Valentijn

Twee glazen witte wijn

raken elkaar

heel even

verlegen.

Twee handen verkleumd van de kou

verwarmen elkaar

zomaar

zonder woorden.

Twee vlinders brengen lente

in de winter

twee blikken ontmoeten

en raken elkaar

niet even

wel verlegen.

twee gevoelens van opwinding en verwarring

ontkiemen in het hart

niet even

wel verlegen.

twee glazen

witte wijn

naast elkaar

niet even

niet verlegen.

Een toevallige ontmoeting

Op een bank zitten ze zij aan zij.
Zij warm ingeduffeld tegen de bijtende kou.
Hij bleekjes naar adem happend.

Ik geraak met hen aan de praat.
Eerst over koetjes en kalfjes, het slechte weer, het Dendermonde drama.
Maar geleidelijk aan wordt het steeds persoonlijker.

Hugo is doodziek.
Een leven lang gewerkt in een kerncentrale.
Een leven lang gerookt als een ketter.
De longen zijn kapot, veel inspanningen kan hij niet meer doen.

Ik vraag: hoe lang ben je in feite al ziek?
Hij kijkt haar in de ogen.
'Euh, 10 jaar?"
Zij: 'Neen, 't is al langer. 't Was juist nadat hét gebeurd is."

Ik zie de ogen van Hugo en Marie steeds triestiger worden.
Ik voel dat ze een triest verhaal te vertellen hebben.
Niet over de ziekte van Hugo, dat is blijkbaar voor hen secundair.
Wel over wat er gebeurde, nu precies 13 jaar geleden.

En dan komt al hortend en stotend woorden, zinnen en een triest verhaal naar boven,
vergezeld met ingehouden verdriet, vergezeld met droge tranen.

Marie zegt: 'Ja meneer, ik heb ze gevonden. ... Ik ging naar buiten. De tuin in. En daar zag ik haar ... aan een boom. Ik ben begonnen met schreeuwen en roepen. Hugo is komen aangerend.

Hugo: 'Ik heb meteen een mes gehaald. Het touw doorgesneden. Maar ik wist dan al ... het is te laat. Het leven is voorbij. Onze 'kleine' was er niet meer. '

Ik weet niet wat zeggen.
Maar voel dat het verhaal daarmee nog niet af is.

Marie: 'Ze was ons enig kleinkind. Ze moest nog 13 jaar worden.'

Bevend haalt Hugo zijn portefeuille uit de broekzak. Hij haalt er een kleurenfoto van een blijkbaar levenslustig, knappe tiener. 'Ja, dat was ze.'
Onder de foto zit een vergeeld stukje papier.
Daarop staan in kinderkrabbels geschreven: 'Sorry oma en opa'.

Ik blijf nog een hele poos bij hen.
Ik voel dat verdriet soms nooit overgaat.
13 jaar reeds dragen ze dit met hen mee.

We nemen afscheid van elkaar.
Een stevige handdruk.
Meer kan ik niet geven.

Ik denk aan de familie van Korneel, Leon en Marita.
Wie kan hen troost geven?
Zitten zij ook over zoveel jaren op een bank
in het park
dicht bijeen
met pijn die nooit overgaat?

Afwachten

Altijd maar opnieuw
de zon en de regen
die als een hobo
weemoed en verwarring
in mij laat weerklinken.

Altijd maar opnieuw
de wind en de storm
die klanken omtoveren
tot één symfonie.

Plots een dissonant
of
is het een vreemd instrument?

Ritselende gedachten
krijgen
zin
in een zin.

Ik zie wel.
Ik kijk graag.

Ik leef.

De nachtblog

neem alle tijd om mijn verhalen te lezen,
om ze te laten doordringen ,
om ze aan te voelen,
om ze soms te laten zijn wat ze zijn ...

letters die woorden weven tot zinnen

die een eeuwig verhaal vertellen

en verdwijnen in de nacht.

De nacht (1)

Ik ga de nacht tegemoet.

Ik kijk en zie enkele sterren
hoog aan het firmament.

Ik stuur woordeloze gedachten
die iemand zal plukken.

Jij misschien?

