You'll never walk alone

Hoe geraakt iemand supporter van een bepaalde ploeg? Toeval? Genetisch? Of het lot?

Bij mij startte het allemaal meer dan 35 jaar geleden.
Ik was nog een ukkie (of zoiets) toen zus en broer een gedicht schreven over de Club Brugge-spelers. Dit gedicht werd opgestuurd en enkele weken later kwam de postbode een brief met hoofding van FC Brugge in de bus steken: het bleek een uitnodiging voor het gehele gezin om een match op de hoofdtribune bij te wonen.
Het werd meteen de start van vele schitterende voetbaljaren.
De hoogtedagen van Club Brugge, zowel in eigen land als Europees.

Onvergetelijk was die avond in november 1975 (ik was 16 jaar) - toen Club een 3-0 nederlaag in Ipswich nog ongedaan maakte door thuis te winnen met 4-0. Het scharniermoment van de Club. Ik zie ons nog zitten op de tribune. Een uniek moment in mijn leven.

Samen met pa, broer en zus waren we later zoveel keren van de partij.

Met de blauw-zwarte sjaals, gebreid door 'metje'.

Op de weg van en naar het stadion (eerst de Klokke, later het Jan Breydelstadion) zongen we in de auto Clubliederen.

Uren voor de aftrap stonden we te genieten van de supportersliederen, de opwarming van de spelers, ...

De Europese matchen waar pa, Roger Soenen, Gilbert Cardoen en wij steevast een parkeerplaatsje kregen bij een Brugse slager.

En elke Europse winst werd na de match nog eens beklonken in een cafeetje in de buurt van Zedelgem.

Ondertussen is het allemaal wat minder geworden. Ook met de Club. De enkele keren dat ik nog ging kijken, waren niet meer memorabel. Het spelpeil, de ambiance op en rond het veld verwaterde ...

Maar toch ... is het supportershart is gebleven voor dé club uit Brugge.

Zaterdagavond om 20 uur zal in het Jan Breydelstadion te Brugge volgend lied weergalmen. Als afscheid van een speler, die op korte tijd een Clubspeler werd.

De grote Clubfamilie treurt.