerder zijn cafeetje te sluiten dan dat een koning moet doen met zijn optrekje? En wat gezegd van de manager, die vele survivals heeft georchestreerd? Zal die wat later dan de mollenvanger aan de poort van de hemel staan?

Oswald liet mij weten dat hij heel binnenkort een spectaculair boek op de markt zal brengen.
Een boek met vele verrassende resultaten van een kwarteeuw rekenen, vergelijken en interpreteren. Hij voorspelt dat het met stip de boeken-top-40 zal binnenkomen.
Uitgevers zullen in de rij staan om hem een riant contract voor te leggen voor zijn komende creatieve schrijfstukken.

Ik verdenk er Oswald (54)van dat hij zo vlug mogelijk wil af zijn van zijn amateurstatus.
Want die status is volgens het Britse onderzoek met 95% zekerheid gedoemd om vóór de leeftijd van 56 jaar zijn voltooiing te krijgen.
Dus daarom doet Oswald allerlei pogingen om zo vlug mogelijk zo veel mogelijk treden op te klimmen.
Wie immers op één beland in de boeken-top-40 heeft volgens zijn eigen onderzoek 69% meer kans om ouder te worden dan 85 jaar. Dat bewezen ondermeer Streuvels (98), Agatha Christie (86) en Vondel (92).

Dus waarom het geluk niet een handje toesteken … ik gun het Oswald van harte.

Gluren naar de trein

Basiel, eigenaar van ‘De Bareel’ – het café gelegen naast het station van een piepkleine Oost-Vlaamse gemeente slaakt een zucht van verlichting. Zijn jarenlang strijd tegen de logge Brusselse administratie heeft eindelijk zijn vruchten afgeworpen.

Tussen pot en kriek heeft hij het mij uit de doeken gedaan.

De Bareel is sinds jaar en dag "the place to be". Dit is de verdienste van de familie Vandegeneugte – die reeds drie generaties lang de zuchtende of de klagende treinreiziger een moment van rust aanbiedt in de vorm van dranken als ‘Delirium Tremens’ en ‘Duvel’. Wat de caféganger en soms ook wel eens cafégangster wellicht niet weet, dat Basiel ook al sinds jaar en dag elk jaar een speciale taks moet betalen.

Telkens er een trein langs de achtertuin van de Bareel passeert, moet Basiel één euro taks betalen. Hoewel het niet direct gaat om een overdrukke lijn à la Gent-Brussel, zijn er toch naar schatting een 23-tal treinen die per dag niet alleen de gesprekken in het café doen verstommen – maar ook aardig het taksbedrag doen oplopen.
Voor alle duidelijkheid: de taks geldt enkel voor de treinen met passagiers.
In de tuin, achter de appelboom is een vernuftig apparaatje met webcam geïnstalleerd. Via een directe lijn naar het hoofdkantoor van de NMBS worden alle nodige gegevens doorgegeven.

Basiel begon zijn strijd in 1986, het jaar van Tjernobyl. Hij vond de taks belachelijk, vooral nog omdat hij nimmer de tijd heeft om eens een blik te werpen naar de voorbijrijdende trein. De taks was er immers gekomen omdat wel eens de privacy van de treinreiziger gestoord kan worden.

Basiel lanceerde in 1988 een handtekeningactie. En op zijn wekelijkse rustdag trok hij, mét de trein naar Brussel om de petitielijst met 36 handtekeningen af te geven. Er veranderde niets aan de zaak.

Basiel haalde in 1994 het nieuws. Weliswaar als item in Afrit 9, maar toch. Daar demonstreerde hij hoe hij het telapparaat in zijn tuin regelmatig boycotte. Gevolg: kort na de uitzending kreeg hij een extra boete.

Tot slotte herbegon hij de strijd in 2001 door een proces aan te spannen en daarbij aantonend dat niet de privacy van de treinreiziger in het gevaar kwam, maar vooral zijn eigen privacy én die van zijn vrouwtje Laurette die niet meer kon zonnebaden tussen 14 uur en 16 uur omdat ze niet kon verdragen dat de passagiers van zes voorbijrazende treinen haar monokini zouden opmerken. Laurette werd in 2003 opgenomen in een psychiatrische instelling én zou, naar verluid, erg agressief reageren op ‘tjoek tjoek’-geluiden én op personen met achternaam Schouppe, Heinzmann of Vinck..

Vanmorgen kwam de bevoegde minister Van Brempt met de trein afgezakt naar de Bareel, vergezeld van een horde fotografen. Zij gaf er een paar tournées générales en kondigde triomfantelijk aan dat Basiel in de toekomst de taks niet meer zal moeten betalen.

Basiel kon het niet laten even stevig door te rekenen. En toen bleek dat er een onverwachte staking bij het NMBS-personeel was uitgebroken én dus de minister gestrand was in zijn Bareel, kon de dag van Basiel helemaal niet meer stuk.

Het paard in Assisi

Het is altijd meegenomen om iemand mee te hebben op reis die voldoende 'land-kennis' heeft. Zo dacht hij dus.

Zij was dan ook de ideale reispartner. Ze houdt van espresso's. Ze is verzot op cipressen en droomt van een zonnebloemveld rond haar huis. Ze doet verwoede pogingen om 'Italiaans voor beginners' onder de knie te krijgen. Of is het boven de knie?
In lang vervlogen tijden floreerde ze nog als laatstejaarsstudente langs de Venetiaanse wateren, de Romeinse catacomben. En er is haast geen kerk waar ze niet even de afkoeling én de rust vond.
Kortom, de ideale reisgids.
Zo dacht hij dus.

En dat is dus geweldig meegenomen wanneer de reisbestemming toevallig Italië is.
Tien dagen lang werd hij ingewijd in de Italiaanse geschiedenis.

Maar op dag 7 gebeurde iets eigenaardigs.

Hij en zij slenterden doorheen steegjes, langsheen pleintjes en voorbij kerken.
Plots verscheen in de verte een prachtige kerk.
Maar het was niet de kerk die zijn eerste aandacht trok ... maar wel het standbeeld op het plein.
Het leek een paard te zijn met daarop een ruiter.

Wat dan gebeurde, is haast nauwelijks te verklaren.

Had zij misschien juist geslapen toen zuster Hilduarda een paar decennia geleden met ingehouden vurigheid haar vertelde over de man die het had over 'broeder wind en zuster water, broeder vuur en zuster aarde'?
Of was ze beïnvloed door haar voortdurend gevecht tegen de windmolens des levens?

Maar volgend vraaggesprek vond plaats:

Hij (wijzend naar het standbeeld): wie zou dat zijn ginder op dat paard?
Zij: Ja, wie zou dat zijn?
Ondertussen begon waarschijnlijk in haar hoofd de zoektocht naar kennis. Ze wist het antwoord, maar waar was het precies verstopt.
Na enig treuzelen was er echter het a-ha erlebnis.


Zij: Ik weet het. 't Zal wel Don Quichote zijn op zijn paard?
Hij fronste weliswaar even de wenkbrauwen. Don Quichote in Italië? Kan dat wel? Zou de vechter tegen windmolens misschien verbannen zijn uit Spanje?

Hij voelde aan zijn water dat er ergens toch iets niet klopte.
Don Quichote in Assisi?

Alles werd zo klaar als een klontje suiker toen ze oog in oog kwamen te staan met het paard.
Het was de dierbare Franciscus op zijn paard, bij zijn terugkeer in de stad.

Hij overwoog om in de toekomst toch ietwat meer kritisch om te gaan met de historische verhalen die zijn vrouw vertelde.

Maakt Tourwinnaar brokken bij de studenten?

Ik vrees dat de voorbije Tour de France slachtoffers zal maken bij de studenten, die straks een tweede zittijd moeten doen.
Meer bepaald de studenten 'Bachelor/Master in de Wijsbegeerte' zitten in de gevarenzone en zullen bijzonder attent moeten zijn.
Cursief Huigje had immers deze week een vertrouwelijk gesprek met een professor. Na enkele glaasjes rode wijn was de prof al wat loslippiger geworden. Zo liet hij zich ontvallen dat hij in de herexamens voor zijn studenten een 'val' zal opzetten.

Wat is zijn plan?
Om de studenten op hun gemak te stellen, zal hij bij het begin van de mondelinge proef een losse babbel slaan over van alles en nog wat. Ondermeer over de voorbije Ronde van Frankrijk.
En meteen daarna zal hij zijn eerste examenvraag stellen aan die studenten die met hun hoofd nog bij de gele, groene of witte truiwinnaar zit.
"Wie is de vader van het existentialisme?"
Wedden dat er studenten zullen bijzijn, die als antwoord zullen geven:Sastre?

Enfin, bij deze zijn de filosofiestudenten verwittigd!

Trouwens beste blogger, heb jij ooit examenblunders begaan? Laat ze me weten.

Awards

Sinds enige tijd circuleert binnen de blogwereld deze 'Brillante Weblog Award'. Cursief Huigje kreeg deze Award overhandigd door niemand meer maar ook niet minder dan Nagolore. Merci.

De spelregels zeggen mij dat ik zeven andere bloggers een Award mag bezorgen. Ik ben een Weegschaal, dus kiezen is voor mij niet erg makkelijk. En wordt in de volksmond niet gezegd: kiezen is verliezen?

Elsjes Emoties: De zaken die Elsje ontroeren, aan het lachen dan wel boos maken of opvallen krijgen hier een plekje. Steeds de moeite waard.

Franky Aelbrecht: Ik waardeer zijn eigen kijk op de wereld van muziek en sport.

Afotografia: Telkens opnieuw tovert Marjan prachtige foto's op deze blog.

Pieterbie's blog: Ook deze fotoblog zorgt telkens weer voor pareltjes. Om eindeloos van te genieten.

Ces, the sunday painter: reeds enkele jaren ben ik grote fan van het werk van deze 'self-taught'-painter.

Julia & Co: meer dan twee jaar geleden zette zij haar eerste schuchtere stapjes in de blogwereld. Ondertussen bevat deze blog al een aaneenschakeling van meer dan geslaagde 'scraps'

Leeslinten: al heeft deze weblog al een Award gekregen, ze verdient een tweede! Op een schitterende wijze tovert Inge steeds opnieuw zeer toegankelijke én ontroerende poëzie op haar blog. Ze linkt daarbij steeds de woorden aan een foto. Het is een hele eer voor mij om af en toe eens een foto voor dat doeleind te kunnen bezorgen.

Misschien wil ook jij andere surfers een Award toekennen. Aarzel niet.

SPELREGELS
1. De winnaar mag het logo plaatsen.
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
4. Zet de links van deze site’s op je blog.
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site

Superkoopjes

De laatste soldenweek is aangebroken. Fikse kortingen schreeuwen de kooplustigen toe: -40% tot -70%.

Tijd om het ultieme koopje van het jaar te verrichten.

En dat was deze dagen te vinden in de stad waar de feesten volop aan de gang zijn.

Mijn oog viel op de schoenen van mijn dromen.

Zo'n koopje met zoveel percent korting kan een mens niet laten liggen? Zeker wanneer je de nieuwe soldenprijs vergelijkt met de oorspronkelijke!

Nivella oil a regime

Het zal je maar overkomen.

Omdat je het niet ziet zitten om ruim 1300 km te rijden naar je vakantiebestemming, neem je het vliegtuig naar Firenze. Daar wacht een huurauto op jou. (Tip: kies een auto bij Auto-europe, je hoeft dan - in tegenstelling met de bekende 'merken' a la Avis en Europcar - niet aanschuiven aan het loket).

Je rijdt er vervolgens op een rustig tempo langs de slechte Umbrische wegen, terwijl af en toe plots een gsm'ende blitse Italiaan op centimeters afstand van je auto komt postvatten. Wachtend op de eerstvolgende bocht, om daar 'en plein fitesse' in te halen.

En dan is het zo ver.

Je oog valt op het dashboard.
Daar verschijnt in oranje letters een mysterieuse boodschap: 'Nivella oil a regime.'
Je ongerustheid begint toe te nemen. Je vloekt omdat het woordenboekje 'Italiaans-Nederlands' nog thuis ligt.
Je vloekt omdat je dat natuurlijk opmerkt, net tijdens de lange siësta van de Italianen.

