donderdag, juni 16, 2005

Papa

Precies negen jaar geleden begon één van de droevigste weken uit mijn levensgeschiedenis.
Onverwacht moeten afscheid nemen. Dat wou ik niet. Dat kon ik niet.
Weken van verdriet en verwarring volgden elkaar op.
Alles was onwezenlijk én toch zo keihard realiteit.

Op één van die donkere avonden schreef ik:

Jij bent.
Jij bent niet.
Jij bent niet meer.
Jij bent
méér
dan
ooit
voorheen.

Negen jaar later is de pijn anders, het verdriet zachter.
Negen jaar is een periode waar o zo veel gebeurd is.
Zoveel dat hij ook had moeten kunnen meemaken.
Negen jaar lang heb ik heel wat verloren
maar evenveel weer opnieuw herwonnen.

Ik ben een deeltje van hem.
Onuitwisbaar.

Ik weet in godsnaam niet waar je nu bent.
Ik weet niet of jij er nog bent.
Mijn verstand vecht voortdurend met mijn ziel.
Mijn hart weet dat jij er nog bent.

Mijn ogen blijven je zoeken.
En vinden jou in de ogen van wie jij liefhad.

5 Reacties

At zaterdag, juni 18, 2005, Anonymous petra said...

*slik*

prachtig tekstje bart!
heel erg mooi verwoord.
ik ben er helemaal stil van.

 
At zaterdag, juni 18, 2005, Anonymous The Dude said...

Idd, ik word er zo stil van dat ik zelfs niet weet hoe te reageren.

 
At zaterdag, juni 18, 2005, Blogger Bart said...

@The Dude. Misschien toch een poging doen:)) In 'stilte' zijn al vaak grootse citaten ontstaan!

 
At zaterdag, juni 18, 2005, Anonymous The Dude said...

Daar zit wat in Huigje, maar toch ik vind het feit dat ik, ja zelfs ik, niet weet hoe te reageren een teken dat je schrijfsel me danig aangegrepen heeft. Een groter compliment kan ik niet bedenken ;)

 
At zondag, juni 19, 2005, Anonymous Herfstblad said...

Pa was er van de ene op de andere dag niet meer.Kort !
Ma onderging lijden en ik terug die verschrikkelijke pijn bij een afscheid waarvan je denkt dat ze nog zo ver af zal liggen . Nu jaren na 1986 en 1989 is er een broze vernislaag op mijn verdriet.
Maar nog steeds die leegte , dagelijks
Ik begrijp heel goed hoe iemand die “ Papa ” schreef zich nu voelt .
De tijd zal U moeten helpen . Blijf koesteren wat je innige warmte gaf

 

Een reactie plaatsen

<< Home