donderdag, december 20, 2007

Alzheimer

Mijn tong
volgt de woorden niet meer.
Klanken vormen
onbegrijpbare taal voor jou.
Ze schreien.

Ik wil bij jou zijn
en duw je weg
steeds
opnieuw.

Ik wil je omhelzen
en sla je
met verkrampte handen.

Ik wil je zoenen
en smaak
onze tranen.

Ik wil vragen
en verstar steeds
in antwoorden.

Ik wil leven
en sterf elke hartslag
een beetje meer.

Labels:

14 Reacties

At donderdag, december 20, 2007, OpenID Topanga said...

Zou ik dit mogen overnemen (ergens volgend jaar) op www.tenderfeelings.be (uiteraard met vermelding van jou auteursnaam/naam/whatever je ook maar wil)

 
At donderdag, december 20, 2007, Anonymous Adem said...

Dit is zeer indringend mooi, het blijft nazinderen! Chapeau.

 
At donderdag, december 20, 2007, Blogger Nagolore said...

Hoe zal ik 't zeggen...
tragisch mooi...
en ook wel indrukwekkend...
Vanuit 'nabijheid'...,
dat is wel zeker.

 
At vrijdag, december 21, 2007, Blogger Frank said...

Prachtig verwoord, met de juiste emotionele toon.
Knap werk!

 
At vrijdag, december 21, 2007, Blogger Julia said...

Bedankt voor dit voor my heel ontroerende gedicht xxx

 
At vrijdag, december 21, 2007, Anonymous inge said...

ontzettend raak.
maar (daarom) ook ontzettend mooi.

 
At vrijdag, december 21, 2007, Anonymous Cat said...

Die komt binnen. Hagelhard, bitterscherp. Mooi.

 
At zondag, december 23, 2007, Anonymous |sm| said...

Prachtig gedicht Bart. Om stil van te worden... Ik heb al veel mooie gedichten van je gelezen, maar dit is toch wel het sterkst geschreven!

 
At maandag, december 24, 2007, Blogger Julia said...

Fijne kerst voor jou en je dierbaren !

 
At dinsdag, december 25, 2007, Blogger Spontanity said...

Kom jou,
en de mensen die bij je horen,
een fijne kerst wensen.

 
At dinsdag, december 25, 2007, Anonymous Eline said...

supermooi!

 
At woensdag, december 26, 2007, Blogger Layla said...

mooi gedicht!

 
At woensdag, december 26, 2007, Blogger Mystic said...

Heel herkenbaar, mooi

 
At vrijdag, januari 04, 2008, Anonymous ElsElisa said...

Dit is werkelijk heel mooi verwoord. Ontroerend en teder

 

Een reactie plaatsen

<< Home