Gelukkig heb je een gsm-verbinding met het thuisfront. Je zet daar iemand aan het werk om op het internet te gaan zoeken naar de betekenis van 'regime'.
In afwachting van het verlossende 'biep biep'-geluid hou je angstvallig je dashboard in het oog.
Je begint al het scenario voor ogen te zien dat je strandt in 'the middle in nowhere'.
De eerste schietgebedjes komen in je op.
Dan meldt het thuisfront dat 'regime' betekent: 'dieet' of 'systeem'.
Oei, de ongerustheid is met deze boodschap niet minder geworden.

Je tart de Italiaanse goden door toch nog een veertig kilometer met de wagen te rijden, richting hotel.
Je geraakt er zonder dat 'oranje' rood geworden is.

Dan komt Stefano, de eigenaar van een leuk hotel aangelopen. Je legt hem het briefje voor met daarop de vier legendarische woorden: Nivella oil a regime.
Hij bekijkt het fronsend.
Daarna schiet hij in een lach.
Hij steekt zijn rechterduim in de hoogte en zegt: 'It's okay. It's good news'.
En hij laat jou 'gelukkig' achter - wellicht denkend: 'Die rare domme toeristen!'

Enfin, misschien toch een snelcursus Italiaans volgen - vooraleer nog eens La Bella Italia te verkennen?:)

Having a prickly Monday?

De komende dagen lees je hier wel wat meer van mijn Umbrische avonturen. Op mijn fotoblog kan je alvast elke dag een nieuwe vakantiefoto ontdekken.

Terry uit het Amerikaanse California ontdekte blijkbaar tijdens mijn afwezigheid eveneens mijn fotoblog. Op onze nationale feestdag stelt ze ginder de vraag: 'Having a prickly Monday?'.
Ze is blijkbaar gek van cactussen ... daarom vroeg ze om één van mijn foto's te mogen gebruiken.

Het resultaat vind je hier.

En beste blogger ... en heb jij een 'stekelige' maandag beleefd?

Tussenstop

Ik ga er even tussenuit.
Binnen veertien dagen is Cursief Huigje er terug, met nieuwe verhalen, fascinerende foto's - steeds gespekt met een vleugje humor. En vooraleer hij de Belgische staat (bestaat die nog wanneer ik terug ben?) verlaat, wil ie een portie goed gevoel achterlaten. Dit lukt wellicht bij het bekijken van deze videoclip. Misschien zijn de hoofdrolspelers ervan al een 'dreamteam' wanneer ik terug in het land ben.

Mocht je toch enige depressie voelen opkomen nu Cursief Huigje even offline is ... dan kan ik je toch één raad geven.

Kuier wat rond in het archief waar 321 blogjes liggen te wachten om nog eens gelezen te worden. Meer dan 4 400 reacties werden ondertussen achtergelaten. Merci en nog eens merci.

Volgende 'posts' haalden de meeste reacties:

1. 10 jaar: (33)

2. In the winning mood (27)

3. Elf jaar geleden (26)

4. Roze olifantjes (23)

5. Liefde (23)

6. Rimpelloos (22)

7. Herfst (22)

8. Sinterklaas Kapoentje (21)

9. Muis- en faxtoestanden (21)

10. Opschuiven (20)

11. De perfect relatietestl (20)

12. Leven met een hersenletsel (20)

Laat maar weten wat jij het beste, mooiste, stomste, ontroerendste vond uit mijn Cursief Huigje-geschiedenis.

Zo heb ik iets om naar uit te kijken ... maar eerst Umbria, here I come!

Zeg nooit nooit

Het had allemaal zijn oorsprong in de staat New York.

Het was het jaar van de eerste maanlanding. Midden in de nacht was ook ik getuige van een reeks schimmen op onze zwart-wit televisie. Geen kat die achteraf durfde te bekennen dat Amstrong nagenoeg onzichtbaar was.

Het was het jaar dat Merckx senior al zijn concurrenten op meerdere fietslengtes of liever tandemlengtes reed. Als trouwe Godefrootsupporter bleef ik echter dat jaar herinneren omwille van zijn spectaculaire overwinning in Parijs-Roubaix, op enkele kilometers van de bakkerij van de broer van mijn grootvader zaliger.

En tenslotte was 1969 het jaar waar éne Helmut Lottigiers de wereld verwelkomde met zijn eerste kreet, de voorloper van zijn legendarische ‘Helmut goes classics’.

Temidden van die gebeurtenissen die de wereldgeschiedenis beïnvloed hebben, was er ook een belangrijke geboorte te melden in het kleine plaatsje Woodstock. Daar werd uit enkele containers en een tweetal initiatiefnemers een festival uit de zandgrond gestampt. De avant-lettre van Torhout-Werhter of het festival in Avignon.

Het idee was achteraf bekeken op zich zo eenvoudig dat het verrassend is dat het pas in 1969 ontdekt werd.

Al wat je in feite nodig had, was een brave landbouwer (en wees gerust, die bestaan zeker! Kijk maar naar Boer zkt vrouw) die bereid was voor de prijs van een prijsbeest zijn weiland een weekendje ter beschikking te stellen. Verder moest je zorgen voor voldoende lekkere, liefst alcoholische dranken. Een beetje drugs, sex, rock en roll moest je als organisator best toelaten.

Festivalweides.
Niet aan mij besteed.
Ik zie me niet direct met pak én rugzak afzakken naar the middle of nowhere om daar temidden van duizenden hippies, en alternatievelingen mijn weekendje door te brengen.
En de beelden van de moddervelden waren nog gemakkelijk boven te halen –zodat elke mogelijke gedachte om eens een festivalleke mee te maken, direct in de kiem werd gesmoord.

Maar om het op zijn James Bonds te zeggen: Never say never.

En zo zette ik een paar jaar geleden op respectabele leeftijd mijn eerste pasjes op de wei.
Op de festivalwei. Het moge gezegd worden: ‘Het had slechter gekund’.

Buiten een serieuze pletsbui was er op geen enkel moment gevaar voor orkanen, stormen of windhozen – zodat ik relatief veilig was in de immense festivaltent.
Verder prees ik mij gelukkig om geen Lottigiers, Metallica of Chinitoroptredens te moeten verwerken.
Voor alle zekerheid had ik wel een stel oordopjes in mijn jaszak gestopt. Maar de folkklanken waren écht te pruimen.

Festivals hebben nu eenmaal de traditie om een lang voorprogramma te hebben, die moet resulteren in een climax. En om het in meer levendiger termen te stellen: een lang voorspel die moet leiden tot een onvergetelijk orgasme.

Met andere woorden: omstreeks zeven uur werd het startschot gegeven. De daaropvolgende uren kreeg ik zeer veel luide klanken van saxofoon, drumstel, doedelzak, dwarsfluit en viool te verwerken.

Na vier uur festivalervaring hield ik het voor bekeken.
Ik ben trouwens niet meer van de jongste.
De climax haalde ik niet meer.

Cursief Huigje ontdekt schuilplaats Rechtvaardige Rechters (2)

Het moet gezegd worden. Ik ben zwaar ontgoocheld in de Gentse politie. Op basis van een tip door éne De Smet zette de politie recentelijk alle middelen in om op zoek te gaan naar het verdwenen paneel van de Rechtvaardige Rechters.

De woordvoerder verklaarde voor de camera dat ze die interessante tip al een hele tijd geleden hadden ontvangen, maar dat de politie nu even tijd had om vloeren open te breken én een godganse dag te zitten peuteren in de aarde onder de vloer.
Het verbaasde Cursief Huigje echter totaal niet dat ook nu de Rechtvaardige Rechters niet gevonden werden.

Waarom niet?
En wat maakt mij zo kwaad?
De politie weigert blijkbaar nog steeds om mijn theorie au serieux te nemen.

Op 15 november 2006 (jawel bijna 2 jaar geleden) onthulde Cursief Huigje op deze webstek reeds dat hij met zeer grote zekerheid de schuilplaats van het Lam Gods-paneel wist.

Waarom reageert er niemand?
Schrik om het koningshuis in diskrediet te brengen in deze communitair woelige periode?

Beste bloggers, help mee om de Rechtvaardige Rechters weer thuiskomen in de Sint-Baafskathedraal!
Ken je iemand die bij de politie werkt, overtuig hem van deze unieke tip!

En aan wie mijn theorie niet wil volgen, doe ik een oproep: waar ligt volgens jou het paneel verstopt?

Rijkswacht en gsm ... een bijzondere combinatie!

Rijkswachter je vriend. Deze slogan uit de jaren zeventig doet het nog altijd. Meer nog, normaliter zijn slogans grootspraak én voornamelijk beloftes. Denk maar aan de vele verkiezinsgborden in en buiten de weilanden.
De Rijkswacht doet echter wat het zegt – én dat verdient toch wel enige redactionele aandacht.

Sinds de eenmaking van de politie heeft elke agent, politieman of rijkswachter een eigen GSM gekregen. Weliswaar was het opzet hierbij om bij dringende interventie-oproepen iedereen zo snel mogelijk te contacteren. Nu echter krijgt die GSM een extra-burgerlijke-functie.

De doorsnee Vlaming voelt zich onveilig.
Dit heeft geleid tot een piek in de GSM-verkoop.
Iedereen wil immers bij tijden van nood contacten kunnen leggen met de buitenwereld.

In vroegere oertijden stonden er nagenoeg op elke hoek van de straat een telefooncel – maar net als met de kapelletjes en de cafeetjes – is de voorbije jaren het verval ingezet.
Trouwens de telefooncel is nooit echt een succes geweest. Aanvankelijk kon je enkel met muntjes betalen – wat dan weer aanlokkelijk was voor de eenzame dief die wat extra geld goed kon gebruiken. Later schakelde men over op telefoonkaarten. Enkel voor een horde verzamelaars leek dat een goed alternatief. Daarna promootte Belgacom het betalen met proton. Maar hoeveel keer stond ik niet aan de cel om vast te stellen dat er nul frank op de rekening stond. Weg telefoontje.
De laatste stuiptrekking voor de telefooncel gebeurde bij de overgang van de frank naar de euro. En nu is het haast zoeken in een hooimijt om ergens een cel te vinden. En die cel is dan meestal nog overbevolkt.
Vandaar de eenvoudige verklaring waarom de GSM-verkoop in volle bloei is.

De doorsnee Vlaming heeft dus een eigen GSM.
Alle rijkswachters, veldwachters, zwaantjes, federale agenten en zelfs de flikken hebben een eigen GSM.
Nagenoeg alle inbrekers, moordenaars, ontvoerders en brandstichters beschikken over een eigen GSM.

Die vaststelling deed de top van de federale politie besluiten om iets te doen aan het onveiligheidsgevoel. Iets te doen voor de burger in de straat.
De politie zal immers –wanneer ze weet hebben dat er een inbreker in je buurt werkzaam is – je een persoonlijk SMS’je sturen om je daarvan op de hoogte te brengen.
En een verwittigde man is er minstens twee waard – én een inbreker zal het wellicht niet wagen om het op te nemen tegen twee man!

Ik heb me alvast ingeschreven voor deze service.
En vanavond kwam het eerste bericht.
‘Pas op. Inbreker verlaat je woning langs de achtertuin. Goeie avond.’

De nachtblog

neem alle tijd om mijn verhalen te lezen,
om ze te laten doordringen ,
om ze aan te voelen,
om ze soms te laten zijn wat ze zijn ...

letters die woorden weven tot zinnen

die een eeuwig verhaal vertellen

en verdwijnen in de nacht.

GPS-onvolmaaktheden

Sinds kort heeft Chris een bedrijfswagen mèt GPS-systeem. Gedaan met het hopeloos verloren rijden in de Gentse avondspits.

Hij kan dan op zijn voorbehouden parkeerplaatsje zijn persoonlijk Global Positioning System instellen. Vervolgens een kruisteken slaan, de auto in eerste versnelling zetten, lichtjes gas geven, de muziekboxen een beetje luider zetten … en dan maar wachten op de stem die hem zal leiden.