Verkeerd verkeer

Ik zie vandaag
vijf chauffeurs die drukke gesprekken voeren
met de gsm in de hand

Ik zie vandaag
één chauffeur die op een druk kruispunt
moeilijke manoevers doet
met de gsm in de hand.

Ik zie vandaag
een vrachtwagenchauffeur
die geïnteresseerd zijn krant leest
die rust op het stuur.

Ik zie vandaag
een kind op de schoot van de mama
terwijl vader zich een weg zoekt
in de Kerkstraat.

Ik zie vandaag
een oude meneer aan het stuur,
hij wordt daarbij geassisteerd
door zijn kleine hond
die op de schoot mee helpt sturen.

Ik denk
aan An, Madeline, Tosca en Camila.
Aan de witte ballonnen die een weg zoeken
naar de hemel.

Liefde

Ze heffen het glas op de toekomst.
Zijn glimlach verankert zich in de hare.
Traagjes en lichtjes bevend tikken ze de fluitglaasjes tegen elkaar.
om vervolgens elk op hun eigen tempo de godendrank te proeven.

Zij krijgt algauw een blosje op de wangen.
Hij krijgt meer en meer pretoogjes.

Zij nemen elk een verschillend voorgerecht.
Hij lust wel een groen slaatje.
Zij geniet van de zes oesters die haar voorgeschoteld worden.
Halverwege echter ruilen ze hun bord.
Hij krijgt zo ook zijn portie afrodisiaca
Zij lust ook wel een groen blaadje.

Hetzelfde scenario speelt zich af tijdens het hoofdgerecht.
De borden verwisselen in een vloeiend, maar toch ook iewat beverig tempo.
Hij haakt echter vroegtijdig af.
Enough is enough.
Geen nood, zij krijgt haar oorspronkelijk bord terug om het vijf minuten later leeg terug te geven.

Veel zeggen ze niet.
Ze kijken.
Ze genieten.

Hij haalt haar sjaal en jas.
Helpt haar die aandoen.
Zij haakt haar arm in zijn arm.
De andere hand houdt de wandelstok vast.

Voetje per voetje schuifelen ze richting uitgang.
Ze geven nog een complimentje aan de kok.
En dan zijn ze weer weg.

Hij, een opa van 76 jaar.
Zij, een oma van 82 jaar.

Arm in arm
Richting toekomst.

Valentijn

Twee glazen witte wijn

raken elkaar

heel even

verlegen.

twee handen verkleumd van de kou

verwarmen elkaar

zomaar

zonder woorden.

twee vlinders brengen lente

in de winter

twee blikken ontmoeten

en raken elkaar

niet even

niet verlegen.

twee glazen

witte wijn

naast elkaar

niet even

wel verlegen.

Leeslinten

Bloggen en surfen. Het blijft voor velen niet te vatten wat een mens daar aan heeft. Ik vat het zelf ook niet altijd. Maar één ding weet ik wel: bloggen kan leiden tot verrassende zaken. Eerder had ik het al eens over 'Mike en Julia die mij flitsten', en over een Poolse vriendschapsverklaring.

2007 wil ik echter niet afsluiten zonder toch even een bijzondere samenwerking in de kijker te plaatsen. Wellicht weten jullie dat ik naast deze Cursiefjes-blog ook een blog heb met enkel en alleen maar foto's.

Welnu, in de blogwereld leerde ik 'Leeslinten' kennen. Een fascinerende blog, gemaakt door Inge Deconinck. Met Leeslinten wil zij de lezer dichter brengen bij haar wereld van beeldspraak.
Het opmerkelijke is dat zij er telkens weer in slaagt om in enkele luttele zinnen zoveel emotie, zoveel kracht neer te pennen.

Sinds oktober is er een hechte samenwerking ontstaan met Cursief Huigje. Inge plaatst immers telkens één foto bij haar gedicht. Ze zorgt voor een opmerkelijke symbiose tussen woord en beeld.
Af en toe plaatst ze één van mijn foto's bij een gedicht.

Ik vind het wonderlijk dat 'beelden' ontstaan in mijn hoofd nu ook een andere dimensie krijgen.
Ze krijgen woorden opgeprikt.
Daardoor worden mijn beelden méér dan voorheen.

Oordeel maar zelf.
Of liever, plaats Leeslinten bij je favorieten.
Meer dan de moeite waard om er af en toe eens langs te gaan.

