zaterdag, augustus 09, 2008

Het paard in Assisi

Het is altijd meegenomen om iemand mee te hebben op reis die voldoende 'land-kennis' heeft. Zo dacht hij dus.

Zij was dan ook de ideale reispartner. Ze houdt van espresso's. Ze is verzot op cipressen en droomt van een zonnebloemveld rond haar huis. Ze doet verwoede pogingen om 'Italiaans voor beginners' onder de knie te krijgen. Of is het boven de knie?
In lang vervlogen tijden floreerde ze nog als laatstejaarsstudente langs de Venetiaanse wateren, de Romeinse catacomben. En er is haast geen kerk waar ze niet even de afkoeling én de rust vond.
Kortom, de ideale reisgids.
Zo dacht hij dus.

En dat is dus geweldig meegenomen wanneer de reisbestemming toevallig Italië is.
Tien dagen lang werd hij ingewijd in de Italiaanse geschiedenis.

Maar op dag 7 gebeurde iets eigenaardigs.

Hij en zij slenterden doorheen steegjes, langsheen pleintjes en voorbij kerken.
Plots verscheen in de verte een prachtige kerk.
Maar het was niet de kerk die zijn eerste aandacht trok ... maar wel het standbeeld op het plein.
Het leek een paard te zijn met daarop een ruiter.

Wat dan gebeurde, is haast nauwelijks te verklaren.

Had zij misschien juist geslapen toen zuster Hilduarda een paar decennia geleden met ingehouden vurigheid haar vertelde over de man die het had over 'broeder wind en zuster water, broeder vuur en zuster aarde'?
Of was ze beïnvloed door haar voortdurend gevecht tegen de windmolens des levens?

Maar volgend vraaggesprek vond plaats:

Hij (wijzend naar het standbeeld): wie zou dat zijn ginder op dat paard?
Zij: Ja, wie zou dat zijn?
Ondertussen begon waarschijnlijk in haar hoofd de zoektocht naar kennis. Ze wist het antwoord, maar waar was het precies verstopt.
Na enig treuzelen was er echter het a-ha erlebnis.


Zij: Ik weet het. 't Zal wel Don Quichote zijn op zijn paard?
Hij fronste weliswaar even de wenkbrauwen. Don Quichote in Italië? Kan dat wel? Zou de vechter tegen windmolens misschien verbannen zijn uit Spanje?

Hij voelde aan zijn water dat er ergens toch iets niet klopte.
Don Quichote in Assisi?

Alles werd zo klaar als een klontje suiker toen ze oog in oog kwamen te staan met het paard.
Het was de dierbare Franciscus op zijn paard, bij zijn terugkeer in de stad.

Hij overwoog om in de toekomst toch ietwat meer kritisch om te gaan met de historische verhalen die zijn vrouw vertelde.

Labels:

9 Reacties

At zaterdag, augustus 09, 2008, Blogger francky said...

nog Franciscus nog zijn paard waren duidelijk enthousiast bij hun terugkeer.

 
At zaterdag, augustus 09, 2008, Blogger Elsje said...

Oef, St. Franciscus voor Don Quichote uitschelden is wel heel bont ;-)

 
At zaterdag, augustus 09, 2008, Anonymous Aïda said...

O o, wat herkenbaar! :-)

(vanuit het standpunt van de reisgezel dan)

 
At maandag, augustus 11, 2008, Blogger Alice van der Plas said...

De volgende keer in gedachte houden dat Don Quichote altijd vergezeld gaat van zijn trouwe knecht op het ezeltje (wiens naam ik ineens niet meer weet)

 
At dinsdag, augustus 12, 2008, Blogger Julia said...

Ik snap het best . :):) Hij lijkt erop !

 
At dinsdag, augustus 12, 2008, Blogger freddy11 said...

Het kan toch niet altijd prijs zijn in de loterij.

 
At dinsdag, augustus 12, 2008, Blogger Mrs B said...

@ alice: Pancho Villa was de sidekick van Don Quichote dacht ik.

 
At woensdag, augustus 13, 2008, Anonymous Chelone said...

Maar ja, dat was toen hij terugkwam van de veldslag tussen Assisi en Perugia, in 1202. Daarna heeft hij zijn leven gebeterd.
Het misleidende voor je vrouwtje zal die helm geweest zijn want daaronder is Franciscus namelijk kaal.

 
At donderdag, augustus 14, 2008, Blogger Heidi said...

Wat ze ook vertelt... ze vertelt tenminste iets, je hebt er ook die niks te vertellen hebben... toch?

 

Een reactie plaatsen

<< Home