Ondertussen heeft hij deze mooie gadget al wat kunnen uit proberen. Er zijn toch nogal wat onvolkomenheden aan. Chris doet dan ook een warme oproep naar de GPS-industrie om een nieuw model te ontwikkelen.

Toen de GPS hem instrueerde rechts in te slaan, bleef Chris koppig rechtdoor rijden. Dit veroorzaakte een kleine kortsluiting in het systeem. De volgende vijf minuten namelijk bleef het beestje stom, om dan eerder krakend (alsof het met tegenzin moet toegeven) hem weer de weg te wijzen.

De stem op zich vindt hij ook niet dàt. Het is eerder koeltjes, zelfs wat robotachtig. Mogelijks kunnen ze de teksten laten inspreken door Yasmine of Els Thibau. Dan worden autorijden nog een pak aangenamer.

Het gebeurt frequent dat Chris op weg naar zijn werkplaats voorbij het marktplein passeert. Het zou des te leuker zijn, mocht het GPS-systeem hem ook kunnen laten weten aan welke kraampjes er supersolden zijn! Terzelfdertijd kan hij het toestel misschien zo instellen dat hij zeker niet Wally's handtassenkraam passeert.

Verder moet er dringend ook een versie komen voor de medemens die niet meer zo goed hoort, zijnde de grote groep senioren +78 jaar. Suggestie: mogelijks kan je via ondertiteling (dat liefst in grote letters) de instructies doorgeven. OK, dit kan wel eens tot gevaarlijke toestanden leiden, daar niet alle senioren + 78 jaar nog perfect goed kunnen lezen. Maar laat dat de ingenieurs maar oplossen!

Wie regelmatig in de grootstad vertoeft, zal al weten dat niet alleen het vinden van de juiste straat een probleem is, maar evengoed het vinden van het juiste huis of appartement. Daarom stel ik voor dat op het kleine tv-schermpje in de wagen ook een foto van het gewenste huis ingebracht kan worden.

Deze suggesties moeten serieus genomen worden.
Chris wou dan ook op mijn eentje actie voeren vóór het GPS-center in Charlerloi.

Helaas is hij er niet geraakt.
Hij geraakte verdwaald.

De nacht (1)

Ik ga de nacht tegemoet.

Ik kijk en zie enkele sterren
hoog aan het firmament.

Ik stuur woordeloze gedachten
die iemand zal plukken.

Jij misschien?

Persconferentie

Uit officieuze bron heeft Cursief Huigje vernomen dat nu maandagvoormiddag Tom B. uit Balen een persconferentie houdt.
Aanleiding hiertoe zou de diefstal zijn van een collectie singles, lp's en cd's uit de woonst van Tom B.
Vermoedelijk gaat hij maandag om 10.30u, in aanwezigheid van de wereldpers, een emotionele oproep doen naar de dief om de buit terug te bezorgen. 'Bepaalde songs hebben immers voor Tom een bijzonder emotionele waarde.'

Cursief Huigje heeft zijn connecties en kwam zo te weten over welke songs het vermoedelijk gaat.

1. Dillinger (1977) met 'Cokane in my brain'
2. Des'ree (1992) met 'Feel so high'
3. Alize Keys (2008) met 'Teenage love affair'
4. Eric Clapton (1977) met 'Cocaine'
5. Normaal (1977) met 'Oerend hard'
6. Eric Clapton en Sheryl Crow (1990) met 'My favorite mistake'
7. Ian Dury and the Blockheads (1978) met 'Sex, drugs & rock & roll'
8. Thor (2006) met 'Een tocht door het donker'
9. Shakira (2006) met 'Illegal'
10. R. Kelly (1997) met 'I believe I can fly'

Of zijn er bloggers die menen te weten welke andere collector's items er nog ontvreemd zijn uit het huis van Tom B. ?
Laat het me weten!

Ze staan er weer

Ze staan er weer.
Elke morgen.
Aan de bushaltes.
Al zijn het dezelfde passagiers als altijd, toch zijn ze anders.
Ze staan niet meer met elkaar te palaveren.
Geen tijd meer voor een hartstochtelijke zoen, hoogstens een moment voor iets vluchtigs.

Ze staan er weer.
De jongens en meisjes van 5EcWi, 4 LaWi en 2c.
Geen gegiechel, geen geflirt, geen gepest.
Geen experimenten met sigaretjes, cocaïne of waterpijp.
Zelfs geen tijd voor Joepie of iets meer ondeugends.

Ze staan er weer.
Met de papieren in de hand.
De lijst met definities of de kaart van het vernieuwde Europa.
Een nagenoeg eindeloze reeks vertalingen van het Nederlands via het Frans naar het Engels.
Ze willen hun onzekerheid sussen door steeds opnieuw te herhalen.
Hopend dat ze het juiste blad nu voor zich hebben.

Ze staan er weer.
De jongens en meisjes van 3 EcMT, 6 WiMT en 2c
Ze zijn omringd door enkele dertigers én zelfs een zestiger.
Die hebben tijd voor een krantje, een sigaretje en zelfs een glimlachje.
Maar het regelmatig kijken op hun polshorloge verraadt zekere nervositeit.
Hun kinderen én zelfs een kleinkind staan ergens te wachten op een bus.
Met een bang hart én een blad papier met een ingewikkelde Mindmapping.

Ze staan er weer.
Overal te lande.
Op drukke kruispunten en nagenoeg verlaten veldweggetjes.
Ze worden één voor één opgeslorpt door de lijnbus die hen daarna één voor één uitspuwt aan de poorten van de school;
De papieren verdwijnen in de rugzak.

Ze staan er weer.
Vier uur later.
Terug met papieren in de hand.
Nerveus zoeken naar de juiste antwoorden.
Het ‘Yes’-gevoel afgewisseld met het besef dat vraag 6 totaal de mist is ingegaan.

Nog even én dan is het voorbij.
Althans voor even.

Vaderdag

Misschien zal het je een beetje verbazen. Maar het kàn dat er vanuit de United States of America goede en lovenswaardige initiatieven overgewaaid komen naar het verre Europa. Dankzij éne Mrs Dodd kunnen wij hier vandaag Vaderdag vieren. Dit initiatief, bekrachtigd door de president van dienst Calvin Coolidge, kwam er omdat Mrs Dodds’vader als weduwnaar voor zes kinderen moest zorgen, wat heel veel kracht en doorzettingsvermogen moest gekost hebben. Dat verdient een bloemetje, om het in eigentijdse termen uit te drukken.

Het bloemetje werd een traditie om elke tweede zondag van de junimaand alle vaders ter wereld te vieren. Tevens was het misschien ook een emancipatorische reactie op voorgaande initiatieven om twee moederdagen te lanceren. Een vader wil ook wel eens wat ….

In kleuterklassen heeft dat steeds aanleiding tot ongelofelijke knutselnamiddagen: asbakken, papierklemmen, krantenhouders of een leuk versje geschilderd op roze papier staan steevast in de hitparade van het ideale geschenk voor de jonge vader. Later wijzigt dit (gelukkig) in meer bruikbare én niet recycleerbare materialen zoals een flesje wijn, een cd van the Beatlles of een kistje sigaren.

Op vaderdag denken de vaders aan hun vaders.
Wie zijn ze? Waar zijn ze? Wat betekenen ze?
Op vaderdag denken de kinderen aan hun vaders.
Waarom zijn ze zo? Waarom zijn ze er? Wat kunnen zij voor mij betekenen?

Ik denk aan twaalf jaar geleden.
De laatste vaderdag van mijn vader.
Een week vóór zijn afscheid aan de wereld.
Een onaangekondigd afscheid.
Wat volgde – was een zeer donkere periode, waarin de tijd het cliché niet volgde én dus bijzonder traag voorbij sloop. Een dag, een week, een maand, een jaar …tergend langzaam voortschrijdend. Dit in tegenstelling met de wereld om me heen die het snelle tempo van weleer volgde.
Het verdriet volgde wel het cliché … eerst moeten alle seizoenen minstens één keer aan je voorbijgegaan zijn. De eerste keer zonder …

En dan ineens gaat de tijd op reis met jou. Het tempo verhoogt. De leegte wordt een beetje opgevuld.


Ik ben ondertussen ook al een vader geworden van respectabele leeftijd.


Vaak reken ik uit hoe oud mijn vader was toen ik bijvoorbeeld 18 jaar werd. Hoe dacht hij over opvoeding? Hoe gesloten was zijn openheid? Hoe open was hij in geslotenheid? Hoe dacht hij over het verlies van zijn vader? Welke dromen en teleurstellingen maakten deel uit van zijn bestaan?
Vragen zonder kans tot antwoorden.
Toch is zijn bloed ook een beetje mijn bloed … het zoekt zijn weg in mijn lijf … en in gedachten en daden stuurt ook zijn bloed mij vooruit.

Misschien is alles definitief voorbij. Misschien is hij waar hij dacht te komen. Misschien is hij de ster aan het firmament. Misschien is er enkel duisternis.
Het lichaam is al lang verdwenen. Misschien is er ergens een zielenparadijs. Misschien ook niets.
Een mens is misschien een tijdig fenomeen met opdracht te leven zolang hij leeft. Niet meer en vooral niet minder.
Of zou hij elke dag weer opnieuw waken over al wie hij liefheeft?

Maar hoe het ook moge zijn … vader … gelukkige vaderdag.

Een zaterdaggedachte

Zoonlief kwam thuis na een avondje supporteren in een Gentse minivoetbalcompetetie. Op de vraag of hij nog andere supporters kende, was zijn antwoord: 'Nee, 't waren allemaal oude mensen'. Op de vraag of die mensen zo oud waren als papa zei hij verontwaardigd dat zijn vader niet oud was.
Als bijna 50'er is zo'n opmerking van je kind een opsteker!:)

Oud zijn. Een mens kijkt er anders naar - naarmate hij zelf ouder wordt.
Als puber vind je iemand van 60 al stokoud. Als midlifer begin men die benaming maar gebruiken voor wezens boven de 80!:)
Toen ik 8 jaar was, spraken we van het oudemannenhuis in onze gemeente. Ik vraag me nog altijd of waar de oude vrouwen terecht konden.
Later werden het bejaardenhuizen met feeërieke namen als 'Home Zonnestraal. Home Vrijzicht. Home Rustplaats'.
En nu zitten we met zijn allen in serviceflats of seniorengemeenschappen.

Toen ik deze voormiddag aan een boekje begon over geheugen, tijd en ouderdom - kwam ik volgende paragraaf tegen.

Je zegt iemand niet gemakkelijk in zijn gezicht dat hij oud is.
Oud zijn anderen, ook al zijn het leeftijdgenoten.
En als je over iemand zegt dat hij oud is, dan is dat onveranderlijk wegens een gebrek of een tekortkoming.
Iemand wordt slecht te been, laat het gesprek langs zich heen gaan - je kunt zien dat hij een dagje ouder wordt.
Wat je werkelijk nooit iemand zult horen zeggen is iets als: "Hij zei vanavond zulke wijze dingen, hij begint echt oud te worden.'
Er mogen handenvol spreuken zijn over de wijsheid van de ouderdom en het verstand dat met de jaren komt, de kille realiteit van ons taalgebruik geeft aan dat er toch iets niet helemaal in orde is met oud zijn.

Uit ' De Heimweefabriek' van Douwe Draaisma (Historische Uitgeverij -
2008)

Dierbare bloggers, wanneer is voor jou iemand echt oud? Of welke wijsheid van ouderdom heb je ooit gehoord?

Eureka

Je hebt van die mensen die voor hun hobby alles over hebben. Jan behoort tot die categorie. Hij heeft een speciale hobby.
Per toeval ontdekte hij hét op 13-jarige leeftijd.
De puberteit blijkt dé periode bij uitstek waar grote ontdekkingen in de kiem reeds aanwezig zijn. Dit is alvast gebleken na grondig onderzoek in de levensloop van Archimedes, Edison of Bell.
Jan formuleerde zijn Eureka als volgt: ‘Het doet toch zo’n deugd’.

