zaterdag, februari 14, 2009

Valentijn

Twee glazen witte wijn
raken elkaar
heel even
verlegen.

Twee handen verkleumd van de kou
verwarmen elkaar
zomaar
zonder woorden.

Twee vlinders brengen lente
in de winter
twee blikken ontmoeten
en raken elkaar
niet even
wel verlegen.

twee gevoelens van opwinding en verwarring
ontkiemen in het hart
niet even
wel verlegen.

twee glazen
witte wijn
naast elkaar
niet even
niet verlegen.

Labels:

9 Reacties

At zaterdag, februari 14, 2009, Blogger Nagolore said...

een prachtig
'intiem liedje'
voor fijnbesnaarde zielen,
met veel liefde neergepend!

 
At zaterdag, februari 14, 2009, Anonymous Lizemie2 said...

Mooi!

 
At zondag, februari 15, 2009, Anonymous Frank said...

Prachtig gedicht!
Je zou het zo op een tegeltje zetten.

 
At maandag, februari 16, 2009, Anonymous tijdtussendoor said...

Mooi, heel mooi!

 
At maandag, februari 16, 2009, Blogger adelheid said...

Hartverwarmend! Eigenlijk zou ik willen schrijven "meesterlijk verwoord!" maar dat klinkt zo koud en dit is juist zo warm!

 
At maandag, februari 16, 2009, Anonymous Kaatje said...

Heel mooi gedicht! :0)

 
At dinsdag, februari 17, 2009, Blogger zapnimf said...

En als die twee glazen witte wijn - niet verlegen - regelmatig bijgevuld worden, dan kan er nog vanalles gebeuren.

 
At woensdag, februari 18, 2009, Anonymous Regine said...

Zelfs de ver-verwante Guido Gezelle kon het niet beter op papier plaatsen

 
At zondag, maart 08, 2009, Anonymous ElsElisa said...

Mooi

 

Een reactie plaatsen

<< Home