Klimop
Prikkels
Regenbui
Roerloos
Rilling
Fotochemie
Openen
Blind
Snoep
Warmtebron
Als
Kleurbad
Voor ogen
Droomtijd

Beste bloggers, hebben jullie ook al via jullie blog één of andere opmerkelijke samenwerking, vriendschap, ... opgebouwd met een collega-blogger?

Alzheimer

Mijn tong

volgt de woorden niet meer.

Klanken vormen

onbegrijpbare taal voor jou.
Ze schreien.

Ik wil bij jou zijn

en duw je weg

steeds

opnieuw.

Ik wil je omhelzen

en sla je

met verkrampte handen.

Ik wil je zoenen

en smaak

onze tranen.

Ik wil vragen

en verstar steeds

in antwoorden.

Ik wil leven

en sterf elke hartslag

een beetje meer.

Woorden

Na de vorige post over stamboomonderzoek werd her en der gepolst of ik ook de dichterlijke genen van Guido Gezelle bezat.
Daarom vandaag eens een rustpauze in een drukke week. Cursief Huigje verrast je niet met een cursiefje, maar met een gedichtje.
Schoenmaker blijf bij je leest? Of méér van dat?
Deponeer je mening maar in de reactie-box.


Woorden
verdwijnen
in dansende vlammen
van groen en blauw.

Zinnen
blakeren
onleesbaar
zwart.

De hitte
verminkt het alfabet.
Letters
verschroeien.

Wit
verschrompelt
langzaam
tot
breekbaar
zwart.

Vragen verdampen.
Warmte leeft.
Woorden sterven.

Uit de dode letters
ontwaakt
een zachte rook
van dromen en verlangens
die
me omarmt
in tederheid.

Ik
schilder
nieuwe woorden
in
jou.

De schrik van zijn leven

Paul moest even bekomen.

Hij zat zaterdag rustig in zijn zetel voor de televisie toen 'het' gebeurde.

Maar om zijn grote ontsteltenis voldoende te kunnen begrijpen, eerst een klein beetje voorgeschiedenis.

In zijn jonge tijd had Paul zich wat verdiept in parapsychologie. En verhalen over geesten, mediums, telekinese en telepathie gingen er bij hem een tijdlang in als zoete broodjes.

Hij liet zich zelfs eenmaal overtuigen om bij Yolande, een helderziende én medium op consultatie te gaan in de hoop contact te krijgen met tante Marguerite - een amateurdichteres - die de geest had gegeven vooraleer ze aan iemand kon diets maken waar haar miljoenen - weliswaar - Belgische franken verstopt waren. Maar Yolande kreeg door één of andere duistere reden geen contact met Marguerite die vertoefde in de 'andere wereld'.

Sindsdien beschouwt Paul al dat mysterieus gedoe als larie en apekool.

Die bewuste zaterdag beleefde hij echter de schrik van zijn leven.
Even meende hij weer in één of andere séance beland te zijn.
Het was bijna middernacht toen op een Nederlandse zender een bizar programma werd aangekondigd: de Dode Dichters almanak!

De omroepster van dienst zag er volgens Pauls verklaringen nogal bleekjes uit toen ze dit programma aankondigde: 'Beste kijkers, in dit nieuwe programma Dode Dichters Almanak laten we die dichters voorlezen uit eigen werk!'
Paul kreeg zelf alle kleuren van de regenboog, want heel even vreesde hij dat tante Marguerite zaliger vanuit de hemel (weinig waarschijnlijk), de hel (kans is reeëler) of het vagevuur (bestaat dit wel?:) het dichtend woord zou richten tot de bevolking.

Tot Pauls opluchting kwam niet Marguerite aan het woord, maar wel haar collega én ver familielid Guido Gezelle (die er relatief goed uitzag).

Guido bracht een eigentijds gedicht naar voor over een hedendaags thema: de wintermuggen.

De wintermuggen zijn aan 't dansen, ommentomme,
zoo wit als muldersmeel,
zoo wit als molkenblomme.
Ze varen hooge, in 't vloe;
ze dalen diepe, in de ebbe;ze weven, heen en weêr,
hun' witte winterwebbe.