Hij kwam tot die memorabele uitspraak toen hij op 12 april 1984 ontwaakte ook een diepe en vooral deugddoende slaap.
Sindsdien doet hij er alles aan om zijn slaapcomfort te verhogen.
Slapen is zijn hobby geworden.
En als je van je werk, je hobby kan maken –dan is het nagenoeg een perfect leven. Als beambte in de Zuidertoren te Brussel kan hij bijna ongehinderd zijn hobby uitoefenen: een middagdutje, een vooravondsiësta of een ochtend-indommel-momentje. Het kan zo’n deugd doen.

Geen kosten of moeite waren te groot voor Jan om het ideale slaapcomfort te verkrijgen.
Hij kocht eerst een hemelbed. Zijn slaapkamer moest dé tempel worden van liefde.
Vervolgens stelde hij een aantal CD’s samen met slaapverwekkende muziekjes – die hij had gedownload van het internet. Illegaal dus, maar daar zou Jan zijn slaap niet voor laten. Elke avond viel hij in slaap bij het aanhoren van Conny en de (K)rekels, the Pretenders (met I’ll go to sleep) en een rap-versie van Slaap kindje slaap.

Verder zette hij op zijn nachtkastje een groot telraam. Dit maakte het hem gemakkelijk om de schaapjes perfect te tellen.

Toch was hij nog niet totaal tevreden.

Terwijl hij op een dag aan het vissen was, ontsproot in zijn hersenpan een geweldig slaapidee.
Hij construeerde een nieuwe soort watermatras. Het werd een doorzichtig ding. En het frappante en meteen ook het meest rustgevende was dat er in dat waterbed échte visjes aan het zwemmen waren. Lag Jan dus op zijn buik, dan kon hij onder hem goudvissen, zoenvissen, kopstaanders én moddervissen ontdekken.

Zijn wereldbefaamd ontwerp had echter ook enkele kleinere nadelen.
Om de haverklap moest hij zijn zeeziekte onderdrukken.
Vervelend waren ook de nachtmerries die hem in zweet deden ontwaken.
Hij beleefde keer op keer de ondergang van de Titanic.

Voor Stef, Fabian en Silke

Bewogen weken hebben ze achter de rug.
Stef slachtoffer van twee hersenbloedingen op één week.
Fabian slachtoffer van een verkeersongeval.
Silke die binnenkort een levensbelangrijke ingreep moet ondergaan.
Drie kinderen. Drie gezinnen. Drie families vertoevend tusen hoop en wanhoop.

Ik moest aan hen denken toen ik deze morgen op zoek ging naar de videoclip van Dima Bilan. Hij vertolkte zaterdag het winnend lied tijdens het voorbije Eurosongfestivalcircus. Ben blij dat eindelijk eens geen kalkoen, monster of Britneykloon het gehaald heeft. Eindelijk weer eens een ballade met inhoud. Een lied over geloof. Blijven geloven. Believe.

Even when the thunder and storm begins.
I'll be standing stong like a tree in the wind.
Nothing is gonna move this mountain or change my direction
'm falling off the sky and I'm all alone.
The courage that's inside is gonna break my fall.
Nothing is gonna dim my light within
But if I keep going on it will never be impossible not today.

Ik hoop dat net als in de videoclip op het einde alles zo goed mogelijk kan gaan met Stef, Fabian en Silke.

Uit een kindermond

Uit een schriftelijke vragenlijst:


Kom je hier graag naar school?

JA


Waarom?

... OMDAT WE HIER OPGEVOED WORDEN ZOALS ECHTE MADEMASELLEKES

Trouwens beste bloglezers, ging jij graag naar school. Waarom (niet)? Ik kijk uit naar originele antwoorden!

Menselijk drama door treinstaking

Jean-Pierre (45 jaar) had kosten noch moeite gespaard om vandaag tijdig op zijn werk in Brussel te geraken.
Voor één keer mocht een taxi hem naar zijn werkplek brengen.
De stakende treinmannen en vrouwen zouden hem niet beletten om aan de slag te gaan. Jean-Pierre was immers aan een heel belangrijke taak bezig in opdracht van de baas.

Groot was zijn verbazing, en toch ook wel een beetje zijn trots toen kort na de middag een cameraploeg van de VRT Nieuwsredactie arriveerde. Zij kwamen de gevolgen van de treinstaking in beeld brengen. En de gevolgen waren er zeker: Jean-Pierre zat nagenoeg alleen in de grote kantoorruimte.

Enfin, Jean-Pierre belde direct vriend en vijand op om te zeggen dat hij vanavond in het Nieuws zou komen.
Hij zette om 17 uur de taxichauffeur aan om in ware Peking-Express-stijl te vlammen naar zijn woonst, waar hij opgewacht werd door zijn ma, schoonmoeder, buurman Marcel en tante Auguste.
In afwachting van zijn moment suprême legde Jean-Pierre hen nog eens in geuren en kleuren uit welke belangrijke job hij wel heeft.

Om 19 uur was het zo ver. Goedele Wachters leidde de reportage over de gevolgen van de treinstaking in. En inderdaad, Jean-Pierres werkplek kwam in beeld. Meer nog, een close-up opname van de noeste werker (zo dacht hij althans) werd de ether ingestuurd.
Helaas voor hem zei tijdens het tonen van dat beeld de reporter volgende magische woorden:
"... Ondertussen werd er wat getokkeld op een klavier ...".

Jean-Pierre trok met bloedrode kaken naar zijn kamer.
Hij sloeg de deur met een zware slag dicht.
Morgen meldt hij zich beslist ziek.

Welk boek vindt u dat Leterme moet lezen?

Deze vraag werd me doorgespeeld door Franky. Wie Cursief Huigje kent, weet dat politiek niet meteen zijn ding is. Maar toch ook dat ie geen uitdaging uit de weg gaat om in zijn gekende stijl antwoorden te vinden op prangende vragen.
Daarom - weliswaar ruim een maand nadat Franky een stokje in mijn richting gooide - ging ik snuisteren in mijn boekenvoorraad, op zoek naar wat de felgetergde premier Leterme zou kunnen plezieren.

Voor mij is één ding duidelijk.
Yves zal niet veel tijd hebben om te lezen. Hij moet steeds maar oplossingen zoeken voor steeds maar nieuwe problemen. Dus een dikke turf van honderden pagina's lezen is niet aan hem besteed. Althans niet op dit moment.

Dus moet ik een andere manier vinden om toch zijn aandacht naar de literaire wereld te trekken.
Want zeg nu zelf: literatuur verzacht de zeden. Of zoiets.

Misschien heeft Yves alleen tijd om interessante titels te lezen.
En wie weet kan dit hem overhalen om in plaats van uren bij Joëlle of Inge te zitten, zich af te zonderen samen met zijn geit. Om zich zo te laten onderdompelen in een 'taal'-bad. Misschien kan hij koningin Paola of prinses Mathilde daarbij vergezellen.

Mijn lijstje voor Yves:
1. Brug der Zuchten (Richard Russo): hoeveel keer immers zou Leterme de voorbije maanden niet diep gezucht hebben! Trouwens de Brug bestaat echt, en is de verbinding tussen het dogenpaleis en de gevangenis in Venetie.
2. Vlamingen op de Titanic (Dirk Musschoot): misschien herkent Yves zich in één van de hoofdpersonages - die zodra hij was ingecheckt, een voorgevoel had dat alles slecht ging aflopen.
Misschien kan Yves zich wel optrekken aan het feit dat er nog twee vlamingen de ramp overleefd hebben!
3. Liefde in tijden van cholera (Gabriel Marquez). Al was het maar om Yves te laten beseffen dat het uiteindelijk allemaal draait om liefde en haat.
4. Het verdriet van Belgie (Hugo Claus). Het kan misschien onze premier inspireren om een vervolg te schrijven.
5. Klussen voor dummies (G. Hamilton).

Graag had ik nog één van volgende bestsellers aan Yves overhandigd.

• 'Pietje Puk wordt eerste minister.'
• 'Tiny in de Wetstraat'
• 'Ivo splitst B-H-V'.

Helaas zijn die niet meer te vinden in de boekenwinkels!

Wie zich geroepen voelt om het stokje te vangen, doe maar.
Of wie mij wil laten weten wat zijn/haar favoriete boek aller tijden is ... aarzel niet!

Klant is koning (2)

Belofte maakt schuld. Dus hier het vervolg van dit.

Een Eekse bakker had dus de ban gebroken door aan zijn klanten niet meer een volledig brood te verkopen, maar ook 'sneetjes'.

Omer (39), een kleine zelfstandige nachtwinkeluitbater aan de Rubenslaan, ziet de toekomst dan ook zwart in. Als volksmens in een multiculturele volksbuurt staat hij versteld van wat er vandaag allemaal bij hem besteld is geworden.

Mag ik aub zes centiliter melk?
Ik wil pagina 6 en pagina 12 van de zondagskrant.
Graag één sigaret.
Wil je één glas bordeaux inpakken?
Ik heb geen geld genoeg voor een volledig pak, dus kan je me zes chips geven.

Het hek is hoe dan ook van de dam.
Als de klanten van huis zijn, dansen de zelfstandigen naar hun pijpen.
Er is blijkbaar geen weg terug.

En waar zal dat eindigen?

Misschien kan ik binnenkort de bus nemen om honderdvijftig meter verder naar de winkel te gaan?
Of kan ik een deeltje van de Dikke Vandale in huis halen, bijvoorbeeld alle woorden die beginnen met een D?
Dimitri Verhulst kan overwegen om één woord per dag te schrijven.
En op vraag van de muziekminnende klant zal muziek legaal gedownload kunnen worden per muzieknoot. Wedden dat de 'la' sterk in trek zal zijn.

Misschien krijgt Jean-Marie Leblanc ook last van egoïstische trekken én lanceert hij een Ronde van Frankrijk die tussenstops heeft in België, Duitsland, Zwisterland, Bagdad, Peking en Parijs.
Het is dan maar te hopen dat ook de renners egoïstische zakken zijn geworden die het na één etappe voor bekeken houden.

You'll never walk alone

Hoe geraakt iemand supporter van een bepaalde ploeg? Toeval? Genetisch? Of het lot?

Bij mij startte het allemaal meer dan 35 jaar geleden.
Ik was nog een ukkie (of zoiets) toen zus en broer een gedicht schreven over de Club Brugge-spelers. Dit gedicht werd opgestuurd en enkele weken later kwam de postbode een brief met hoofding van FC Brugge in de bus steken: het bleek een uitnodiging voor het gehele gezin om een match op de hoofdtribune bij te wonen.
Het werd meteen de start van vele schitterende voetbaljaren.
De hoogtedagen van Club Brugge, zowel in eigen land als Europees.

Onvergetelijk was die avond in november 1975 (ik was 16 jaar) - toen Club een 3-0 nederlaag in Ipswich nog ongedaan maakte door thuis te winnen met 4-0. Het scharniermoment van de Club. Ik zie ons nog zitten op de tribune. Een uniek moment in mijn leven.

Samen met pa, broer en zus waren we later zoveel keren van de partij.

Met de blauw-zwarte sjaals, gebreid door 'metje'.

Op de weg van en naar het stadion (eerst de Klokke, later het Jan Breydelstadion) zongen we in de auto Clubliederen.

Uren voor de aftrap stonden we te genieten van de supportersliederen, de opwarming van de spelers, ...

De Europese matchen waar pa, Roger Soenen, Gilbert Cardoen en wij steevast een parkeerplaatsje kregen bij een Brugse slager.

En elke Europse winst werd na de match nog eens beklonken in een cafeetje in de buurt van Zedelgem.

Ondertussen is het allemaal wat minder geworden. Ook met de Club. De enkele keren dat ik nog ging kijken, waren niet meer memorabel. Het spelpeil, de ambiance op en rond het veld verwaterde ...

Maar toch ... is het supportershart is gebleven voor dé club uit Brugge.

Zaterdagavond om 20 uur zal in het Jan Breydelstadion te Brugge volgend lied weergalmen. Als afscheid van een speler, die op korte tijd een Clubspeler werd.

De grote Clubfamilie treurt.

Klant is koning (1)

Het is al meer dan eens verkondigd.

Geen mens ontkent het.

De ‘ik-maatschappij’ beleeft zijn hoogtedagen. Verenigingen sluiten meer en meer hun deuren bij gebrek aan leden die voor het algemeen nut nog iets willen doen.

Er zijn kwatongen die beweren dat heel binnenkort er een drastische wijziging in de Nederlandse spraakkunst zal bekendgemaakt worden.

Zo zou in de vervoegingen van werkwoord de eerste persoon meervoud niet meer gebruikt mogen worden. Voorlopig kan ik nog schrijven: ‘zullen we eens samen een eindje wandelen?’. Binnenkort is dat ten strengste verboden. Het wordt dan een individuele wandeling.

Mogelijks verdenkt de lezer mij nu van overdreven pessimisme of van pessimistische overdrijving.
Maar wie zijn oren en zijn ogen goed openzet, kan niet anders dan de signalen op te vangen.

“Mag ik twee sneetjes brood?” is niet langer meer enkel te horen in hotels of restaurants. Sinds gisteren ook in bakkerijen. Jawel, een Eekse bakker is van mening dat een klant altijd koning is. Ook als de koning geen klant is.
De wakkere Eekse burger die het niet ziet zitten een klein gesneden boerke te kopen kan vanaf vandaag vier sneetjes wit brood, twee dun gesneden volkorenbrood en vijf dik gesneden waldkorn aanschaffen. Alles mooi afzonderlijk verpakt én met de glimlach afgerekend.

Kan het nog egoïstischer?

Jazeker, maar dat lees je in een volgende aflevering.
Nieuwsgierigheid is nu eenmaal de moeder van de porseleinwinkel.
Of zoiets.

Allergie

Het schijnt dat het aantal allergische kinderen in 20 jaar meer dan 15 % is gestegen. Dat verrast me niet. Al krijg ik zeker niet meer het etiket ‘jeugd’ opgeplakt, toch ervaar ook ik elke dag een beetje meer (copyright: Luc Steeno) allergie.

Ik ben allergisch voor oranje verkeersborden. Ik krijg al de kriebels wanneer ik in de verte een waas van oranje zie. Het signaal dat er weer ergens op de Vlaamse wegen kasseileggers, geluidsschermvernieuwers, telenetkabelleggers of rioolvoorzieners aan het werk zijn. Om hen niet te storen in de af en toe drukke bezigheden, sturen ze dan maar de arme automobilist de woestijn in. Het eerste bord wijst nog in zekere zin de richting van de wegomlegging aan. Twee kruispunten verder is het al gissen of je nu linksaf of rechtdoor moet. Dat veroorzaakt hartkloppingen, aanvallen van hyperventilatie en jeuk.

De allergie voor het eindeloos geleuter over het gat in de ozonlaag is eveneens sterk toegenomen. Begint iemand de discussie over het gat, dan maak ik dat ik me vlug uit de voeten maak met mijn tweedehandse wagen met kapotte uitlaat die een enorme walm achterlaat.

Recentelijk nog heb ik een allergie voor huisdieren kunnen voorwenden. De buurman had namelijk een mooie geste willen doen door vier parkieten te schenken. Dankzij enkele hoest- en niesbuien geraakten de beestjes compleet over hun toeren. Ze gaven zelfs de geest. Meteen was het huisdierenvraagstuk opgelost.

De enorme toename van het aantal allergieën bij onze jeugd verontrust mij. Kan de jeugd nog gered worden? Is een ommekeer nog mogelijk? Waar zijn er remedies te vinden?
Blijkbaar zouden Bachbloesems een helend effect hebben én alle allergische symptomen doen verdwijnen. Dat kan gerust zijn, maar ik heb het niet zo voor Bach. Deze Duitse organist moet mijns inziens toch wel de duimen leggen tegen Scarlatti, de Italiaanse virtuoos. Ik begin alvast met de import van Scarlattibloesems

Een verre vriend heeft laten weten dat hij een oplossing heeft gevonden voor zijn duivenallergie. Bij de start van het duivenmelkerseizoen verspreidt hij een virusgerucht over de acht weduwnaars van zijn buurman. Met de zware dioxinecrisis en vogelpestscenario’s nog in het achterhoofd nemen de plaatselijke politici en leden van de duivenpolitie geen enkel risico én stellen ze een schutkring op. Meteen is mijn verre vriend zeker een aantal weken verlost van rode ogen, prikkelhoest, obstipatie en lopende neus.

Trouwens beste bloggers, waar ben jij allergisch voor?

Een literaire stok

Ik was nog maar net mijn dagje verlof begonnen, of er kwam een e-mail binnengewaaid van Petra, ex-collega, snookerliefhebber, sportmadame, fotomaakster en nog zoveel meer. Ze wierp een stok in mijn richting. Een literaire stok die ik met graagte opving.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Ik draai me om. Neem lukraak één van de vele boeken uit mijn boekenrek. De titel is: 'De Vlamingen op de Titanic', geschreven door Dirk Musschoot. Een fascinerend verhaal van onze landgenoten aan boord van de Titanic. 27 landgenoten voeren mee op die tocht, slechts 7 zouden de ramp overleven. De meeste vlamingen waren landverhuizers, arme emigranten die in de derde klasse reisden, en voornamelijk afkomstig waren uit de streeks tussen Aalst en Ninove. Ze wilden naar de Nieuwe Wereld, in de hoop op een beter leven.


2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Voor de families Hampe, Vandewalle en Wittevrongel kropen de dagen voorbij, de onzekerheid was nauwelijks uit te houden.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

Elke dag gingen ze op het gemeentehuis naar nieuws vragen, elke dag was het angstig uitkijken naar de postbode en de veldwachter. Maar er kwam geen nieuws en op zaterdag 8 mei 1912 schreef de Gazette van Brugge: 'De bevolking is hier in angstige afwachting naar tijding voor drie dorpsgenooten, die met den Titanic over den Oceaan zijn gestoken en sedert het vergaan van de Titanic geen teekens van leven hebben gegeven. Hunne ouders, bloedverwanten, vrienden, ja, al de inwoners wachten in angstige spanning op eenig nieuws over de opvarenden en blijven intusschen hopen en vreezen terzelfdertijd."

Op mijn beurt geef ik dit boekenstokje door aan René, Pink Lady en Evelien. Vangen maar!

En voor alle anderen heb ik de prangende vraag: welk boek ligt er bij jou momenteel op het nachtkastje?

De bril van Maxima

Beste Bart

Geachte, De Leesdijk, het samenwerkingsverband van 9 bibliotheken uit de regio, organiseert een cursus "kennismaking met de computer" voor 50-plussers. Deze cursus loopt in samenwerking met VormingPlus en met de steun van de Provincie Oost-Vlaanderen.
Met vriendelijke groeten,
Hilde
bibliothecaris Openbare Bibliotheek

Deze mail kwam deze morgen binnengewaaid in mijn inbox.
Voor een pas-48-jarige is dit wel even slikken.
Ik overweeg om de bibliothecaris de bril van Maxima op te sturen.
Zodat ze mijn geboortedatum op de ontlenerskaart voor eens en voor altijd goed kan lezen.


PS sorry Maxima, want je stond voorbeeldig met die bril.

Zet een kaars voor je raam vannacht

De kaarsenindustrie kent een enorme expansie. Daar kan je van op aan. Recent eigen onderzoek heeft namelijk aan het licht gebracht dat 1 op 3 huismoeders dagelijks minimum 3 en maximum 12 kaarsjes laat branden.

Ik kwam tot dat verrassend resultaat nadat ik de afgelopen weken al mijn vrije tijd opofferde om huis-aan-huis een mondelinge enquête af te nemen. Soms kreeg ik de deur tegen mijn neus, vermoedelijk omdat ik de huiseigenaar deed denken aan een getuige van Jehovah. Maar meestal werd ik met open armen én met een pot warme Senseo-koffie verwelkomd.

Bertha (56 jaar) brandt reeds haar leven lang elke dag één kaars. Ze hoopt hierdoor haar God te overtuigen om geen enkele bacterie, virus of gezwel toe te laten in haar huisje.

Martha (75 jaar) wil dan weer goeie examenresultaten van haar zes kleinkinderen afdwingen door het branden van Noveenkaarsen. Via haar oudste kleinzoon heeft ze namelijk per e-mail een pallet Noveenkaarsen OLV van Altijddurende Bijstand aangekocht. 4,25 euro per stuk.
Toen Emma (12 jaar, 1e Economische) met drie buizen thuiskwam, weet Martha dat aan het feit dat op de 16e van de maand de Noveenkaars per ongeluk eens gedoofd is geweest. Sindsdien houdt ze nagenoeg dag en nacht trouw de wacht bij de kaars aan het raam.

Louise (18 jaar) is op haar beurt een échte kaarsenbrander. Niet direct uit religieuze overwegingen, maar wel om het extra gezellig, prikkelend en zwoel te maken wanneer haar vriend (25 jaar) in huis is.
Jeanne (98 jaar) heeft pech. Ze maakt haar laatste levensmaanden door in het rusthuis ‘Herfstvreugde’. Het reglement van orde schrijft er voor dat er onder geen beding kaarsen mogen gebrand worden op de kamer. Enkel in de kapel mag, mits betaling van € 1,20 per kaars – vuurtje gestookt worden. Jeanne echter heeft er iets op gevonden om toch het licht te laten schijnen in haar piepklein kamertje. Als diepgelovig mens vindt ze het sneu dat ze al haar attenties en intenties niet kan verzilveren door het branden van theelichtjes om Gods zegen te verkrijgen. Via haar neefje, een crack in computerwerk, kreeg ze echter een illegale cd waarop één lied zestien keer herhaald wordt. Van ’s morgens vroeg tot omstreeks 22 uur weergalmt in haar kamer ‘Zet een kaars voor je raam vannacht’. Hopelijk heeft God niets tegen Rob De Nijs.

Marcel (49 jaar) liet mij weten dat hij niets, en dan ook niets van kaarsen wil horen. Dit alles na het grote drama dat in zijn leven heeft afgespeeld.. Dit had alles te maken met de theelichtjes gekocht in de Casa. Op de 17 mei 1987 – hij beleeft het nog alsof het gisteren was – brandde het volledige huis af, toen die kaarsjes de gordijnen in fik staken. Sindsdien heeft hij een enorme allergie voor kerken, pastoors, heiligen en bedevaartsoorden.

Zo maar

Ik herinner me nog levendig scénes uit mijn jeugd waarbij ik vol verwachting uitkeek tot de postbode ons huis naderde. In principe was dat steeds rond 9 uur. Erg klokvast reed hij echter niet met zijn fiets. In de vakantie – wanneer de zon al in de voormiddag voor menig zweetdruppels zorgde - kon dat wel eens 11 uur worden vooraleer ik met succes de brievenbus kon openen.
Het hek was helemaal van de dam op de dagen dat de pensioenen uitbetaald moesten worden. Dan was het zelfs na de middag vooraleer de rooduitziende postman onze straat betrad.

Mede door het internet is het werk van de modale postman en postvrouw wat geslonken. Nu worden er per seconde duizenden e-mails verstuurd over gans de wereld. Daardoor is mijn actiegebied, dertig jaar na mijn jongste jeugd, verlegd van ‘de groene brievenbus’ naar het ‘Postvak in’ van de computer.

Kom ik na een weekje afwezigheid terug op mijn werk, dan staan er tientallen e-mailberichten op mij te wachten. Nee, veel fanmail zit er niet. Het blijft grotendeels beperkt tot werkopdrachten, waardoor ik regelmatig zin krijg om gans die outlook van mijn computer te verwijderen.

De computer thuis heeft het grote rustgevende voordeel dat in principe enkel die mensen, die je nauw aan het hart liggen, beschikken over het juiste e-mailadres. Dit is, en dat weet ik wel, echter een grote onwaarheid.. De grote hoeveelheid onnozelheid, spam en andere monsters die dagelijks mijn elektronische brievenbus bezoedelen, neemt angstwekkend toe. Geen virus- of spamscanner is er tegen bestand.

En toch kijk ik, inderdaad soms als een kind uit naar wat er op me afkomt. De hedendaagse techniek zorgt ervoor dat ik niet enkel meer ’s morgens maar ook de ganse dag door post kan ontvangen.

Je hebt de mailkes van de jongeren. Direct herkenbaar door de turbulente directe stijl waarin ze schrijven. Het AN (Algemeen Nederlands) heeft plaatsgemaakt voor ET (eigen taaltje) in de stijl van ‘Oe ist? Keb nen sjieke kado gekregen? Maf!’.

Vervolgens heb je de plechtstatige berichten, verstuurd vanuit één of ander deftig etablissement.. De stijl à la ‘Geachte Heer, we hebben vernomen dat u interesse hebt in ons product.’

Maar meestal vind ik er gewone, vriendschappelijke, humoristische, lieve berichtjes. Het maakt de dag meteen een beetje goed. Soms valt echter wel eens een stilte wanneer ik een emailke open. Dat overkwam me vandaag.

De outlook express gaf aan dat er een bericht op komst was. In tegenstelling met een gewone brief kan je nu perfect weten waarover het bericht gaat, nog voor je het gelezen hebt. In het vakje ‘onderwerp’ lees ik ‘zomaar’. Dus zo perfect is het ook niet.

Zomaar is echter niet zomaar als ik de volgende zinnen lees: ‘Drie weken geleden heeft een goede vriend van ons zelfmoord gepleegd. Het was een grote schok. We wisten dat hij wat problemen had, maar dat ze zo diep zaten om tot zo iets definitiefs te komen, daar stonden we paf van. We proberen de draad weer wat op te pakken, maar het is nog maar een nylondraadje.”

Het wordt stil in huis. Stil in mij.
Ik zoek woorden om te schrijven.
Ik vind er geen en toch schrijf ik er.
Ik voel dat de andere kant wacht op een woord.
Een reeks woorden kunnen dankzij de computertechniek stante pede teruggestuurd worden.
Geen zoektocht meer naar postzegels, geen brieven die enkele dagen onderweg zijn
Gewoon verwoorden wat je wil, en dan op de knop ‘verzenden’ drukken.
Slechts een paar minuten later krijg ik de elektronische bevestiging dat de andere kant het bericht gelezen heeft.
Ik hoop dat ‘er zijn’ een beetje troost kan geven.
Zomaar.

Tomtesterom

Het nieuwe programma van Tom Van Waes op Eén heeft zijn start niet gemist. Hij lanceerde op het einde van de eerste uitzending een oproep naar kijkend Vlaanderen om paparazzi-foto's door te sturen van bekende vlamingen. Dit gebeurde massaal. En je kan het al raden: niet iedereen was ermee opgezet! Dus sloot de VRT de website.

Maar Cursief Huigje zou Cursief Huigje niet zijn - indien hij toch de Vlaamse wegen verkende op zoek naar bekend volk. Hij verschool zich achter bomen, struiken, muren. De camera in de hand. Regen of sneeuwbuien konden hem niet deren.

Hieronder een selectie van zijn gespotte' BV's. Wie kent wie? En wie zou jij graag eens gespot zien! Laat het mij weten.

Tafereel op Sint-Pietersplein Rome

1

Ze staan op de uitkijk ... dus geduldig wachten ... hopelijk niet op Godot ...

2

Ze zijn een beetje ongerust: "Zou hij het zijn?"

3 Ze zijn in opperste extase: "Yes. hij is hét."

Een uurtje minder

Je hebt zo van die dagen dat er geen 24 uur tijd is om alles te doen wat moet gedaan worden. Het is weliswaar zeldzaam, maar toch.
Gisteren was het zo ver. Mijn zaterdagplannen moesten gerealiseerd worden in een tijdsbestek van 23 uur. Geen seconde langer. En dat vond ik niet leuk.

Tijdens één of ander oliecrisis in langvervlogen tijden kregen energiebewuste politici (al is dat een contradictie in terminis) het in hun hoofd om een zomertijd in te voeren. Erger nog, zij bepaalden zelfs dat de wekker precies om 2 uur ’s nachts één uurtje moet doorgedraaid worden.

Ik ben al geen echt fervente fan van politici. En hun zomeruurbeslissing maakt me kwaad.

Ik ben namelijk geen avondmens. Tijdig de bedstede opzoeken is een dagelijks ritueel. Rituelen zijn nu eenmaal belangrijk in het leven, niet waar?
Mijn grootouders zaliger hebben me steeds duidelijk wijs gemaakt dat de uren slaap vóór middernacht driedubbel tellen en de uren na middernacht dubbel.

Wie haalt het in zijn hoofd om mij te gaan verplichten om op een zaterdagnacht mijn wekker te laten aflopen omstreeks 1 u 55, waardoor ik nog net de tijd heb mijn ogen uit te wrijven, te beseffen dat de nacht heel kort was en de wijzers van de wekker een uurtje verder te laten stilvallen?

Elk jaar is dàt voor mij een marteling. Het duurt meestal nog een tweetal uur vooraleer ik weer in slaap ben gevallen.

En eenmaal terug wakker, is het een speurtocht naar alle wekkers en toestellen die het vertikten om spontaan een sprongetje van één uur te maken: het autoklokje, de videorecorder, de microgolf, de gewone golf, de polshorloges, de thermostaat …

Misschien opper jij dat een mens nu toch ’s avonds wat langer profiteren van het daglicht – maar ook dat is voor mij godgeklaagd. Als vroege slaper kan ik nu niet meer in slaap geraken omdat er teveel daglicht in de slaapkamer binnendringt.

Dat het maar vlug 26 oktober wordt!

Een verdwaalde klok

Reeds eeuwen lang vertrekken de klokken, alom ten lande, richting Rome op Witte Donderdag. Ze hadden eergisteren weinig geluk. De weersomstandigheden waren niet perfect: nat, een sterke tegenwind. Gelukkig ook weinig luchtverkeer.
Daar de klokken sinds gisteren onderweg zijn, heerst in alle kerktorens ten lande complete stilte.
De kerkuilen, de duiven en de vleermuisjes weten niet wat er gebeurt. Ze kunnen hun oren niet geloven: want in alle kerkelijke gebouwen zwijgen ook de orgels en de harmoniums. De mannen van het vrouwenkoor en de vrouwen van het mannenkoor doen meer dan 48 uur hun best om a capella de mooiste klanken uit hun kelen te produceren.

Soms schrikken de tortelduifjes zich een aap, terwijl de kerkuiltjes zich een hoedje schrikken wanneer ver beneden hen zwaar kattegejank de eucharistieviering om zeven uur 's morgens opluistert.

Vele parochianen hopen dan ook dat het vlug weer paaszaterdag is. Nà het credo tijdens de avondmis kan immers het leven weer haar eigen gang gaan. De organist ontbindt dan zijn duivels op het toetsenbord. Het moge duidelijk zijn: de klokken van Rome zijn dan terug in hun vertrouwde kerktoren.
De rooms-katholieke klokkenprocedure is simpel.
Of liever, het lijkt simpel.

Maar in het kleine dorp aan de Leie heeft er zich een klein paasdrama afgespeeld.
Was het jonge klokje in de war door de nakende overschakeling naar het zomeruur?
Misschien vond hij het niet de moeite waard om naar Rome af te zakken nu de paus van zijn dromen er niet meer is.

Eén ding is zeker.
Om klokslag 6 uur werden vandaag de paar honderd parochianen uit hun slaap gewekt én werd een eeuwenoude Goede vrijdag-stilte doorbroken.
Het klokje had immers de weg teruggevonden naar zijn kerkje.
Van pure blijdschap liet hij zes keer na elkaar de klepel slaan.

Het wordt een Pasen als geen ander!

De Westvloamink

West-Vlamingen zijn té bescheiden.
Dat stond gisteren in het Nieuwsblad te lezen.
Vier inwoners van Menen hebben een nieuwe partij opgericht, de TWV oftewel de Trotse West-Vlamingen.
Zij zijn van mening dat West-Vlamingen al heel veel bereikt hebben, maar toch altijd wat te bescheiden zijn.

Ik moest meteen denken aan Gerrit Callewaert uit Bavikhove.
Hij verkondigde enkele jaren geleden via het programma 'In de gloria' reeds dat West-Vlamingen heel wat te bieden hebben.
Ik vermoed dat Gerrit binnenkort ere-lid wordt van de TWV.

Verkeerd verkeer

Ik zie vandaag
vijf chauffeurs die drukke gesprekken voeren
met de gsm in de hand

Ik zie vandaag
één chauffeur die op een druk kruispunt
moeilijke manoevers doet
met de gsm in de hand.

Ik zie vandaag
een vrachtwagenchauffeur
die geïnteresseerd zijn krant leest
die rust op het stuur.

Ik zie vandaag
een kind op de schoot van de mama
terwijl vader zich een weg zoekt
in de Kerkstraat.

Ik zie vandaag
een oude meneer aan het stuur,
hij wordt daarbij geassisteerd
door zijn kleine hond
die op de schoot mee helpt sturen.

Ik denk
aan An, Madeline, Tosca en Camila.
Aan de witte ballonnen die een weg zoeken
naar de hemel.

Obstakel op de weg

Het was op de radio.

Even voor 18 uur onderbrak de verkeersredactie het programma op radio 1 met de melding:"Er is een obstakel gesignaleerd op de E17 ter hoogte van kilometerpaal 41. Op het linkerrijvak ligt er een kist."

Twee uur later rijdt Frankie de garage binnen.

Hij opent de koffer.

En merkt tot zijn grote ontstentenis dat er geen kist meer in ligt.

Frankie ziet de bui al hangen.

Bevend telefoneert hij naar zijn werkgever.

Even later neemt die op

én zegt: 'Goeienavond, met begrafenissen Verkest. Wat kan ik voor u doen?'

Liefde

Ze heffen het glas op de toekomst.
Zijn glimlach verankert zich in de hare.
Traagjes en lichtjes bevend tikken ze de fluitglaasjes tegen elkaar.
om vervolgens elk op hun eigen tempo de godendrank te proeven.

Zij krijgt algauw een blosje op de wangen.
Hij krijgt meer en meer pretoogjes.

Zij nemen elk een verschillend voorgerecht.
Hij lust wel een groen slaatje.
Zij geniet van de zes oesters die haar voorgeschoteld worden.
Halverwege echter ruilen ze hun bord.
Hij krijgt zo ook zijn portie afrodisiaca
Zij lust ook wel een groen blaadje.

Hetzelfde scenario speelt zich af tijdens het hoofdgerecht.
De borden verwisselen in een vloeiend, maar toch ook iewat beverig tempo.
Hij haakt echter vroegtijdig af.
Enough is enough.
Geen nood, zij krijgt haar oorspronkelijk bord terug om het vijf minuten later leeg terug te geven.

Veel zeggen ze niet.
Ze kijken.
Ze genieten.

Hij haalt haar sjaal en jas.
Helpt haar die aandoen.
Zij haakt haar arm in zijn arm.
De andere hand houdt de wandelstok vast.

Voetje per voetje schuifelen ze richting uitgang.
Ze geven nog een complimentje aan de kok.
En dan zijn ze weer weg.

Hij, een opa van 76 jaar.
Zij, een oma van 82 jaar.

Arm in arm
Richting toekomst.

Wat je helemaal niet graag doet

Opa Gilbert was al de gehele dag in de wolken.

Aan iedereen die hij tegenkwam in de winkel en op straat, vertelde hij dat zijn kleinzoon vanavond op de televisie kwam.

Opa Gilbert had enkele vrienden uitgenodigd om rechtstreeks te kijken. Het ging weliswaar niet meteen om zijn meest geliefde zender, maar één keer kijken naar Ketnet zou hij wel overleven. Kleindochter Stefanie had de videorecorder geprogrammeerd, want opa wou 's anderendaags al zijn buren uitnodigen om te kijken naar zijnen kleinzoon op tv.

Gilbert vertelde het uur voordat de uitzending begon, in geuren en kleuren over de knalprestaties van Louis, zijn kleinzoon: twee jaar geleden was die nationaal kampioen accordeonspelen geworden, vorig jaar kwam hij ook al eens in het nieuws toen hij een taart in het gezicht van één of andere politieker had gesmeten.

En dat kwam het moment suprème.

De volumeknop werd nog eens extra aangedrukt.

Het onderwerp van de uitzending was blijkbaar: 'Wat je helemaal niet graag doet."

Eerst verscheen een tiener met zeker vier piercings in zijn wenkbrauwen. Die moest niets weten van afwassen.

Vervolgens kwam een lange slungel in een dialectisch taaltje verkondigen dat hij helemaal niets graag doet.

Opa Gilbert zette zich recht toen zijn kleinzoon in beeld kwam.

Louis keek in de camera. Kuchte even én sprak dan de legendarische woorden:

"Wat ik helemaal niet graag doe? ... Ewel, vuile werkjes zoals bejaarden helpen."

Het zal wellicht nooit meer goed komen tussen Opa Gilbert en zijn Louiske.

Taart met drie kaarsjes

Op 26 februari 2005 zette ik mijn eerste stappen in de blogwereld. Niet goed beseffende wat dat allemaal zou teweegbrengen. Niet goed wetende welke weg ik precies wou bewandelen.

Ondertussen bevat Cursief Huigje toch al 293 posts, de éne al meer geslaagder dan de ander.

Een trouwe schare bloggenoten volgt mijn wel en mijn wee. Bedankt hiervoor én voor de vele commentaren, die nogal eens grappiger zijn dan wat Cursief Huigje uit zijn botten slaat.

Tellers op websites moeten steeds met een flinke korrel zout genomen worden. Daarom zette ik er drie op Cursief huigje. Ze tonen aan dat er sinds juni 2006 toch al ongeveer 35000 à 37000 bezoekertjes zijn langsgekomen. En bijna 4 000 reacties zijn in de loop van die tijd bij mij binnengewaaid.

En wanneer ik de getallekes op mijn twee andere blogjes erbij tel, dan zit ik in de buurt van de zestigduizend.

Ook nu, twee jaar later, heb ik geen enkel idee hoe deze blog zich verder zal ontwikkelen.

Ik schrijf omdat ik graag schrijf.

Ik hou van humor.

En als ik er in slaag om af en toe eens een glimlach rond de mond kan toveren van wie Cursief Huigje komt ontdekken, dan ben ik al meer dan content.

Heb je goeie raad voor Cursief Huigje?

Wat wil je veranderd zien of misschien juist behouden?

Laat het me weten.

PS bij deze verjaardag 'noch bloemen noch kransen' ... een flesje champagne mag mij echter steeds bezorgd worden.

Wees te vertrouwen, maar vertrouw niemand!

De bevolking van een klein dorpje, ergens in de Westhoek, is in shock.

Nochtans begon deze dag net als alle andere dagen. Voor dag en dauw waren Eulalie en Frans wakker: de koeien moesten nog met de hand gemolken worden. César liet zijn hond uit. En Magdalena maakte zich al klaar om naar de 9 uur-mis te vertrekken.
Net als 70% van de 68-plussers uit de gemeente was zij grote fan van priester P. Een zachtaardige man, die nooit één woord luider dan het andere sprak. Dat had wel eens tot gevolg dat zuster Eufraie in slaap viel tijdens één van zijn preken.
Niets leek priester P. uit evenwicht te halen. Met engelengeduld probeerde hij iedereen te overtuigen van Gods goedheid.
Het kleine dorp kende het woord 'misdaad' niet. De afgelopen 50 jaar was er nimmer een moord gepleegd, neen zelfs inbrekers vonden het blijkbaar de moeite niet om er eens op zoek te gaan naar de goedgevulde kousen onder het bed van Eulalie & Frans.
Het dorp leek dus eerder op een hemel, dan op de hel. Toch schoven elke week weer, voor het begin van de avondmis op zondag tientallen burgers aan om plaats te nemen in de biechtstoel. Priester P. luisterde, gaf de zegen én de opdracht voor het lezen van 5 weesgegroetjes en 2 onzevaders.

Geen vuiltje aan de lucht ... tot vandaag.

Het was Magdalena die alarm sloeg. In een mum van tijd ging het nieuws de ronde. César haastte zich naar het dichtst bijzijnde café, bestelde een grote cognac om van de shock te bekomen. En Eulalie en Frans begonnen aan het lezen van de paternoster.

Aanleiding tot dit alles was de open brief van Priester P. in Kerk en Leven. Geen zachtaardige brief, geen verheerlijking van de hemelse bevolking.

Wees te vertrouwen, maar vertrouw niemand!
Er zijn heuse dieven en dievegges onder ons!!!

Veel meer dan de 'stellingen' van de lessen moderne wiskunde waarmee ik doorheen de jaren van mijn middelbare schooltijd worstelde, onthield ik van mijn voormalige leraar wiskunde bovenstaande woorden. Zijn boutade werd voor mij andermaal brandend actueel nadat, begin vorige week, de houten legerkoffer werd gestolen die ik pas enkele dagen voordien met de beste bedoelingen, plaatste ter hoogte van de garagepoort van de pastorie.
Bewuste koffer diende voor het deponeren van oude palmtakken (die er naar aanleiding van de diefstal werden uitgehaald en opzij gelegd)

Voortaan is mijn stelregel dat de 'anonieme' mens (lees: 'al wie je niet in de gaten houdt') niet te vertrouwen is. Er lopen onder ons dan ook heel wat mensen rond die schijnbaar niets anders ten doen hebben dan uitkijken naar wat te zwaar en niet te warm is ...
Zij beschamen ons aller vertrouwen!
Of is de mens dan toch van nature slecht?
Moge elke dader, van om het even welke diefstal, branden in de hel ... hoe eerder, hoe liever.

Pastoor P

Vermoedelijk zal het nog een hele tijd duren vooraleer de innerlijke rust in de kleine gemeente weer hersteld is.

ps: dank aan Marc uit Sint-Niklaas voor dze cursiefje-tip!

Verwarring

Het zal je maar overkomen.

Al weken van de éne dokter naar de andere gestuurd worden.

Nauwelijks kans krijgen om even op adem te komen.

Nauwelijks kracht om iets te doen.

Steeds maar opnieuw afspraken moeten maken met dokters, profs, verpleegkundigen en radiologen.

Tussendoor echter ook oog blijven hebben voor 'hoe je er uit ziet'.

Vaststellen dat de kapper nog eens haar beste coiffurekunsten zal moeten bovenhalen.

Dus de telefoon nemen.

Het nummer van kapper Anja intikken.

De beltoon krijgt amper de kans om twee keer geboren te worden.

'Goeienamiddag, met kapper Anja'.

'Goeiemiddag, wanneer kan ik op consultatie komen?"

Licht in de duisternis?

Soms gaat bij Het Laatste Nieuws, de meest verkochte krant in Vlaanderen, het 'licht' even uit.

Soms gaat de redactieploeg ferm uit de bocht, soms zit de webmaster van de krant eerder met zijn duimen te draaien, dan dat hij met zijn vingers de juiste correcties aanbrengt.

Want hoe verklaar je volgende tekst op hun website?

"Ondanks het honderdste doelpunt van Wesley Sonck in Eerste Klasse, bleef Standard in de slotfase overeind en zo licht de titelstrijd weer helemaal open."

Valentijn

Twee glazen witte wijn

raken elkaar

heel even

verlegen.

twee handen verkleumd van de kou

verwarmen elkaar

zomaar

zonder woorden.

twee vlinders brengen lente

in de winter

twee blikken ontmoeten

en raken elkaar

niet even

niet verlegen.

twee glazen

witte wijn

naast elkaar

niet even

wel verlegen.

Meester André had geen gelijk!

Vandaag eens een cursiefje uit de oude doos:

Ik ben in de war.
Je zou voor minder wanneer 'zekerheden in het leven' plotseling op de helling komen te staan.

Ik herinner me nog de lessen biologie in het zesde leerjaar.
Meester André hield ervan alles zo didactisch mogelijk voor te stellen, in de hoop dat zijn leerlingen het dan beter zouden onthouden. (wat helaas niet vele gevallen niet zo was)
Op die bewuste dag wou hij 'biologie' koppelen aan 'filosofie'.
Het thema van de les was immers: 'Wat was er het eerst: de kip of het ei'.
Zijn mening was duidelijk: de kip was er eerst.
Om dat te demonstreren, haalde hij uit zijn auto een grote bruine doos, waaruit hij een grote bruine kip tevoorschijn toverde.
Vervolgens vertelde hij meer dan een uur over alle aspecten van het kip-zijn.
Op het einde van de les gaf meester André een brief mee voor de ouders, waarin hen gevraagd werd een kip te adopteren.

Helaas, ik heb van de les niet zoveel meer onthouden, behalve ... het feit dat elke kip maximaal twee poten heeft.
Ik schrijf 'maximaal' omdat mogelijks ook in de kippenwereld sprake kan zijn van 'kippen met ernstige motorische beperkingen'.

Ik ben in de war.
Deze morgen rij ik met de wagen, richting Colruyt.
Ik wil er kippenfilets kopen.
En wat zie ik tot mijn grote verbazing op de parking van een ander grootwarenhuis staan?

Een reclamebord met de melding: 'Kip met vier poten'.

Toch niet goed genoeg opgelet bij meester André?

Het raadsel ontraadseld!!!

Bestellingen mogen altijd via e-mail doorgegeven worden!!

De curve van het vergeten

Klein drama ten huize van familie Vanderlinden. Zoonlief (16 jaar) kwam onlangs thuis met zijn rapport. Over de ganse lijn gebuisd. Zijn ouders, ooit nog een verre buur geweest van tante Rita, waren lichtjes over hun toeren. Niet alleen om al dat buiswerk, maar ook wel door de uitleg die zoonlief gaf voor zijn falen: "Ik ben veel te vroeg begonnen met leren!"

En toen hij de gefronste wenkbrauwen bij vader zag, ging hij door op zijn elan: "Al mijn slechte examenuitslagen hebben louter en alleen te maken met de curve van het vergeten. In de jaren 1870 heeft éne Duitse filosoof en geleerde - Herman Ebbinghaus - geheugenonderzoek gedaan. Dat onderzoek culmineerde in zijn beroemde curve van het vergeten, die aantoonde hoe snel de herinnering verdampt: 56 procent van geleerde informatie is binnen een uur nadat deze is gecodeerd vergeten. Na een dag is er nog eens 10 procent weg. Een maand nadat de informatie is geleerd, is 80% ervan verdwenen."

En wat doet een ouder bij zoveel geleerde uitleg? Inderdaad zwijgen ... en de wetenschap vervloeken!

Raymond en Carnaval

Vandaag kreeg ik volgend emailbericht, naar aanleiding van mijn recensie over het optreden van Raymond van het Groenwoud, in de Aalsterse Werf.

"Schitterend stukje! Ik wou dat ik erbij was geweest.En dat van die versie van "aalst stad van mijn dromen" van Raymond wist ik helemaal niet! Zo zie je maar dat ik als ingeweken Oudenaardist in Aalst nog veel moet leren!Het stukje past ook uitstekend in de carnavalsgekte. 't Is gelinkt met carnaval, maar wie eens wat anders dan over carnaval wil lezen dezer dagen voelt zich ook aangesproken.Ik heb het net on line gezet op http://www.aalstblogt.be/"

Nieuwsgierig. Ga dan maar een kijkje nemen bij 4 februari: 'k Heb gezongen in Aalst.'

Wilde Valentijnvooruitzichten

Nog tien keer slapen én de Valentijngekte slaat weer toe.
Menig echtgenoot zal voor één keer slechts twee pintjes verorberen na het werk zodat er nog wat tijd rest om een bloemenwinkel te vinden.
Ik wil het origineler aanpakken.

En waar kan een midlife man inspiratie vinden?
Jawel, in de reclamebladen.

Parfum. Zo'n geschenk ruikt mijns inziens te veel naar platte Valentijncommerce.
Lingerie. Niet makkelijk om met de exact juiste maat (*) thuis te komen.

(*) voor één keer is maat hier geen synoniem van vriend. Kwestie om zeer duidelijk te zijn. Maar dit louter tussen haakjes.

En toen zag ik de advertentie die mijn aandacht trok.
"Voor een gezellige filmavond met je valentijn".

Dàt zou het worden.
Ik zie het al voor mij: flesje Meiter, enkele theelichtjes op tafel, gezellig haardvuur.
Maar ook drie bakjes van de afstandsbediening.
Eentje voor de televisie.
Eentje voor de tuner.
Eentje voor de dvd-speler

En dan eindeloos samen wegdromen ...

Helaas (of is het gelukkig) werd ik wakkergeschud toen ik de advertentie van dichterbij bekeek.
Het pakketje Valentijndvd's dat gepromoot werd, bestond niet uit 'Pretty Woman', 'Chocolat' of 'Notting Hill'.

Maar wel uit dvd's met de ronkende titels:

• De Olifant
• De Grijze Walvis
• De Oerang Oetan
• De Leeuw
• De Ijsbeer

Ik hoop dat de kachel die avond voldoende warmte geeft, want ik weet niet of die films warme gevoelens zal veroorzaken.
Als ik dan toch moet kiezen, dan ga ik voor de Oerang Oetan.
Want daarin speelt éne Julia Roberts de hoofdrol.
Maar misschien kiest mijn valentijn voor Ewan Mc Gregor, die de hoofdrol blijkbaar speelt met de Ijsbeer.

Ik haal alvast een extra dekentje om ons warm te houden.

Durf jij het aan om nu reeds een tip van de sluier te lichten over jouw valentijnplannen?

Groot onderhoud

Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb al last van lentekriebels. Mogelijk geven die kriebels de aanleiding voor een vervroegde lente-schoonmaak-actie.
Ik stelde ondermeer vast dat ik één van mijn kinderen de voorbije maanden sterk verwaarloosd heb. Gelukkig zijn er blijkbaar geen klachten ingediend.
Maar ik wou het noodlot niet tarten.
Dus zette ik me aan het werk om alles wat niet meer werkte of verkeerd kon gaan, weer op te lossen.


Daardoor kan alwie liefde voor muziek heeft vanaf heden weer volop genieten van zeker 65 muziekfragmenten (videoclips) op één van mijn blogcreaties 'Just enjoy the music'.
Ik ben ervan overtuigd dat echt iedereen minstens één song zal ontdekken waar hij of zij een wauw-gevoel bij krijgt!:) (*)
Pop, klassiek, kleinkunst, Franse chanson, musicalhits ... alles passert de revue.
Zowel uit de jaren 60 als recent 21ste eeuw-geweld.

(*) je mag me altijd laten weten welk lied jouw hart ietwat sneller doet slaan.

Perplex

Gisteren werd de aftrap gegeven van de liedjeswedstrijd 'Eurosong' waarbij 20 kandidaten de komende weken strijden om later op het jaar België te vertegenwoordigen op het Eurosongfestival.

Femme Fatale Betty bracht een opmerkelijke act ... wellicht in de hoop om het succes van 'Pas de deux' te evenaren die anno voor een serieuse rel zorgde met hun nummer 'Rendez-vous' die naar het Eurosongfestival werd gestuurd.
Het heeft (voorlopig) niet mogen zijn voor Betty, die niet toonvast was ...

Maar dit alles terzijde ... want wat me meest fascineerde, was het decor van Eurosong. Niet alleen ik, maar ook mijn huisgenoten én vrienden zagen iets wat hen echt deed denken aan de minder-goeie-kant-van-Duitsland, zijnde het nazi-verleden.
Kwam het door de kleuren (rood en zwart)?
Of door de vorm van de letters of de vleugels?

Graag hoorde ik de mening van collega-bloggers. Zie ik ze werkelijk vliegen? Of vinden jullie ook dat er een vleugje Duitsland in de studio hangt? Zo ja, waaraan zou dat dan liggen?

PS de terechte winnares van de eerste reeks was dit nummer van Katy Satyn

Misleid(erschap)

In een bui van opruimingswoede vond ik nog een merkwaardige foto, gepubliceerd in het Nieuwsblad van enkele weken geleden.
De foto op zich is geen voorbeeld van grote kunst. Je ziet de Guy, kersvers premier van een interimregering, afstand nemen van José Socrates, voorzitter van de EU.
Of met andere woorden: hij lijkt het voor bekeken te houden, nadat ze juist een goeie mop uitgewisseld hebben.


Maar voor de zoveelste keer zet een foto mij op het verkeerde been.
Want de 'ondertiteling' oftewel 'de tekst onder de foto' is= Portugees premier en EU-voorzitter José Socrates (r) verwelkomt Guy Verhofstadt bij het begin van de Europese top.)

Die combinatie van 'de foto' en 'de tekst' deed me spontaan denken aan Toon Hermans'definitie van een ober: dat is iemand die onder 't weglopen zegt dat ie eraan komt!

De liga van de dipjes

Eerder toevallig vernam ik dat maandag laatstleden er de dag van de depressie was. Niet meteen opbeurend nieuws, maar in deze beurscrisisdagen is mogelijks dat gevoel op zijn plaats.

In die context las ik ook 'toevallig' dat er een Belgische liga van de Depressie bestaat. Dat lijkt me alvast een bizarre liga, waar het er waarschijnlijk vaak niet erg leuk aan toe gaat.

Zou je een partijkaart moeten voorleggen waarbij je je akkoord verklaart met enkele principes zoals ‘Lach enkel wanneer het niet anders kan’ of ‘Voel je je goed, doe er dan iets aan!?

Of moet in je curriculum vitae minimaal twee keer vermeld staan dat je een zelfmoord-gedachte hebt gehad of dat je drie keer in een put gezeten hebt. Voor alle duidelijkheid, de put die je gedolven hebt om alle tuinafval in te verbergen, telt hierbij niet mee.

Op de website van de Liga staat in het welkomstwoord dat een mens er niet voor kiest om depressief te zijn. Laat dàt een geruststelling zijn die op enig gejuich én positief gevoel mag onthaald worden. Maar ook dàt is het enige.

De Liga zorgt zelfs voor een aantal doe-het-zelf tips à la : ‘ga op een normale tijd naar bed, maar sta ook op een normale tijd op’ en ‘neem de tijd om te lachen’. Inderdaad, het leven kan eenvoudig zijn – zelfs voor een depressieveling.

Recent onderzoek bracht aan het licht dat mannen tijdens de vakantie méér depressief zijn. Deze uitspraak zal heel waarschijnlijk aanleiding geven tot allerlei grappenmakerij waarbij de link van de depressie wordt gelegd in het feit dat de man tijdens de vakantie van ’s morgens vroeg tot ’s avonds bijzonder laat met zijn vrouw én kinders onder één dak moeten leven – terwijl tijdens het werkjaar het aantal uren samen-zijn drastisch beperkt wordt.
Wees gerust, ik doe niet mee aan die flauwe grappenmakerij.
Ik zoek andere verklaringen voor de vakantiedepressie.

Dé oorzaak ligt volgens mijn bescheiden mening in het ontbreken van goeie humoristische televisieprogramma’s. Zeg nu zelf, kan jij blijven lachen met de zesendertigste herhaling van aflevering 16 van de Kampioenen? Of met Videodinges waar zogenaamde knotsgekke videoclips de man moeten bewegen een glimlach om zijn mond te toveren? Als dat moet gebeuren met de zoveelste uitschuif-partij van nonkel Basiel op het trouwfeest of de tuimelperte van kleine Lucas tijdens zijn verjaardagsfuifje –dan vrees ik dat de depri-achtigen onder ons nog een klein beetje dieper in het putje geraken.

Ik stel voor dat eenieder die er boven op wil geraken, een doorsnee roddelblad neemt én er enkel de titels van de artikels leest. Ik nam de proef op de som én geloof me: “Het werkt!”.

Ik wil je dan ook niet die titels onthouden uit Dag Allemaal nr 23:
“Ik ben verliefd op mijn zoon. Ik kàn niet van hem afblijven”
“Al die ongelukkig getrouwde moeders moeten niet zagen, maar weggaan bij hun man”
“Als een hersencel in iemands hoofd vindt dat hij in België met een jeep moet rijden, is er iets mis in dat hoofd”

“Ik zoek een man, maar een toekomst kan ik hem niet geven.”

Een gegeven paard

Ook Music Hall heeft het moeilijk om Cursief Huigje te doorgronden. 'Wie verschuilt er zich nu achter die pseudoniem?' zullen zij zich afgevraagd hebben. Vandaar wellicht de dubbele aanspreking in de mail, die ik vrijdagavond laat kreeg: "Beste mijnheer, mevrouw,Proficiat, U heeft zonet 2 kaarten voor de Nieuwjaarsproms met special guest Hans Liberg gewonnen!"

De proms werd aangekondigd als de magistrale mix van klassiek en musical. Magistraal was het niet (echt wow-momenten waren er echt te weinig) - maar toch wel best genietbaar.

Om een gratis avondje theater te kunnen meemaken, moet een mens echter eerst nog op zijn bestemming geraken. En Antwerpen kan best wel een mooie leuke stad zijn, maar o wee, wanneer je per ongeluk (en bij gebrek aan een GPS-madam die de weg wijst) een verkeerde straat inrijdt. Enfin, om 19u40 geraakten we in de parkeergarage (-2) onder de schouwburg. Daar werd de bezoeker ook volledig aan zijn lot overgelaten. Samen met een tiental andere gestranden was het wel een eind zoeken om de weg naar de lift te vinden. Van pijlen en andere aanduidingen heeft men blijkbaar in Antwerpen nog geen kaas gegeten.

Eens binnen was er nog een beetje klimwerk te verrichten. Onderweg kwamen we enkele drankautomaten tegen ... ik had dorst gekregen van het rondrijden in de antwerpse buurten ... maar overal hing er een bordje 'Defect' op. Maak dat één of andere grootmoeder wijs, maar mij niet. Het is enkel en alleen de bedoeling dat de bezoeker 'dure' drankjes drinkt tijdens de pauze van de voorstelling.

Om 19u55 geraakten we op rij 17 van het balkon. Met prachtig vergezicht! Maar een gekregen paard kijk je nu eenmaal niet in de bek. En Proms zijn voornamelijk om naar te luisteren, niet om naar te kijken. Of het zou moeten zijn, dat je oog valt op maestro Brossé of op de fluitiste - één van de 35 muzikanten.

Het werd een onderhoudende avond, met bekende klassieke muziekjes, afgewisseld met muziek uit de musical Moulin Rouge.

Maar het hoogtepunt van de avond vond ik wel het optreden van Hans Liberg, de Nederlandse muzikale (humoristische) duizendpoot - die ooit een Emmy Award won in New York.

Wie hem kent, zal zeker volgend fragment herkennen. Wie hem niet kent, zet je schrap en geniet van de muzikale humor van deze topmuzikant/cabaretier of noem je hem?

Kriebelen

krie·be·len (ov.ww., ook abs.)
1 de huid licht aanraken en zo een hinderlijke gevoel veroorzaken
2 heel klein schrijven => krabbelen

En als het kriebelt, moet je krabben! Dat dit plezant kan zijn, bewijst dit veertje. Klik er op, kies de taal én raak met het veertje eens het voorhoofd aan, de schouder, de dijen én vergeet zeker niet eens de tenen te kriebelen. Spektakel verzekerd!

Van kriebels gesproken ...

1. waarvan krijg jij de kriebels?

2. waar mag iemand je zeker niet kriebelen?

3. wat is jouw mooiste kriebelmoment aller tijden?

Alvast nog een fijn kriebelweekend!

Even te gast in Aalst

Cursief Huigje heeft nieuwe horizonten verkend en kwam terecht bij deze Aalsterse weblog. Daar deponeerde hij een bijdrage, getiteld 'Warre in de Werf'. Te lezen op datum van 13 januari.

Benieuwd? Surf dan op volle snelheid naar Aalstblogt.

Btw dé Warre was fantastisch!